short stories about zero and infinity

Ruth Snyder – (a house is not a home…)


“εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”

artwork Rurh Snyder

“Εδώ το αντικείμενο δεν είναι ένα… στο προσκήνιο υπάρχουν και οι άλλοι …και στο παρασκήνιο υπάρχουν οι Άλλοι των άλλων..εκεί που ορίζεται η γκρίζα ζώνη, το διάστημα τομής…όμως οι τομές περικλείουν πόνο…” – Carina

H Ruth Snyder καταδικάστηκε σε θάνατο απ’ το αμερικανικό κράτος το 1928. Συχνά αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε σε ηλεκτρική καρέκλα. Δεν ήταν όμως, καθώς το 1899, είχε εκτελεστεί στις ίδιες φυλακές  (Sing Sing) η Martha M. Place.

Η – θρυλική – φωτογραφία του Tom Howard, ενός φωτογράφου της Chicago Tribune, η οποία ελήφθη λίγες στιγμές πριν την εκτέλεση, έμελλε να της προσφέρει μια ιδιότυπη μορφή αθανασίας…

Μια ερωτική περιπέτεια της Ruth Snyder, καταλήγει στο φόνο, και η ίδια με την σειρά της στην ηλεκτρική καρέκλα. Και μια φωτογραφία της εκτέλεσής της που την αποθανατίζει πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα λίγα λεπτά πριν τον θάνατό της, μετασχηματίζεται σε ερώτημα για την πολιτική διαχείριση του θανάτου και της ιδιωτικής ζωής.

Ένα ερώτημα ορίων είναι και μια ιστορία που συνεχίζεται, για αυτό είναι και ;ένα ερώτημα διαρκές…

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ποιο στόμα θα μεταμορφώσει την απώλεια σε μια περιπέτεια των γκαλερί, ποιο χέρι έχει την δύναμη να σηκώσει το σεντόνι και να αποκαλύψει το ανομολόγητο;

Ο χρόνος – άχρονος και η περίπτωση με τη φωτογραφία της Snyder, αν προσπεράσουμε το cult της εικόνας, είναι μια χωρίς συναίνεση και άνευ όρων παράδοση στην τέχνη της φωτογραφίας.

Η Snyder, όμως, δεν είναι όπως οι ήρωες της Nan Goldin, ούτε έχει τη δυνατότητα της αμήχανης αποδοχής των ηρώων της Diane Arbus, όπως επίσης και δεν λειτουργεί με την συναίνεση και τη γνώση της αυτο-έκθεσης της Frida Kahlo.

Ακόμη περισσότερο, είναι ένα προϊόν ηδονοβλεψίας, της απαίτησης ενός ακροατηρίου να κοιτάξει σε ότι πιο προσωπικό, σε ότι πιο κρυφό, χωρίς όμως να βιώσει, χωρίς να αγγίξει, να γευτεί και να ακούσει

– μιλώ για εκείνο που πάντα είχε κατά νου η Marina Abramović, ότι δηλαδή η τέχνη είναι εμπειρία, συμμετοχή και πράξη.

Από απόσταση και χωρίς συναίσθημα δημιουργούνται έργα τέχνης που καλούνται να υποκαταστήσουν την εμπειρία, την μέθεξη, τον πόνο, την απώλεια, τον τραγικό ορισμό, τη χαρά της ζωής, το καθημερινό και το επιθυμητό.

Δεν αναζητάμε ακροατήρια που να χειροκροτούν ατσαλάκωτα αλλά που να έχουν την ανάγκη του βιωμένου, της συμμετοχής, της έκθεσης, της συναισθηματικής εμπλοκής με τον δημιουργό και το έργο του.

Ruth Snyder: μια ενδιαφέρουσα, πιθανώς, ιστορία, και μια φωτογραφία – προϊόν μιας μελαγχολικής απαίτησής μας, “εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”…

worldcity

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Advertisements

7 responses

  1. ” Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;”

    Ναι, είναι σε θέση. Κι αυτό είναι το αποτρόπαιο.

    March 16, 2013 at 11:17 pm

    • ξέρεις, υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα τα οποία θα συντηρούν πάντοτε τη συζήτηση, σχετικά με το πως η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να μετατρέπεται (ενίοτε, και ξεδιάντροπο) σε προϊόν – αλλά πάντοτε σε μια γκρίζα ζώνη, όπου συναντιούνται ρεαλισμός και ουτοπία, απαίτηση και υποχρέωση, πεζή καθημερινότητα και ονειρική τέχνη

      για παράδειγμα, με την ευκαιρία και της 25χρονης απουσίας του (17/3/88), θυμάσαι τη περίπτωση του Νικόλα Άσιμου; – πως αυτή ανταποκρίνεται, ίσως ακόμη καλύτερα κι απ’ τη ζωή και το θάνατο της Ruth Snyder,σε αρκετά από τα ερωτήματα του πιο πάνω κειμένου;


      Υ.Σ.: το “Ruth Snyder – (a house is not a home…” είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στον σύνδεσμο εδώ…

      March 17, 2013 at 11:14 pm

  2. Image and video hosting by TinyPic

    http://www.sfmoma.org/explore/collection/artwork/19497#

    Εδώ το αντικείμενο δεν είναι ένα…
    στο προσκήνιο υπάρχουν και οι άλλοι …
    και στο παρασκήνιο υπάρχουν οι Άλλοι των άλλων..
    εκεί που ορίζεται η γκρίζα ζώνη, το διάστημα τομής…
    όμως οι τομές περικλείουν πόνο…

    March 18, 2013 at 12:27 am

    • ευχαριστώ για τη φωτογραφία,γιατί αποκαλύπτει ακριβώς αυτή τη γκρίζα ζώνη στην οποία αναφερόμαστε
      εκεί όπου το melting polt του αποτρόπαιου, είναι περιδίνηση για δημιουργούς και ακροατήριο

      επιπροσθέτως, στο σύνδεσμο που παραθέτεις, το Μ.Ο.Μ.Α. του Σαν Φραντσίσκο, αναφέρεται στη φωτογραφία ως “artwork”…

      είναι και η μεταχρονολογημένη απάντηση στο σχόλιο ενός αναγνώστη, στη πρώτη δημοσίευση του κειμένου

      αλλά κυρίως, δείχνει, με τον τρόπο αυτό, όχι απλά τη παρακολούθηση, – εκείνη τη χρονική στιγμή της 12ης Ιανουαρίου 1928 – του θανάτου της Snyder, αλλά και κατ’ επέκταση τη διαχρονική θέαση του “προϊόντος”, του “artwork” που προέκυψε, διαχρονικά….

      – αυτή είναι η φωτογραφία που θα έπρεπε να συνοδεύει το κείμενο, θα την προσθέσω

      March 18, 2013 at 12:56 am

  3. Το συγκεκριμένο θέμα, είχε απασχολήσει τη σκέψη μου.
    Μέσω της ανάρτησή σου, βρήκα την ευκαιρία να την σκιαγραφήσω.

    Η επιλογή σου να συμπεριλάβεις τη φωτογραφία και το σχολιασμό μου για το θέμα, με τιμά.

    Υ.γ.
    Επιφυλάσσομαι για αναδημοσίευση στο άμεσο μέλλον.

    March 18, 2013 at 10:54 pm

    • όταν ο αναγνώστης οδηγείται απ’ την ειλικρίνεια (της ανάγνωσης) κάθε του σχόλιο παρεμβαίνει στο κείμενο ουσιαστικά, καθοριστικά

      έτσι δεν υφίσταται το ότι σε τιμά η ενσωμάτωση του σχολίου στο κείμενο, γιατί συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο

      επίσης, πάντοτε με ενοχλούσε το ερμητικό στα μπλογκς, όπου ο καθένας καθ’ έδρας δημοσιεύει απ’ το άντρο του, ανεπηρέαστος κατ’ ουσίαν, και χρησιμοποιώντας τα σχόλια ως συνοδευτικό ή διακοσμητικό στοιχείο ενός κειμένου

      προσδοκώ πάντοτε σε διαδικτυακά κείμενα που να επιτυγχάνουν το αμφίδρομο της γραφής / ανάγνωσης και που ενσωματώνουν τις σκέψεις, τις εντυπώσεις ή και τις διαφωνίες

      ή ακόμα περισσότερο, να αντικαθίστανται τα ίδια τα κείμενα απ’ τα σχόλια, πως να στο πω, προτιμώ η δύναμη ενός σχολίου να συνδιαμορφώνει ή ενίοτε να αίρει κείμενο και συγγραφέα

      ευχαριστώ

      κ.κ.

      March 19, 2013 at 3:59 pm

  4. Pingback: Ruth Snyder – (a house is not a home…) | ίχνος (δια)γραφής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s