short stories about zero and infinity

Εκρήξεις στο μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης και μερικές σκέψεις πάνω στην πληροφορία, τη βία και τη ζωή

"Everything has been figured out, except how to live"
 Jean-Paul Sartre
Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν." - Βοστώνη, 16 Απριλίου 2013

“Δείτε το βλέμμα της γυναίκας αυτής: η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω…” – – Βοστώνη, 15 Απριλίου 2013

Θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις με τον αναγνώστη που επισκέπτεται τη σελίδα αυτή, αλλά και με τους συντρόφους μου στις συλλογικότητες στις οποίες συμμετέχω.

Γράφω μερικά λεπτά αφότου συνέβησαν οι εκρήξεις στο Μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης.

Οι φωτογραφίες, τα βίντεο, τα ρεπορτάζ και τα σχόλια κατακλύζουν τα media. Το overload της “ενημέρωσης”, στο επίπεδο της εικόνας, των εικασιών, και της επιφανειακής θερμοκρασίας των γεγονότων συμπαρασύρει εκκατομύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη αυτόματα, καθολικά  και ολοκληρωτικά.

Έτσι κι εμένα.

Στο χρόνο αυτό που εικόνα, γεγονότα και αφηγήσεις δημιουργούν το ανεξέλεγκτο όσο και απροσδιόριστο εκείνο πεδίο του ενεστώτα, ενός εικονικού όσο και υπαρκτού ενεστώτα, εντός του οποίου, και δια μέσου αυτού, ο θεατής  καλείται να εξηγήσει ενστικτωδώς τη μνήμη του και να υπερασπιστεί το μέλλον του.

Απέσπασα την εικόνα αυτή από μια φωτογραφία, απ’τις εκατοντάδες που υπερπλήρωσαν το διαδίκτυο. Θεώρησα, αισθάνθηκα ότι το πιο λειτουργικό, το πιο δηλωτικό κομμάτι της φωτογραφίας είναι αυτό.

Κοιτάξτε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας.

Είναι η “λεπτομέρεια” μιας εικόνας απ’ την περιοχή των σκιών. Δηλώνει ότι δε βρίσκεται πλέον στο τόπο που πριν λίγα δευτερόλεπτα ήταν. Έχει αποκολληθεί από το εδώ και από το είναι. Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν.

Κοιτάξτε το βλέμμα και δείτε την εξουσία της βίας, της βίας που ποτέ δε θα συμπληρώσει εκείνο το αναγκαίο κομμάτι για να νοηματοδοτηθεί επαρκώς η ζωή και οι προσδοκίες, της βίας που ποτέ δε θα δημιουργήσει εκείνο το επαρκώς στοιχειοθετημένο πεδίο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Η βία δε θα λειτουργήσει ποτέ ως απελευθερωτικός ορισμός. Δεν είναι στοιχείο δικαιοσύνης. Η βία είναι εξουσία και η εξουσία χρησιμοποιεί τη βία. Κανένας δε νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τη βία στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Υποπίπτει στην ασυγχώρητη πλάνη να πιστεύει ότι θα ανατρέψει αυτό που μάχεται, αλλά πόσο ειρωνικά και αποδομητικά, θα αναπαράξει ως ιδεολογία και ως πρακτική το εργαλείο που η Εξουσία κατεξοχήν χρησιμοποιεί : τη βία.

Ας μην δημιουργούμε σύγχιση με την αντιβία και τον ιμπεριαλισμό της βίας. Είναι δύο πράγματα διαφορετικά.

Ο Αντόνιο Νέγκρι γνώριζε, και το είπε ευκρινώς: “τέρμα ο ιμπεριαλισμός – είμαστε όλοι αδέλφια”.

Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξετε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας, απ’την υπόθεση Marfin., και εστιάστε.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξτε τα πρόσωπα των ανθρώπων που βασανίστηκαν από το κράτος στην υπόθεση του Βελβεντού.

Μήπως διακρίνετε τα ίδια βλέμματα, την ίδια απαξίωση της ελευθερίας, όσο και της απομάκρυνσης της ζωής απ’τις ονειρικές στοχεύσεις της;

Την συνεχόμενη αναβολή της επιθυμίας, της ελευθερίας και της νέας αφήγησης;

ας σκεφτούμε, σας παρακαλώ.

worldcity

Υ.Σ.: Το παρόν κείμενο δεν διεκδικεί μέρισμα στο ιερατείο των αποφάνσεων, μόνο μια μικρή παρουσία στο πεδίο εκείνο των διερωτήσεων

boston explosion of my mind

“Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.” – Βοστώνη 15 Απριλίου 2013

Advertisements

One response

  1. Ερωτήματα… Εξαιρετικά ερωτήματα… Τροφή για σκέψη. Ευχαριστούμε!

    April 29, 2013 at 9:50 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s