short stories about zero and infinity

Latest

Aνακοίνωση του EZLN για την επέτειο των 22 χρόνων από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης

1η Ιανουαρίου, 2016

Καλησπέρα,  σύντροφοι και συντρόφισσες των βάσεων στήριξης, από τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό των Ζαπατίστας, σύντροφοι όπως οι πολιτοφύλακες (milicianos και milicianas[i]), όπως οι αντάρτες, τοπικoί και περιφερειακοί υπεύθυνοι [ii], όπως οι Αρχές από τα τρία επίπεδα της αυτόνομης κυβέρνησης, σύντροφοι, όπως promotores promotoras [iii] των διαφόρων χώρων εργασίας, σύντροφοι και συντρόφισσες της εθνικής και διεθνούς Έκτης διακήρυξης και όλοι που είναι παρόντες.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε την 22η επέτειο από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης.

b2ap3_thumbnail_IMG_0977.jpg

Για περισσότερα από 500 χρόνια έχουμε υπομείνει τον πόλεμο, που οι ισχυροί από διαφορετικά έθνη, γλώσσες, χρώματα και πιστεύω, έχουν οργανώσει εναντίον μας για να μας εξολεθρεύσουν.

Ήθελαν να μας σκοτώσουν, είτε σκοτώνοντας το σώμα μας ή θανατώνοντας τις ιδέες μας.

Αλλά αντιστεκόμαστε.

Ως γηγενείς άνθρωποι, ως θεματοφύλακες της μητέρας γης, αντιστεκόμαστε.

Όχι μόνο εδώ και όχι μόνο στο χρώμα μας, που είναι το χρώμα της γης.

Σε όλες τις γωνιές της γης που υπέφεραν στο παρελθόν και εξακολουθούν να υποφέρουν, υπήρχαν και υπάρχουν αξιοπρεπείς και επαναστατημένοι άνθρωποι, που αντιστάθηκαν, που αντιστέκονται στον θάνατο, ο οποίος επιβάλλεται από τους πάνω.

Την 1η Ιανουαρίου του 1994, πριν από 22 χρόνια, κάναμε δημόσιο το «Φτάνει πια!», που είχαμε ετοιμάσει μέσα σε μια αξιοπρεπή σιγή για μια δεκαετία.

Φιμώνοντας τον πόνο μας, ετοιμάζαμε την κραυγή του.  

 Ο λόγος μας, εκείνη τη στιγμή, προήλθε από τη φωτιά.

Για να ξυπνήσει όσους κοιμόντουσαν.

Για να σηκώσει τους πεσμένους.

Για να εξοργίσει όσους είχαν συμμορφωθεί και παραδοθεί.

Για να επαναστατήσει ενάντια στην ιστορία

Για να την αναγκάσει να πει αυτό που είχε αποσιωπήσει.

Για να αποκαλύψει την ιστορία της εκμετάλευσης, των δολοφονιών, των διώξεων, της ασέβειας και της λήθης, που κρυβόταν πίσω από την ιστορία των πάνω.
Αυτή η ιστορία των μουσείων, των αγαλμάτων, των σχολικών βιβλίων – μνημεία στο ψέμα.

Με το θάνατο του λαού μας, με το αίμα μας, ξυπνήσαμε από το λήθαργο έναν κόσμο, που είχε παραιτηθεί για να ηττηθεί.

Δεν ήταν μόνο λόγια. Το αίμα των νεκρών συντρόφων μας αυτά τα 22 χρόνια προστέθηκε στο αίμα των συντρόφων μας από τα προηγούμενα χρόνια, τις δεκαετίες, και τους αιώνες.

Έπρεπε να επιλέξουμε τότε και επιλέξαμε τη ζωή.

Αυτός είναι ο λόγος, που τότε και τώρα, για να ζήσουμε, πεθαίνουμε.

Ο λόγος μας τότε ήταν τόσο απλός όσο το αίμα μας, που έβαφε τους δρόμους και τους τοίχους των πόλεων,  όπου δεν μας σέβονται τώρα, όπως δεν μας σέβονταν και τότε.

Και συνεχίζει να είναι:
Το λάβαρο του αγώνα μας ήταν τα 11 αιτήματά μας: γη, εργασία, τροφή, υγεία,  εκπαίδευση, αξιοπρεπή στέγαση, ανεξαρτησία, δημοκρατία,  ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη.

Αυτές οι απαιτήσεις, μας έκαναν να εξεγερθούμε με όπλα, γιατί αυτά ήταν τα πράγματα που εμείς, οι γηγενείς άνθρωποι και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν ανάγκη.

Με τον τρόπο αυτό, ξεκινήσαμε τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ταπείνωση, την ασέβεια, τη λήθη και ενάντια σ’ όλες τις αδικίες που ζήσαμε και που προκλήθηκαν από το κακό σύστημα.

Επειδή είμαστε μόνο στην υπηρεσία των πλουσίων και των ισχυρών ως σκλάβοι τους, ώστε να μπορούν να γίνονται πλουσιότεροι και πλουσιότεροι και εμείς να μπορούμε να γινόμαστε όλο φτωχότεροι και φτωχότεροι.

Έχοντας ζήσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο αυτής της κυριαρχίας και της λεηλασίας, είπαμε:

ΑΡΚΕΤΑ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ !

Και είδαμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, στη συνέχεια, παρά να πάρουμε τα όπλα μας για να σκοτώσουμε ή για να πεθάνουμε για έναν δίκαιο σκοπό.

Αλλά δεν ήμασταν μόνοι.

Ούτε είμαστε μόνοι τώρα.

Στο Μεξικό και στον Κόσμο η αξιοπρέπεια βγήκε στους δρόμους και ζήτησε ένα χώρο για τη λέξη.

Καταλάβαμε.

EZLNDS-700x443

Από εκείνη τη στιγμή, αλλάξαμε τη μορφή των αγώνων μας. Ήμασταν και είμαστε ένα αυτί σε επαγρύπνηση και μια ανοιχτή λέξη, επειδή από την αρχή ξέραμε, ότι ένας δίκαιος αγώνας του λαού είναι για τη ζωή και όχι για τον θάνατο.

Αλλά έχουμε τα όπλα δίπλα μας, δεν τα έχουμε ξεφορτωθεί, θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος.

Επειδή βλέπουμε ότι όπου το αυτί μας ήταν μια ανοιχτή καρδιά, ο Κυβερνήτης χρησιμοποιήσε τον παραπλανητικό λόγο του και την φιλόδοξη και ψεύτικη καρδιά του, εναντίον μας.

Είδαμε ότι ο πόλεμος από τους πάνω συνεχίστηκε.

Σχέδιο και στόχος τους ήταν και είναι να κάνουν πόλεμο εναντίον μας μέχρι να μας εξοντώσουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αντί να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματα μας, προτοιμάζονταν και προετοιμάζονται , έκαναν και κάνουν πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα τους και χρηματοδοτούν τους παραστρατιωτικούς τους, παρέχοντας και διανέμοντας ψίχουλα, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη φτώχεια μερικών ανθρώπων.

Αυτοί οι κυβερνήτες που είναι πάνω, είναι ηλίθιοι. Νομίζουν ότι όσοι ήταν πρόθυμοι να ακούσουν, θα ήταν επίσης πρόθυμοι να ξεπουληθούν, να παραδοθούν και να τα παρατήσουν.

Έκαναν λάθος τότε.

Κάνουν λάθος τώρα.

Επειδή εμείς οι Ζαπατίστας γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι δεν είμαστε ζητιάνοι ή αδρανείς, που ελπίζουν ότι όλα απλά θα λυθούν μόνα τους.

Είμαστε άνθρωποι με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και συνείδηση ​​για να αγωνιστούμε για μια αληθινή ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους. [iv] Ανεξάρτητα από το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, την πίστη, το ημερολόγιο ή τη γεωγραφική θέση του καθενός.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, περιφερειακός, ή ακόμα και εθνικός . Είναι παγκόσμιος.

Επειδή οι αδικίες, τα εγκλήματα, οι  εκδιώξεις, η έλλειψη σεβασμού και οι εκμεταλλεύσεις είναι παγκόσμιες.

Αλλά έτσι είναι εξέγερση, η οργή, η αξιοπρέπεια και η επιθυμία να γίνεσαι καλύτερος.

Γι ‘αυτό και καταλάβαμε, ότι ήταν αναγκαίο να οικοδομήσουμε τη ζωή μας μόνοι μας, με αυτονομία.

Εν μέσω μεγάλων απειλών, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών παρενοχλήσεων και συνεχών προκλήσεων από την κακή κυβέρνηση, αρχίσαμε να σχηματίζουμε το δικό μας σύστημα διακυβέρνησης-την αυτονομία μας- το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, τη δική μας υγειονομική περίθαλψη, τη δική μας επικοινωνία, τον δικό μας τρόπο να φροντίζουμε και να καλλιεργούμε τη μητέρα γη, τη δική μας πολιτική ως λαός και τη δική μας ιδεολογία για το πώς θέλουμε να ζήσουμε ως κοινότητες, με μια άλλη κουλτούρα.

Εκεί που άλλοι ελπίζουν ότι οι πάνω, θα λύσουν τα προβλήματα των ανθρώπων που είναι κάτω, εμείς οι Ζαπατίστας αρχίσαμε να χτίζουμε την ελευθερία μας, όπως την σπορά, από κει που κατασκευάζεται, απο κει που αναπτύσσεται, δηλαδή, από τα κάτω.

Αλλά η κακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει και να φέρει ένα τέλος στον αγώνα και την αντίστασή μας, με έναν πόλεμο, που αλλάζει σε ένταση καθώς αλλάζει η παραπλανητική πολιτική της, με τις κακές ιδέες της, με τα ψέματα της, χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διάδοσή τους και μοιράζοντας ψίχουλα στις αυτόχθονες κοινότητες, όπου ζουν οι Ζαπατίστας, προκειμένου να τις διαιρέσουν και να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, υλοποιώντας έτσι το σχέδιο αντιεξέγερσης τους.

Αλλά ο πόλεμος που έρχεται από τους πάνω, συντρόφισσες, συντρόφοι, αδελφοί και αδελφές, είναι πάντα ο ίδιος: φέρνει μόνο την καταστροφή και το θάνατο.

Οι ιδέες και οι σημαίες μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το ποιος είναι στο γραφείο, αλλά ο πόλεμος των πάνω πάντα καταστρέφει, πάντα σκοτώνει, δεν σπέρνει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον τρόμο και την απελπισία.

b2ap3_thumbnail_IMG_0951.jpg

Στη μέση αυτού του πολέμου, έπρεπε να προχωρήσουμε προς ό, τι επιθυμούσαμε.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για την κατανόηση όσων ούτε καν καταλαβαίνουν ότι δεν κατανοούν.
Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε τον εγκληματία να αποκηρύξει τον εαυτό του και την ιστορία του και να μετατρέψει τον εαυτό του, μετανοημένος, σε καλό άνθρωπο.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για ένα μεγάλο και άχρηστο κατάλογο υποσχέσεων που θα ξεχνιόταν λίγα λεπτά αφού τον δημιουργούσαν.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε τους άλλους, τους διαφορετικούς, αλλά με τον ίδιο πόνο και οργή, να μας κοιτάξουν και κοιτώντας μας, να δουν.

Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Δεν υπήρχε βιβλίο, εγχειρίδιο, ή θεωρία, που να μας λέει, τι να κάνουμε, προκειμένου να αντισταθούμε, και ταυτόχρονα να χτίσουμε κάτι νέο και καλύτερο.

Ίσως όχι τέλειο, ίσως διαφορετικό, αλλά πάντα δικό μας, των ανθρώπων μας, οι γυναίκες, οι άνδρες, τα παιδιά και οι γέροντες που με τη συλλογική καρδιά τους, κάλυψαν τη μαύρη σημαία με ένα κόκκινο αστέρι με πέντε σημεία και με γράμματα που δεν τους δίνουν μόνο ένα όνομα, αλλά και μια δέσμευση και ένα πεπρωμένο: EZLN.

b2ap3_thumbnail_20160101_004120.jpg

Και έτσι ψάξαμε στην προγονική ιστορία μας, στη συλλογική μας καρδιά, και μέσα από σκουντουφλήματα μέσα από ατέλειες και λάθη, χτίζουμε αυτό που είμαστε και το οποίο όχι μόνο μας βοηθά να προχωράμε στη ζωή και στην αντίσταση, αλλά μας εξυψώνει ως αξιοπρεπή και επαναστατικά όντα.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 22 χρόνων του αγώνα της Αντίστασης και της Εξέγερσης, έχουμε συνεχίσει να χτίζουμε μια άλλη μορφή ζωής, κυβερνώντας τους εαυτούς μας ως συλλογικός λαός που είμαστε, σύμφωνα με τις επτά αρχές της ηγεσίας,  με την υπακοή, την οικοδόμηση ενός νέου συστήματος και μια άλλη μορφή ζωής ως γηγενής λαός.

Μια μορφή ζωής, όπου οι άνθρωποι προστάζουν και η κυβέρνηση υπακούει.

Και βλέπουμε, με την απλή καρδιά μας, ότι αυτός είναι ο πιο υγιής τρόπος, γιατί γεννιέται και αναπτύσσεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που λένε τη γνώμη τους, συζητούν, σκέφτονται, αναλύουν, κάνουν προτάσεις και αποφασίζουν, τι είναι καλύτερο για αυτούς, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων μας.

Όπως θα εξηγήσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα, βλέπουμε την εγκατάλειψη και την φτώχεια να βασιλεύουν στις κοινότητες partidista [αυτές που υποστηρίζουν τα πολιτικά κόμματα], διοικούνται από την τεμπελιά και την εγκληματικότητα και η ζωή της κοινότητας είναι διαλυμένη και τώρα μοιραία γκρεμίζονται.

Το ξεπούλημά τους στην κακή κυβέρνηση όχι μόνο δεν έλυσε βασικά προβλήματα τους, αλλά τους πρόσφερε και μεγαλύτερη φρίκη με την οποία πρέπει ν’ασχοληθούν. Όπου πριν υπήρχε η πείνα και η φτώχεια, τώρα υπάρχει η πείνα, η φτώχεια και η απελπισία. Οι κοινότητες partidista έχουν γίνει ένα πλήθος ζητιάνων, που δεν εργάζονται, που περιμένουν μόνο για το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα βοήθειας, το οποίο απλά έρχεται την επόμενη εκλογική περίοδο.

Αυτά τα στοιχεία φυσικά δεν εμφανίζονται σε καμία ομοσπονδιακή, πολιτειακή, ή δημοτική κυβερνητική έκθεση, αλλά είναι η αλήθεια και μπορεί να την δει κανείς στις κοινότητες partidista: αγροτές, που δεν ξέρουν πώς να δουλεύουν πια τη γη, σπίτια από τσιμεντότουβλα, με στέγες από αλουμίνιο που είναι άδεια, κοινότητες που ενώνονται μόνο για να λάβουν τα ψίχουλα της κυβέρνησης.

Ίσως στις κοινότητές μας, να μην υπάρχουν σπίτια από τσιμέντο, ή ψηφιακές τηλεοράσεις, ή ολοκαίνουργια φορτηγά, αλλά οι άνθρωποί μας ξέρουν πώς να δουλεύουν τη γη. Το φαγητό στο τραπέζι τους, τα ρούχα που φορούν, το φάρμακο που παίρνουν, η γνώση που μαθαίνουν, η ζωή που ζουν είναι δική τους, το προϊόν της εργασίας τους και των γνώσεων τους. Δεν είναι ελεημοσύνη από κανέναν.

Μπορούμε να το πούμε αυτό χωρίς ντροπή: οι κοινότητες Ζαπατίστας δεν είναι μόνο σε καλύτερη κατάσταση από ό, τι ήταν πριν από 22 χρόνια, αλλά και η ποιότητα ζωής τους είναι καλύτερη από εκείνων που ξεπουλήθηκαν στα πολιτικά κόμματα όλων των χρωμάτων.

Πριν, προκειμένου να γνωρίζουμε αν κάποιος ήταν Ζαπατίστας, ελέγχαμε να δούμε αν φορούσε κόκκινο μαντίλι ή μπαλακλάβα.

Τώρα φτάνει να δούμε αν δουλεύουν τη γη, αν φροντίζουν τον πολιτισμό τους, αν μελετούν την επιστήμη και την τεχνολογία, αν σέβονται τις γυναίκες, αν το βλέμμα τους είναι ευθύ και καθαρό, αν ξέρουν τι είναι οι συλλογικοί κανόνες, αν βλέπουν τη δουλειά της αυτόνομης κυβέρνησης των Ζαπατίστας στην εξέγερση ως υπηρεσία και όχι ως μια επιχείρηση, αν όταν τους ρωτάς κάτι που δεν γνωρίζουν και απαντούν: “Δεν ξέρω….. ακόμα “, αν όταν κάποιος τους κοροϊδεύει λέγοντάς τους, ότι οι Ζαπατίστας δεν υπάρχουν πλέον ή είναι πολύ λίγοι, αυτοί απαντούν : «μην ανησυχείτε, θα υπάρξουν περισσότεροι από εμάς, μπορεί να πάρει λίγο καιρό αλλά θα υπάρξουν περισσότεροι»,  αν το βλέμμα τους φτάνει μακριά σε χρόνο και γεωγραφικές περιοχές,  αν γνωρίζουν ότι το αύριο φυτεύεται σήμερα.

Αναγνωρίζουμε βέβαια. ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να κάνουμε, πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα και να οργανωθούμε περισσότερο.

Γι ‘αυτό πρέπει να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για την πιο αποτελεσματική και πιο εκτεταμένη αυτοδιακυβέρνησή μας, γιατί το χειρότερο από τα χειρότερα, το καπιταλιστικό σύστημα, θα επιστρέψει εναντίον μας ξανά.

Πρέπει να γνωρίζουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε ήδη 32 χρόνια εμπειρίας στον αγώνα μας για εξέγερση και αντίσταση.

Και έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.

Είμαστε ο Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που δεν μας ονομάζουν έτσι.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που μέσα από τη σιωπή και τη συκοφαντία, μας ξεχνούν.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, αν και δεν μας βλέπουν.

Αυτό είναι αυτό που είμαστε μέσα από τα βήματά μας, το δρόμο μας, την καταγωγή μας και το πεπρωμένο μας.

Προσβλέπουμε σε ό,τι ήταν πριν και ό, τι είναι τώρα.

Μια αιματηρή νύχτα, χειρότερη από πριν, αν αυτό είναι δυνατόν, εκτείνεται πάνω ​​από τον κόσμο.

Ο Εξουσιαστής δεν έχει οριστεί μόνο για να συνεχίζει την εκμετάλευση, την καταστολή, την ασέβεια και την εκδίωξη, αλλά είναι αποφασισμένος, να καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο, αν μπορεί με τον τρόπο αυτό, να δημιουργήσει κέρδη και χρήματα.

Είναι σαφές ότι το χειρότερο έρχεται για όλους μας. [V]

Οι πλούσιοι πολυεκατομμυριούχοι λίγων χωρών, συνεχίζουν το στόχο τους, να λεηλατήσουν τα φυσικά πλούτη ολόκληρου του κοσμου, ό, τι μας δίνει ζωή, όπως το νερό, τη γη, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια, τον αέρα και όλα αυτά που είναι κάτω από το έδαφος: χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, κεχριμπάρι, θείο, άνθρακα και άλλα ορυκτά.

Δεν θεωρούν τη γη ως πηγή ζωής, αλλά ως μια επιχείρηση,  όπου μπορούν να μετατρέψουν τα πάντα σε εμπόρευμα, και τα εμπορεύματα να μετατραπούν σε χρήματα και με τον τρόπο αυτό θα μας καταστρέψουν εντελώς.

Το κακό και εκείνοι που το εκτελούν έχει όνομα, ιστορία, προέλευση, ατζέντα, γεωγραφία : το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν έχει σημασία με τι χρώμα το ζωγραφίζουν, τι όνομα του δίνουν, με  ποια θρησκεία το ντύνουν, ποια σημαία σηκώνουν, είναι το καπιταλιστικό σύστημα.

Είναι η εκμετάλλευση της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε.

Είναι ασέβεια και περιφρόνηση για όλα όσα είναι διαφορετικά και για ό,τι δεν ξεπουλιέται, για ό,τι δεν παραδίδεται και δεν υποκύπτει.
Είναι το σύστημα που διώκει, φυλακίζει, δολοφονεί.
Κλέβει.

Στο κεφάλι αυτού του συστήματος, υπάρχουν φιγούρες που ξεπροβάλλουν, αναπαράγονται, αναπτύσσονται και πεθαίνουν : σωτήρες, ηγέτες, caudillos,  υποψήφιοι, κυβερνήσεις, κόμματα, που προσφέρουν τις λύσεις τους.

Προσφέρουν συνταγές, ως ένα ακόμη εμπόρευμα, για την επίλυση των προβλημάτων.

Ίσως κάποιος εκεί έξω εξακολουθεί να πιστεύει ότι από πάνω, απ’όπου τα προβλήματα δημιουργούνται, θα έρθουν επίσης και οι λύσεις τους.

Ίσως εξακολουθεί να υπάρχει κάποιος που πιστεύει σε τοπικούς, περιφερειακούς, εθνικούς και παγκόσμιους σωτήρες.

Ίσως υπάρχουν και εκείνοι που εξακολουθούν να ελπίζουν ότι κάποιος θα κάνει, ό, τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Αυτό θα ήταν ωραίο, ναι.

Όλα θα ήταν τόσο εύκολα, άνετα, δεν θα χρειαζόταν πάρα πολλή προσπάθεια. Θα σήμαινε πως όλα θα γίνονταν, απλώς σηκώνοντας το χέρι του, σημειώνοντας ένα ψηφοδέλτιο, συμπληρώνοντας μια φόρμα, χειροκροτώντας, φωνάζοντας ένα σύνθημα, συνδεώντας τον εαυτό του με ένα πολιτικό κόμμα, και ψηφίζοντας κάποιον να έρθει και κάποιον άλλον να φύγει.
Ίσως, εμείς οι Ζαπατίστας λέμε, ίσως, νομίζουμε, εμείς που είμαστε ό, τι είμαστε, ότι θα ήταν ωραίο αν τα πράγματα ήταν έτσι, αλλά δεν είναι.

Αυτό που έχουμε μάθει ως Ζαπατίστας, και χωρίς οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο εκτός από το να έχουμε δάσκαλο τη δική μας πορεία, είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς, δεν πρόκειται να έρθει και να μας σώσει, να μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, ν’ανακουφίσει τον πόνο μας, ή να μας φέρει την δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε και αξίζουμε.

Υπάρχει μόνο αυτό που κάνουμε οι ίδιοι, ο καθένας με το δικό του ημερολόγιο και τη γεωγραφική του θέση, με το δικό του συλλογικό όνομα, με το δικό του τρόπο σκέψης και δράσης, τη δική του προέλευση και το δικό του πεπρωμένο.

Έχουμε μάθει επίσης, ως Ζαπατίστας, ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με την οργάνωση.

Μάθαμε ότι είναι καλό, αν ένα άτομο [vi] θυμώνει.

Αλλά εάν περισσότεροι άνθρωποι, πολλοί [vii] άνθρωποι θυμώνουν, ένα φως ανάβει σε μια γωνιά του κόσμου και η λάμψη του μπορεί να γίνει ορατή για μια στιγμή, απ’ όλη την επιφάνεια της γης.

Αλλά μάθαμε επίσης ότι αν αυτοί οι θυμωμένοι άνθρωποι οργανωθούν … Ω! Στη συνέχεια, έχουμε όχι μόνο μια στιγμιαία λάμψη που φωτίζει την επιφάνεια της γης.
Στη συνέχεια, αυτό που έχουμε είναι ένα μουρμουρητό, σαν μια φήμη, μια δόνηση, που ξεκινά αθόρυβα και δυναμώνει.

Είναι σαν αυτός ο κόσμος να ήταν έτοιμος να γεννήσει έναν άλλο κόσμο, καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανθρώπινο … ή … Humana ή humanoa.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα θα αρχίσουμε τα λόγια μας με μια λέξη, που έχει ήδη ειπωθεί πιο πριν, αλλά που εξακολουθεί να είναι αναγκαία, επιτακτική και ζωτικής σημασίας: πρέπει να οργανωθούμε, να προετοιμαστούμε για να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε αυτή τη ζωή, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν άλλο τρόπο για να κυβερνήσουμε τους εαυτούς μας ως άνθρωποι.

Γιατί αν δεν οργανωθούμε, θα πρέπει να υποδουλωθούμε.

Δεν υπάρχει τίποτα που ν’αξίζει την εμπιστοσύνη μας στον καπιταλισμό. Απολύτως τίποτα. Έχουμε ζήσει με αυτό το σύστημα εδώ και εκατοντάδες χρόνια και έχουμε υποφέρει κάτω από τους 4 τροχούς του: την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την στέρηση και την περιφρόνηση. Τώρα το μόνο που έχουμε είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, στους εαυτούς μας. Και ξέρουμε πώς να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, τη δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή που θέλουμε.

Τώρα κανείς δεν είναι ασφαλής κάτω από την καταιγίδα της καπιταλιστικής Ύδρας που θα καταστρέψει τις ζωές μας, ούτε οι ιθαγενείς, οι αγρότες, οι εργάτες, οι δάσκαλοι, οι νοικοκυρές, οι διανοούμενοι, ή εργαζόμενοι σε γενικές γραμμές, επειδή υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι, που αγωνίζονται για να επιβιώσουν στην καθημερινή ζωή, κάποιοι έχοντας αφεντικό κάποιοι άλλοι χωρίς να έχουν, όλοι όμως έχουν πιαστεί στα νύχια του καπιταλισμού.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό.

Κανείς δεν θα μας οδηγήσει, θα πρέπει να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, να σκεφτόμαστε από κοινού για το πώς θα επιλύσουμε κάθε κατάσταση.

Διότι αν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος, που θα μας οδηγήσει, έχουμε ήδη δει πώς μας οδηγούν κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό χρόνων του καπιταλιστικού συστήματος, δεν λειτούργησε όλο αυτό για μας, τους φτωχούς, καθόλου. Λειτούργησε γι ‘αυτούς, ναι, γιατί απλώς με το να κάθονται εκεί, κερδίζουν χρήματα για να ζήσουν.

Είπαν σε όλους “ψηφίστε εμένα”, “εγώ θα αγωνιστώ για να δώσω ένα τέλος στην εκμετάλλευση” και μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους, όπου μπορούν να κερδίζουν χρήματα χωρίς να ιδρώνουν, ξεχνούν αυτόματα όλα όσα είπαν και αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερη εκμετάλλευση, να πωλούν τα λίγα που έχουν απομείνει από τον πλούτο των χωρών μας. Αυτοί οι ξεπουλημένοι είναι άχρηστοι υποκριτές, παράσιτα, δεν είναι ικανοί για κανένα καλό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, αλλά μόλις ξεκίνησε. Βρισκόμαστε σε αυτόν τον αγώνα για 32 χρόνια, 22 από τα οποία ήταν δημόσια.

Γι ‘αυτό πρέπει να ενώσουμε ακόμη καλύτερα τους εαυτούς μας, να οργανωθούμε ακόμη καλύτερα, για να κατασκευάσουμε το σκάφος μας, το σπίτι μας- που είναι, η αυτονομία μας. Αυτή είναι, που πρόκειται να μας σώσει από τη μεγάλη καταιγίδα που πλησιάζει. Πρέπει να ενισχύσουμε διαφορετικούς τομείς των εργασιών μας και τα συλλογικά μας καθήκοντα.

Δεν έχουμε καμία άλλη πιθανή πορεία, αλλά να ενωθούμε και να οργανωθούμε για να αγωνιστούμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, ενάντια στη μεγάλη απειλή, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Επειδή ο εγκληματικός καπιταλισμός, που απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν σέβεται κανέναν, θα μας σαρώσει όλους, ανεξάρτητα από φυλή, κόμμα, ή θρησκεία. Αυτό μας το έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια η κακή κυβέρνηση, με απειλές, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και δολοφονίες ενάντια στους ανθρώπους μας στην ύπαιθρο, στην πόλη και σ’όλο τον κόσμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε, συντρόφοι, συντρόφισσες, παιδιά, νέοι [jovenes και jovenas]: Εσείς η νέα γενιά είστε το μέλλον του λαού μας, του αγώνα μας και της ιστορίας μας. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι έχετε μια εργασία και μια υποχρέωση: να ακολουθήσετε το παράδειγμα των πρώτων μας συντρόφων, των γερόντων μας, των γονέων και των παππούδων και όλων εκείνων, που ξεκίνησαν αυτόν τον αγώνα μας.

Έχουν ήδη φτιάξει ένα μονοπάτι. Τώρα είναι δουλειά μας να το ακολουθήσουμε και να το διατηρήσουμε. Αλλά μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό μόνο οργανώνοντας τους εαυτούς μας από γενιά σε γενιά, κατανοώντας αυτή την εργασία και οργανώνοντας τους εαυτούς μας να το κάνουμε πραγματικότητα, συνεχίζοντας μέχρι να φτάσουμε στο τέλος του αγώνα μας.

Εσείς, ως νέοι αποτελείτε ένα σημαντικό μέρος των κοινοτήτων μας, γι ‘αυτό θα πρέπει να συμμετέχετε σε όλα τα επίπεδα των εργασιών της οργάνωσής μας και σε όλους τους τομείς της αυτονομίας μας. Κάθε γενιά ας συνεχίσει να μας οδηγεί προς το πεπρωμένο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπως ακριβώς και οι πρώτοι μας συντρόφοι και συντρόφισσες  μας διδάσκουν τώρα.

Compaticion_EZLN_Indigenas-4-Elizabeth-Ruiz-CO-

Σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαστε σίγουροι ότι κάποια μέρα θα επιτύχουμε αυτό που θέλουμε: τα πάντα για όλους, τίποτα για μας, δηλαδή, την ελευθερία μας. Σήμερα ο αγώνας μας εξελίσσεται σιγά-σιγά. Τα όπλα του αγώνα μας είναι η αντίστασή μας, η εξέγερσή μας και ο ειλικρινής λόγος μας, τον οποίο κανένα βουνό κανένα σύνορο δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Θα φτάσει στα αυτιά και τις καρδιές των αδελφών μας σε όλο τον κόσμο.

Κάθε μέρα υπάρχουν όλο περισσότεροι άνθρωποι, που καταλαβαίνουν ότι η αιτία του αγώνα μας ενάντια στην σοβαρή κατάσταση της αδικίας που ζούμε, είναι το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας και στον κόσμο.

Γνωρίζουμε επίσης ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα μας, υπήρξαν και θα υπάρξουν απειλές, καταστολή, διώξεις, αντιφάσεις και κοροϊδία από τα τρία επίπεδα της κακής κυβέρνησης. Αλλά θα πρέπει να είναι σαφές, ότι η κακή κυβέρνηση μας μισεί γιατί είμαστε σε καλό δρόμο, αν μας επικροτούσε θα είχαμε εκτραπεί από τον αγώνα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε οι κληρονόμοι ενός 500 και πλέον χρόνων αγώνα και αντίστασης. Το αίμα των προγόνων μας τρέχει μέσα στις φλέβες μας, είναι αυτοί που έχουν περάσει σε μας το παράδειγμα του αγώνα και της εξέγερσης, τον ρόλο του θεματοφύλακα της μητέρας μας γης, από την οποία γεννηθήκαμε, από την οποία ζούμε και στην οποία θα επιστρέψουμε.

b2ap3_thumbnail_20151231_235125.jpg

Σύντροφοι και συντρόφισσες Ζαπατίστας

Σύντροφοι και συντρόφισσες και compañeroas της έκτης:

Αδελφοί και αδελφές:

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια μας για το τρέχον έτος που αρχίζει.

Περισσότερα λόγια θα έρθουν καθώς και περισσότερες σκέψεις.

Σιγά-σιγά θα σας δείξουμε και πάλι το βλέμμα μας, τη συλλογική μας καρδιά.

Τελειώνοντας για τώρα θα σας πούμε, ότι για να τιμήσουμε το αίμα των νεκρών συντρόφων μας, δεν είναι αρκετό τους θυμόμαστε, να μας λείπουν, να κλαίμε, ή να προσευχόμαστε, αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε το έργο που μας άφησαν, να δημιουργήσουμε στην πράξη την αλλαγή, που θέλουμε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, η σημαντική αυτή ημέρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας να αγωνιστούμε, να προχωρήσουμε μπροστά με οποιοδήποτε κόστος και ό, τι κι αν συμβεί, χωρίς να αφήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα να καταστρέψει ό, τι έχουμε κερδίσει και αυτό το λίγο που έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε και τις προσπάθειές μας για περισσότερα από 22 χρόνια: την ελευθερία μας!

Τώρα δεν είναι η ώρα να υποχωρήσουμε, να απογοητευτούμε ή να κουραστούμε, πρέπει να είμαστε ακόμη πιο σταθεροί στον αγώνα μας, για να διατηρήσουμε τα λόγια και το παράδειγμα, που μας άφησαν οι πρώτοι σύντροφοί μας : να μην υποκύπτουμε, να μην ξεπουλιόμαστε και να μην τα παρατάμε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Για την Γηγενή Επαναστατική Μυστική Επιτροπή-Γενική Διοίκηση του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση.

Εξεγερμένος Moisés

Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Μεξικό, η 1η Ιανουαρίου, το 2016.

Σημειώσεις : [i] Μέλος της πολιτοφυλακής ή έφεδρος του EZLN .

[ii] Κυριολεκτικά σημαίνει «υπεύθυνος», αλλά χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό για να αναφερθεί σε ένα πρόσωπο υπεύθυνο για ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας.

[iii] Οι Ζαπατίστας των βάσεων υποστήριξης, που έχουν επιλεγεί από τις κοινότητές τους και να εκπαιδευτού και για να εργαστούν στα αυτόνομα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης.

[iv] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί τις λέξεις “todas, todos, todoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών πληθυντικών έμφυλων αντωνυμιών, που περιλαμβάνει αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[v] Βλ IV.

[vi] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “uno, una, UNOA” για να δώσει μια σειρά από πιθανές εκδοχές του «ενός», που εμπεριέχει τις όλες έννοιες, όπως αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[vii] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “Muchos, Muchas, muchoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών εκδοχών των «πολλών», που εμπεριέχει το αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[πηγές : https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com

http://radiozapatista.org/?p=15826&lang=en)  Μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα ]

Αυτοδιάλυση της SCALP-Reflex Παρισιού: ένας αυτοκριτικός απολογισμός

Αυτοδιάλυση της SCALP-Reflex Παρισιού: ένας αυτοκριτικός απολογισμός

Εισαγωγή 
(εισαγωγή - μετάφραση από την συλλογικότητα "σε τροχιά σύγκρουσης")

Ξεκινώντας αυτή την εισαγωγή, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι ο λόγος για τον οποίο μεταφράσαμε και εκδίδουμε το κείμενο αυτοδιάλυσης της ομάδας SCALP1 -Reflex Παρισιού είναι η συμβολή του στον κινηματικό διάλογο, που έχει ανοίξει στην ελλάδα τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον, αναφορικά με τα ζητήματα του αντιφασισμού όσο και γενικότερα για να εμπλουτίσει τις οπτικές των κινημάτων του ανταγωνισμού με τη βαρύτητα του αυτοκριτικού απολογισμού της τριαντάχρονης δράσης μιας από τις γνωστότερες αντιφασιστικές ομάδες της γαλλίας. Παρότι αναγνωρίζουμε πως οι κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες εντός των οποίων αναπτύσσονται τα κινήματα στα δύο κράτη (ελλάδα, γαλλία) είναι διαφορετικές, θεωρούμε πως το παρακάτω κείμενο μπορεί να αποτελέσει μια κατάλληλη αφορμή για ειλικρινή συζήτηση ή και αντιπαράθεση.

Κομβικό σημείο στη θεώρηση των μελών της SCALP αποτελεί η αντίληψή τους περί ριζοσπαστικού αντιφασισμού. Σε πολλά σημεία στο κείμενο βλέπουμε ότι τα ίδια τα μέλη της SCALP δεν ήθελαν και δε θέλουν να τα εκλάβουμε ως μόνο αντιφασίστες/στριες (μια που συμμετείχαν σε μια πληθώρα δράσεων και αγώνων).

Επίσης, επιθυμούν να εκλάβουμε τον αντιφασισμό τους με το συγκεκριμένο περιεχόμενο που εκείνοι και εκείνες του προσέδωσαν. Ο ριζοσπαστικός αντιφασισμός είναι γι’ αυτούς ένα κοινωνικό κίνημα το οποίο αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές ρίζες του φασισμού και επιδιώκει να τον εξαλείψει μέσα από έναν αγώνα «ταυτόχρονα κοινωνικοπολιτιστικό, οικονομικό και πολιτικό, ενάντια σε όλα όσα μέσα σε μια κοινωνία μπορούν να επιτρέψουν την ανάδυση φασιστικών φαινομένων με το κοκτέιλ αυταρχισμού ανισοτήτων και αποκλεισμών που συνεπάγονται· εν συντομία έναν αγώνα για τη χειραφέτηση και την αυτονομία όλων».

Από αυτή τη θεώρηση πηγάζει και η επιδίωξή τους να βαθύνουν την ριζοσπαστικότητα της κριτικής και της ανάλυσής τους αλλά και να δράσουν με τρόπους επινοητικούς.

Τα μέλη της SCALP διαπιστώνουν ότι «ο αντιφασισμός μοιάζει ολοένα και λιγότερο να μπορεί να συγκροτήσει έναν επαρκή χώρο για τη σύγκλιση των αγώνων, δηλαδή για τη συνάντηση και τη ζύμωση μεταξύ ατόμων και ομάδων, οι οποίες, παρότι δρουν σε διαφορετικά πεδία, μπορούσαν τουλάχιστον να βρουν τους εαυτούς τους στον κοινό αντιφασισμό τους και, ξεκινώντας από αυτό, να τείνουν να συνάψουν τους θεωρητικούς και πρακτικούς δεσμούς μεταξύ των διαφορετικών οπτικών τους».

Το γεγονός αυτό είχε δύο πολιτικές συνέπειες: καταρχάς, η περιστασιακή κινητοποίηση των συλλογικοτήτων –απαντώντας σε επιθέσεις φασιστών ή σε κεντρικά οργανωμένα γεγονότα από ναζί– ενώ απουσίαζε η ριζοσπαστική κριτική και η δημιουργικότητα στις δράσεις.

1 Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο SCALP: η καταγωγή του γαλλικού ριζοσπαστικού αντιφασιστικού κινήματος 1984-1992 (εκδόσεις antifascripta), το οποίο μπορεί να εισάγει την αναγνώστρια στα ζητήματα που πραγματεύεται και το παρόν κείμενο μέσα από μια ιστορικά προσδιορισμένη ματιά. Τα δύο πρώτα κεφάλαια βρίσκονται εδώ: http://www.antifascripta.net/LinkClick.aspx?fileticket=30ak5DG3UCQ%3d&tab id=118

Στην ελλάδα, από την άλλη μεριά, τον τελευταίο χρόνο έχουν σχηματιστεί πολλές αντιφασιστικές ομάδες θέλοντας να απαντήσουν τόσο στην αύξηση των ποσοστών της ακροδεξιάς στις εκλογές όσο και σε αυτό που αναγνωρίζουν ως διάχυση του λόγου της ακροδεξιάς σε ευρύτερα κομμάτια του πληθυσμού. Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα συλλογικοτήτων και ομαδοποιήσεων που προσπαθεί να απαντήσει με πολλούς τρόπους. Από πορείες στόμα με στόμα σε γειτονιές μέχρι κανονίσματα για τσάκισμα νεοναζί στο δρόμο και από παρεμβάσεις σε δημοτικά συμβούλια μέχρι εκδηλώσεις που αφορούν την ιστορία του φασισμού στην ελλάδα και το πώς συνδέεται με άλλες σχέσεις και συστήματα εξουσίας: στις αντιφασιστικές απαντήσεις αναγνωρίζουμε μια πολλαπλότητα.

Η δική μας αντιφασιστική εμπειρία δεν προέρχεται μόνο από τη συμμετοχή μας σε ομάδες που είτε έχουν αντιφασιστική δράση σε τοπικό επίπεδο, είτε λειτουργούν στα πλαίσια ευρύτερων δικτυώσεων. Επιπλέον, συμμετέχουμε σε δράσεις και κινητοποιήσεις ενάντια στον εθνικισμό και το ρατσισμό σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας.

Το γεγονός που μας προβληματίζει αφορά στα όρια αυτών των ομαδοποιήσεων υπό το πρίσμα μιας ριζοσπαστικής θεώρησης.

Πώς μπορεί να βελτιωθεί η αντιφασιστική δράση μας;

Πώς μπορούμε να ριζοσπαστικοποιήσουμε και τις δικές μας αντιλήψεις και την κριτική που κάνουμε;

Ποιες είναι αυτές οι κινήσεις που πρέπει να εφεύρουμε ή να σχεδιάσουμε ώστε να επιφέρουμε αποτελεσματικά χτυπήματα στην αναπαραγωγή του εθνικισμού/ρατσισμού;

Πώς μπορούμε να εμπλουτίσουμε το κίνημα μέσα από τον αντιφασισμό;

Μπορεί οι απαντήσεις που δίνουμε ως συλλογικότητα σε αυτά τα ερωτήματα να μην ταυτίζονται, αναγνωρίζουμε όμως ότι υπάρχει η αναγκαιότητα και η πραγματικότητα της σύγκλισης στη δράση. Με τις φράσεις «λεπενοποίηση2 των συνειδήσεων» και «τετριμμενοποίηση [banalisation] των ιδεών της άκρας δεξιάς», οι συντρόφισσες της SCALP επιδιώκουν να τονίσουν αυτό που παρατηρούμε να συμβαίνει και στα δικά μας μέρη: οι ιδέες της άκρας δεξιάς αφορούν μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Η διατήρηση της κοινότητας του έθνους και η ανύψωσή της ως το μέγιστο ιδανικό, η ανάδειξη της ελληνικής ταυτότητας ως εκείνης που επιλύει όλες τις συγκρούσεις, η απαξίωση και ο αποκλεισμός όσων είναι εθνικά “άλλοι” είναι κεντρικά ζητήματα στη συγκρότηση των υποκειμένων (ελλήνων και ελληνίδων).

2 Όρος που εμφανίζεται στο κείμενο [lepénisation] και προκύπτει από το όνομα του ηγέτη του ακροδεξιού κόμματος Εθνικό Μέτωπο, Jean-Marie Le Pen.

Αυτή την κυριαρχία του εθνικιστικού λόγου την παρατηρούμε στις διαφημίσεις που προωθούν ελληνικά προϊόντα, στις εθνικές σημαίες που ανεμίζουν στα μπαλκόνια, στον εθνικό ύμνο που τραγουδιέται στις γιορτές, στην κρίση που βιώνεται ως εθνικό πένθος («όλοι-οι-έλληνες-πρέπει-να-κάνουμε-θυσίες»), στις δολοφονίες αλβανών μεταναστών όποτε παίζουν οι εθνικές ομάδες των δύο χωρών και χάνει/κερδίζει η μια από τις δύο, στις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών που λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την επικράτεια, στον αντιαμερικανισμό και τον αντιγερμανισμό που εμφανίζουν το ελληνικό κράτος ως μια δήθεν «ψωροκώσταινα». Ακριβώς αυτή η τετριμμενοποίηση [banalisation] των ακροδεξιών αντιλήψεων αποτέλεσε το πρώτο όριο (και το καθοριστικότερο) που συνάντησε ο αντιφασισμός της SCALP: όπως περιγράφεται στο κείμενο, τα στοιχεία που τους οδήγησαν σ’ αυτό το συμπέρασμα ήταν τρία.

Πρώτον, τα καλά εκλογικά αποτελέσματα του Εθνικού Μετώπου στις εκλογές του 2012.

Δεύτερον, ο πολλαπλασιασμός των φασιστικών γκρούπων,

και τρίτον, το ότι τα κλασικά πολιτικά κόμματα οικειοποιήθηκαν τις θέσεις του Εθνικού Μετώπου.

Αντίστοιχες είναι και οι ενδείξεις στην Ελλάδα: άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων και είσοδος στο κοινοβούλιο (πρώτα ο λα.ο.σ. το 2007 για να ακολουθήσει η χ.α. το 2012), δημιουργία νεοναζιστικών γκρούπων που πλασάρουν ένα ιδεολόγημα αντικαπιταλιστικό, απομακρυσμένο από τη χ.α., με παρουσία σε τοίχους και συχνές πυκνές light επιθέσεις σε στέκια (α.μ.ε., “αυτόνομοι” εθνικιστές).

Τέλος, μια μετακίνηση των λόγων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος προς τα δεξιά (επανεμφάνιση λαϊκισμού βασισμένου στο σύνθημα «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια») που καθρεφτίζει μια μεταβολή σε επίπεδο κοινωνικής δυναμικής.

Επιπλέον, στο κείμενο τονίζεται ότι η SCALP αγωνιζόταν ενάντια στη διάχυση των ακροδεξιών αντιλήψεων (που έπαιρναν τη μορφή των κοινοτοπιών): συνεπώς, τις πολεμούσε όπου αυτές εμφανίζονταν: στο δρόμο, στα πανεπιστήμια, σε γειτονιές, μαζί με τους μετανάστες και τις μετανάστριες.

Από τις μεθόδους αντιμετώπισης που περιγράφονται αναδεικνύεται μια πληθώρα δράσεων, η οποία περιστρεφόταν γύρω από την εξής λογική: «στις δράσεις μας πάντοτε είχαμε την έγνοια να δρούμε μαζί με τον τοπικό πληθυσμό, γιατί δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας πρωτοπορία». Και αυτό πάντα στα πλαίσια αυτού που αποκαλούν «βασική ιδέα του ριζοσπαστικού αντιφασισμού», σύμφωνα με την οποία «ο φασισμός έχει κοινωνικές ρίζες και [συνεπώς] ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι ένας αγώνας για την κοινωνική επανάσταση και όχι απλά για τη φίμωση της άκρας δεξιάς» .

Από αυτή τους την αντίληψη προκύπτει και η ευρύτητα των αγώνων στους οποίους συμμετείχαν: αγώνες μαζί με μετανάστ(ρι)ες χωρίς χαρτιά για άσυλο, αγώνες για την ελεύθερη κυκλοφορία και εγκατάσταση, εναντίωση στις απελάσεις, αγώνες υπέρ των εκτρώσεων, κινήματα ανέργων και επισφαλών, πειράματα αυτοδιαχείρισης, διακρατικό κινηματικό δίκτυο ανταλλαγής πληροφοριών σχετικά με την άκρα δεξιά· για να κάνουμε μόνο μια ενδεικτική αναφορά.

Πέρα από την επαφή/επικοινωνία με τα ίδια τα υποκείμενα που βιώνουν τη συνθήκη της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, η ομάδα επιδίωξε «τη σύγκλιση των διαφορετικών κομματιών που αγωνίζονται ενάντια στους κατασταλτικούς νόμους». Ακόμη, επιδίωξε μεγαλύτερη ισότητα και λιγότερες σεξιστικές συμπεριφορές και στο εσωτερικό του κινήματος (ενσωματώνοντας κάποια φεμινιστικά εργαλεία και τρόπους ανάλυσης).

Εμφανίζεται εδώ μια βασική θέση: η ριζοσπαστικοποίηση που επιδίωκαν σε κοινωνικό επίπεδο κοιτούσε και προς τα μέσα, προς το εσωτερικό της συλλογικότητας. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, οι πολιτικές ομάδες είναι εργαλεία που πρέπει να μας επιτρέπουν «να εξελισσόμαστε και να δρούμε, να αλλάζουμε την κοινωνία και να αλλάζουμε εμείς οι ίδιες» .

Το κείμενο των γάλλων συντρόφων υποστηρίζει πως ο ριζοσπαστικός αντιφασισμός δε συγκροτείται μόνο σε αντιπαράθεση με το φασισμό και τα κοινωνικά του ριζώματα· αντιτίθεται επίσης στο δημοκρατικό αντιφασισμό. Βασικό χαρακτηριστικό του δημοκρατικού αντιφασισμού, για τη SCALP, είναι η χρησιμοποίησή του (από την αριστερά και από τη δεξιά) ως μέσο επανεκλογής. Αποκτά, δηλαδή, εργαλειακό χαρακτήρα. Και μάλιστα –αυτό κι αν ακούγεται οικείο– τόσο τα κόμματα τη αριστεράς όσο και της δεξιάς χρησιμοποιούν ως φόβητρο το κόμμα του Εθνικού Μετώπου, ενώ στην ουσία εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές μισαλλοδοξίας, καταστολής και ρατσισμού.

Στην ελλάδα, οι δημόσιες συζητήσεις για νομοσχέδια ενάντια στο ρατσισμό μπορεί να δίνουν και να παίρνουν και την ίδια στιγμή να εφαρμόζονται διώξεις μεταναστών από ολόκληρες γειτονιές (Ξένιος Ζευς) και να δημιουργούνται “με δημοκρατικές διαδικασίες” στρατόπεδα κράτησης μεταναστών· ο πρωθυπουργός μπορεί να κατηγορεί τους μουσουλμάνους για μισογυνισμό και την ίδια στιγμή να φυλακίζονται και να εξευτελίζονται οροθετικές γυναίκες που εργάζονται στη βιομηχανία του σεξ. Είναι ξεκάθαρο, δηλαδή, ότι η χ.α. παίζει το ρόλο του μπαμπούλα ενώ τα κόμματα που υπόσχονται ότι θα την αντιμετωπίσουν παίρνουν θέσεις ολοένα και πιο συντηρητικές, σεξιστικές και ρατσιστικές. Επιπρόσθετα, βλέπουμε πως η ν.δ. επιδιώκει συμμαχίες εκλογικού τύπου με την άκρα δεξιά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τόσο οι μετακινήσεις βουλευτών (γεωργιάδης, βορίδης) από το λα.ο.σ., όσο και δηλώσεις στενών συνεργατών του σαμαρά (πχ δίκτυο 213 ) που υποστηρίζουν ότι η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει η ν.δ. είναι να προσεταιριστεί τους ψηφοφόρους της χ.α. –οι οποίοι δεν είναι φασίστες (βλ. δηλώσεις4 του φαήλου κρανιδιώτη στην εφημερίδα Δημοκρατία για τους ψηφοφόρους των αν.ελ. και της χ.α.).

Κομβικής σημασίας υπήρξε η αύξηση της έντασης της καταστολής από το σοσιαλδημοκρατικό πα.σο.κ. (ένα φαινόμενο που παρατηρούν και οι συντρόφισσες της SCALP αναφορικά με το γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα), ενώ εδώ κολλάνε, φυσικά, και τα παραληρήματα της αριστεράς, η οποία υιοθετεί ολοένα και περισσότερο πατριωτικές και εθνικιστικές ρητορείες. Με τον τρόπο αυτό, έφτασαν και οι μετανάστες (όπως περιγράφεται στο κείμενο της SCALP) να αποτελούν τους αποδιοπομπαίους τράγους: τα θύματα των σχέσεων εξουσίας γίνονται οι θύτες, και τα υποκείμενα που έχουν τα προνόμια5 εμφανίζονται ως δήθεν φοβισμένα και ανασφαλή. Σύμφωνα με τη SCALP «το κίνημα της “δεξιοποίησης” επιταχύνεται από τις ανατροπές του 2001. Τότε ξεκινάει σταδιακά το τέλος του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης με την καταστολή στην αντισύνοδο της Γένοβας τον Ιούλιο και την εμφάνιση στο γεωπολιτικό προσκήνιο του δόγματος της σύγκρουσης πολιτισμών μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου6 .

3 Μια κατατοπιστική ανάλυση για την ιστορία και τα υλικά συμφέροντα του Δικτύου 21 μπορείτε να βρείτε στο ένθετο του περιοδικού Antifa Barricada (τεύχος 20, Μάι- ος-Ιούνιος 2012) με τίτλο: «Το αθώο δίκτυο 21 – ένα σύγχρονο ακροδεξιό δίκτυο».

4 Παραθέτουμε ένα πολύ μικρό απόσπασμα, ενδεικτικό των όσων υποστηρίζουμε: «Ο 5 κύριος λόγος της στάσης μου είναι ότι η βάση των ΑΝ.ΕΛ. όπως και της Χρυσής Αυγής είναι κυρίως δικοί μας άνθρωποι. Τσαντισμένοι κεντρώοι, δεξιοί, που απηύδησαν από την παρακμή και τη φτωχοποίηση, που δε δέχτηκαν την υποτιθέμενη realpolitik της Ν.Δ. απέναντι στο Μνημόνιο. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που θέλουν δυναμικότερη στάση στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας, στα εθνικά θέματα. Υπάρχουν στις τάξεις τους ακόμη και προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ ή την Αριστερά, πατριώτες, που μπούχτισαν με την πολιτική ορθότητα του ΠΑΣΟΚ και της μηδενιστικής, λαθρολάγνας Αριστεράς» (η έμφαση δική μας). Ολόκληρο το κείμενο μπορεί να βρεθεί εδώ: http://www.dimokratianews.gr/content/12064/ηρθε-η- ώρα-να-ενώσουμε-τη-βάση-της-παράταξης

 5 Η σημασία των προνομίων, πέρα από την εκχώρηση ευκαιριών και δικαιωμάτων σε συγκεκριμένα άτομα και κοινωνικές ομάδες, έγκειται στο ότι όσοι και όσες αποκλείονται από αυτά δεν έχουν πρόσβαση στις διαδικασίες που ορίζουν τους αποκλεισμούς. Αυτό σημαίνει πχ πως όχι μόνο οι μετανάστες βρίσκονται σε θέση που δεν απολαμβάνουν τα προνόμια των ελλήνων, αλλά και πως για τους ίδιους τους έλληνες τα προνόμια που απορρέουν από την ιδιότητα του έλληνα πολίτη είναι αόρατα· συνεπώς, φυσικοποιούνται και θεωρούνται μη πολιτικά.

6 Ο Κώστας Δεσποινιάδης σε ένα κείμενό του με τίτλο «Οι “απολίτιστοι” εχθροί της “πολιτισμένης” Δύσης» αναφέρει: «[…] μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, η Δύση επιθυμεί εναγωνίως να δημιουργηθεί στο συλλογικό φαντασιακό των υπηκόων της ένας καινούργιος Εχθρός. Μετά τους κομμουνιστές που ερχόντουσαν για να μας σφάξουν με τα κονσερβοκούτια, τώρα έρχονται οι αιμοδιψείς και απολίτιστοι Ισλαμιστές και Άραβες με τα τουρμπάνια, τα σαρίκια, τα γιαταγάνια και τα φυσεκλίκια. Και φυσικά δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς τι συνεπάγεται η ύπαρξη ενός εξωτερικού εχθρού, τρομερού εχθρού. Συνεπάγεται τη μέγιστη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό. Συνεπάγεται την εν λευκώ εξουσιοδότηση στις ηγεσίες μας να διαχειριστούν τις τύχες μας. Συνεπάγεται τη μηδενική ανοχή απέναντι σε όποιον δε συντάσσεται πίσω από την εξουσιοπαραφροσύνη». (σελ. 53- 54, στο Πόλεμος και Ασφάλεια, εκδ. Πανοπτικόν).

Μαζί, αυτά τα δύο γεγονότα υπογραμμίζουν τον θρίαμβο των πολιτισμικών και εθνο-διαφορικών θεματικών στα πλαίσια του αγώνα ενάντια στο νέο απόλυτο εχθρό, τον «άξονα του κακού»: οι μουσουλμάνοι, πάντοτε λιγότερο ή περισσότερο ύποπτοι ισλαμισμού».

Ένα σημαντικό ζήτημα που τίθεται από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της SCALP είναι η δημιουργία μιας γραμμής που συνδέει τον πολιτισμό με την αντίληψη για τη δημοκρατία. Έτσι, οι μουσουλμάνοι (μετανάστες ή πρόσφυγες) θεωρούνται αφενός όντα που δεν πιστεύουν στη δημοκρατία, αφετέρου όντα που έχουν πολιτισμό ο οποίος δεν μπορεί να έρθει σε επαφή με άλλους. Μουσουλμάνος σημαίνει και εχθρός της δημοκρατίας και απολίτιστος7 .

Οι συντρόφισσες της SCALP όμως δεν μένουν σε αυτό, αλλά επισημαίνουν και μια μετακίνηση στο πεδίο των αιτημάτων, η οποία εντείνει αυτή την κατάσταση «καθώς οι διεκδικήσεις των μειονοτήτων εντός της χώρας τροποποιούνται με τη σειρά τους περνώντας από το αίτημα για κοινωνική ισότητα σε αυτό του σεβασμού των εθνικών ή πολιτισμικών διαφορών, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον εθνοπολιτισμικό διαχωρισμό του πληθυσμού τον οποίο έβαλε μπροστά η άκρα δεξιά τη δεκαετία του ’80 – με κόστος φυσικά [τη μη αναγνώριση] της διαίρεσης σε κοινωνικοοικονομικές τάξεις». Ιστορικά, ο γαλλικός εθνικισμός έχει συγκροτηθεί ως πολιτειακός εθνικισμός –βασίζεται στην στενή σύνδεση του έθνους με το κράτος. Γάλλος, δηλαδή, θεωρείται οποιοσδήποτε κατέχει την ιδιότητα του πολίτη με απαραίτητη προϋπόθεση να έχει γεννηθεί σε γαλλικό έδαφος. Στην αντίληψη του έθνους-συμβόλαιο, δηλαδή, το βάρος δίνεται στο κριτήριο της υπακοής στους νόμους και στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από εκείνους.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια στροφή προς μοντέλα που περιέχουν πολιτισμικά στοιχεία (τα οποία συσχετίζονται άμεσα με τα πολιτειακά). Η δημόσια συζήτηση και οι νομοθεσίες γύρω από το ζήτημα της μαντίλας, οι ξεριζωμοί πληθυσμών Ρομά αλλά και η περιθωριοποίηση των μουσουλμάνων μεταναστών ή γάλλων πολιτών αφρικανικής καταγωγής (ένα από τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας) καταδεικνύουν την εμφάνιση μιας υλικής μετατόπισης σε επίπεδο νοημάτων: η σύνδεση του γαλλικού πολιτισμού με τη γαλλική δημοκρατία καθιστά το γαλλικό έθνος μια κοινότητα που πρέπει δήθεν να παραμείνει αναλλοίωτη και καθαρή προκειμένου να διαφυλαχθεί ως τέτοια. Στην ελλάδα ο εθνικισμός έχει μια ελαφρώς διαφορετική ιστορία. Ο ελληνικός εθνικισμός συγκροτήθηκε εξαρχής πάνω σε πολιτισμικά χαρακτηριστικά (γλώσσα και θρησκεία).

7 Όπως γράφεται στον απολογισμό της SCALP: «[…] η διαφορά του άλλου δεν σημαίνει ότι αυτός είναι κατώτερος, αλλά απλά ότι είναι ένας άλλος, ένας ξένος, μη αφομοιώσιμος, για να μην πούμε μη αποδεκτός: καθένας στο σπίτι του, καθένας με τους όμοιούς του» .

Αυτά νοηματοδοτήθηκαν ως συνεκτικοί δεσμοί του έθνους· σε συνδυασμό με την κοινωνική κατασκευή της κοινής φυλετικής καταγωγής των ελλήνων («το-αίμα-του-περικλή- κυλάει-στις-φλέβες-μας»). Στα πλαίσια, δηλαδή, του ελληνικού εθνικισμού δεν παρατηρούμε μια μετατόπιση αλλά μια συνέχεια: ο πολιτισμός θεωρείται, όπως το αίμα, ότι παραμένει ίδιος και κοινός διιστορικά.

Η κεντρικότητα της θρησκείας περιλάμβανε τον αποκλεισμό όσων δεν ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι, προκειμένου να διατηρείται η ομοιογένεια του έθνους. Σήμερα, από την άλλη μεριά, ο αντιμουσουλμανισμός ξεκινάει από την εναντίωση στην κατασκευή τζαμιού –ενός χώρου λατρείας– στην Αθήνα, για να περάσει μέσα από κοινωνικά στερεότυπα πως οι μουσουλμάνοι τρώνε σκυλιά και σκοτώνουν γυναίκες και να καταλήξει στο γεγονός ότι «δεν-πρέπει-να-φερόμαστε-με-δημοκρατικό-τρόπο-σε- αυτούς-που-στις-χώρες-τους-δεν-υπάρχει-δημοκρατία»· ενώ αποτέλεσε βασικό ιδεολόγημα των ελλήνων εθελοντών που συμμετείχαν στις θηριωδίες των σέρβων εναντίων των βοσνίων στο Σεράγεβο και τη Σρεμπρένιτσα. Εδώ, χρειάζεται να προσθέσουμε ότι –σύμφωνα με αυτή την εθνικιστική και ρατσιστική αντίληψη– οι πολιτισμοί έχουν χαρακτήρα καταρχήν εθνικό. Μέσω του αιώνιου πολιτισμού, το έθνος αποκτά διαχρονική και διιστορική υπόσταση, γίνεται “φυσικό” και “φυσιολογικό”.

Η SCALP υποστηρίζει ότι μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισε ως ανταγωνιστικό κίνημα είναι το πώς θα απαντούσε στη στρατηγική της ακροδεξιάς να καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο (“τετριμμενοποιώντας” έτσι ακόμη περισσότερο τις απόψεις της). Όπως λένε, οι εκεί φασίστες σταμάτησαν να ασχολούνται πλέον με τη δυναμική παρουσία στο δρόμο –που έμεινε στα χέρια ομάδων που ήταν πολύ βίαιες, κάνοντας μόνο αυτό το πράγμα– όσο με την συχνή παρουσία τους σε τηλεοπτικά κανάλια.

Στην ελλάδα, πέραν του ότι οι φασίστες δεν έχουν αφήσει το κομμάτι του δρόμου επειδή μπήκαν στο κοινοβούλιο, κρίνουμε ότι η στρατηγική τους κινείται σε δύο επίπεδα:

το πρώτο αφορά στη δημιουργία πολλών blog και site που να κατασκευάζουν μια ταυτότητα «μέσου, απλού, ακομμάτιστου» λόγου που να αναπαράγει εθνικιστικές και ρατσιστικές μαλακίες. Αυτό είναι πολύ εύκολο να γίνει καθώς η αναπαραγωγή στερεοτύπων –συνήθως μέσω “αποκαλύψεων” και ειδήσεων– συνιστά κομμάτι της λογικής που διακατέχει το αναγνωστικό κοινό του διαδικτύου.

Σε δεύτερο επίπεδο, οι ναζί γίνονται οικείες φιγούρες συνήθως μέσω μιας lifestyle εικόνας που τους συνοδεύει, ανεξάρτητα από το εθνικιστικό περιεχόμενο του λόγου και των πρακτικών τους. Εδώ έχουμε να κάνουμε με συνεντεύξεις σε lifestyle περιοδικά ή τηλεοπτικές εκπομπές. Την ίδια στιγμή, βέβαια, οι ναζί αυτοθυματοποιούνται κλαίγοντας που δήθεν «δεν τους παίζουν τα ξεπουλημένα κανάλια».

Από την άλλη μεριά, διαπιστώνουμε ότι οι φασίστες προσπαθούν να χτίσουν ένα κινηματικό προφίλ δημιουργώντας ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων· επιτροπές που αποτελούν τη δική τους μέθοδο για να εμφανιστούν ως «απλοί κάτοικοι/γείτονες/έλληνες» και να προσπαθήσουν να κινητοποιήσουν κάποιους κατοίκους στη βάση ρατσιστικών αφορμών (συχνό παράδειγμα είναι η εγκληματικότητα των “ξένων”). Ενώ δεν πρέπει να αφήνουμε απ’ έξω το κομμάτι των “αυτόνομων” εθνικιστών, οι οποίοι ενώ εκφέρουν λόγο ρητά εθνικοσοσιαλιστικό ακολουθούν ένα lifestyle “αντιεξουσιαστικό”8 επιδιώκοντας να ξεγελάσουν άτομα διαφόρων ηλικιών ψαρεύοντας σε θολά νερά.

Το ζήτημα που εκκρεμεί, εν τέλει, είναι το πώς μπορούμε να απαντήσουμε ως κίνημα σε αυτές τις τακτικές. Σε σχέση με το πώς αντιμετωπίζει το κράτος τον αντιφασισμό που κινείται σε αντιθεσμικό και ριζοσπαστικό επίπεδο αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι, πέρα από την ανοιχτή στήριξη στους ρατσιστές και τους συνοδοιπόρους τους, στην ελλάδα αναπτύσσεται η θεωρία των δύο άκρων, ως προσπάθεια της κυριαρχίας να αμβλύνει τη ρατσιστική βία εξισώνοντάς την με την αντιβία ενάντια στους μπάτσους και τους ναζί. Πέραν του ότι παρουσιάζει ως «βεντέτα» (δηλαδή ως οικογενειακή διαφωνία, ως μια μη πολιτική σύγκρουση) τη σύγκρουση φασιστ(ρι)ών- αντιφασιστ(ρι)ών, η θεωρία των δύο άκρων λειτουργεί υπέρ των ναζί:

(α) επειδή τους παρουσιάζει ως δήθεν αντισυστημικούς –ενώ έχουν πάντοτε την κάλυψη της ελληνικής αστυνομίας– και

(β) επειδή με τον τρόπο αυτό αναδύεται το κράτος ως προστάτης της κοινωνίας: εκείνο θα πολεμήσει τα άκρα πουλώντας ασφάλεια στους πολίτες που παρακολουθούν live από την τηλεόραση.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη εισαγωγή, οφείλουμε να πούμε ότι θέλει τόλμη να κάνεις δημόσια αυτοκριτική, και μάλιστα σκληρή, και να το διατυπώνεις με λόγια όπως «σήμερα, όσον αφορά και τη μορφή οργάνωσής μας και τις πολιτικές μας παρεμβάσεις, έχουμε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο –πολύ περισσότερο, ότι εμείς είμαστε ο τοίχος του αδιεξόδου». Και μόνο η αναγνώριση της σημασίας μιας τέτοιας στάσης θα μπορούσε να αποτελέσει έναν επαρκή λόγο για να μεταφραστεί και να δημοσιευτεί αυτό το κείμενο. Εμείς από την πλευρά μας κρατάμε τη δέσμευση της SCALP μετά από τριάντα χρόνια μάχιμου και ριζοσπαστικού αντιφασισμού «στους αγώνες και τις αλτερνατίβες».

Η συνέχεια του αγώνα είναι αυτό που αφορά όλους και όλες μας.

Αθήνα, Ιούνιος 2013 …

μετάφραση από την συλλογικότητα “σε τροχιά σύγκρουσης”

8 Ένα χρήσιμο κείμενο που περιγράφει παρόμοιες στρατηγικές που ακολούθησαν ομάδες ναζί στη γερμανία μπορεί να βρεθεί στον παρακάτω σύνδεσμο: https://terminal119archive.wordpress.com/αναδημοσιεύσεις-μεταφράσεις/μεταφράσεις/ whennazisgopop/  

Read the rest of this page »

Σχετικά με τον αγώνα κατά του φασισμού – του Ραούλ Βάνεγκεμ

"Όταν ο Μπορντίγκα λέει ότι ο αντιφασισμός είναι το χειρότερο προϊόν του φασισμού, προειδοποιεί 
–όπως είχε κάνει ήδη ο Ζορζ Μπατάιγ το 1935– 
για τον κίνδυνο να καταστεί ένας αγώνας σε κλειστό πεδίο, μια μάχη ειδικών, 
ένας πόλεμος όπου πρωτίστως πρέπει να συντριβεί ο αντίπαλος."

“Δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σ’ έναν αγώνα κατά του φασισμού ο οποίος θα απολαμβάνει τη συμπάθεια ενός μεγάλου μέρους της αστυνομίας και του στρατού” – Ραούλ Βάνεγκεμ

Δεν πρέπει να δώσουμε λάθος μάχη. Μετατρέποντας τον αγώνα κατά του φασισμού σε ειδικευμένο τομέα, είναι σαν να ξεχνάμε ότι αγωνιζόμαστε για μια νέα κοινωνία και ότι η αυτοάμυνά μας αφορά το σύνολο του καταπιεστικού συστήματος.

Είναι προφανές πως ο φασισμός αποτελεί μια διόλου αμελητέα απειλή για το πρόταγμα της χειραφέτησής μας. Ωστόσο, όπως και ο ισλαμισμός στις αραβικές χώρες, ο φασισμός δεν είναι σε θέση να βελτιώσει την κοινωνική κατάσταση ούτε να λύσει τα προβλήματα της ποιότητας της ζωής και του περιβάλλοντος, κάτι που επιζητά η πλειονότητα των ανθρώπων. Ο φασισμός και ο λαϊκισμός φέρνουν μόνο το χάος, την αυτοκαταστροφή, τη βαρβαρότητα. Εμείς, είμαστε η φωνή μιας κοινωνίας ανθρώπινης και αλληλέγγυας.

Δεν είναι αλήθεια ότι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι συγκρίσιμες με εκείνες της Γερμανίας το 1932. Η αιτία της φοβερής και απεχθούς στροφής των γερμανικών μαζών στον ναζισμό δεν έγκειται στη διαφθορά και τη δειλία του κομμουνιστικού κόμματος και των σοσιαλδημοκρατών, ή ακόμη στον τρόμο που οργανώθηκε στρατιωτικά από τα τάγματα εφόδου του εθνικοσοσιαλισμού. Αυτό που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο είναι η υπόσχεση για κοινωνική πρόοδο, μια υπόσχεση που ο Χίτλερ προσπάθησε να τηρήσει λαμβάνοντας μέτρα ικανά να δελεάσουν τις εργατικές μάζες: αύξηση των μισθών, αυτοκίνητο για όλους (volkswagen), βοήθεια στα νέα νοικοκυριά, επιδόματα αδειών και διακοπών για τους εργάτες, μείωση της ανεργίας προς όφελος μεγάλων έργων, όπως για παράδειγμα οι αυτοκινητόδρομοι, για να μην αναφέρουμε τη βιομηχανία όπλων…

Πείτε μου ποιο φασιστικό, νεοναζιστικό, εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ή θρησκευτικό κόμμα διαθέτει σήμερα τα ελάχιστα έστω μέσα για να βελτιώσει την κοινωνική κατάσταση που επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα; Γεμίζοντας το πιάτο του προλεταριάτου, ο Χίτλερ δεν είχε καμία δυσκολία να αποκρύψει σε ποια καταστροφή, ποιον αφανισμό θα οδηγούσε αναπόφευκτα η πολιτική του. Οι θιασώτες και οι μιμητές του, προκειμένου να οικειοποιηθούν μια εξουσία εξευτελιστικής χειραγώγησης, δεν έχουν να προτείνουν τίποτα παραπάνω από μια κατάσταση ακόμη πιο χαοτική και απελπιστική. Το μόνο που επιδεικνύουν είναι οι νέες μορφές πογκρόμ, το ανθρωποκυνηγητό των ξένων, η δειλή εκτόνωση των αδυνάμων εναντίον των ασθενεστέρων. Αντλώντας τη δύναμή τους από το μίσος και τον αποκλεισμό, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να επικυρώνουν αυτήν την πολιτική καταστροφής της ζωής με σκοπό το κέρδος, δηλαδή το πρόγραμμα των πολυεθνικών και των κρατών που υποκλίνονται δουλικά στις προσταγές τους.

Το δικό μας πεδίο είναι αυτό της ζωής που χειραφετείται από την εμπορευματική καταπίεση. Αυτό το πεδίο είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε ενάντια στις πολυεθνικές, ενάντια στις επιθέσεις των αστυνομιών και των μαφιών τους. Υπάρχει ο κίνδυνος να απομακρυνθούμε από τους πραγματικούς μας στόχους, εστιάζοντας στον αγώνα κατά του φασισμού και, γενικότερα, να υποπέσουμε στις παλιές ιδεολογικές διαμάχες που αποτελούν το λίπασμα των σεχταρισμών.

Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο σε ανώφελες ομφαλοσκοπήσεις, τόσο συχνές στους αναρχικούς κύκλους, για να μάθουμε ποιος είναι μαζί μας και ποιος εναντίον μας. Το μοναδικό κριτήριο είναι η πρακτική στο πεδίο, εκεί όπου όλες οι συζητήσεις έχουν ένα νόημα: την κοινή σωτηρία μας.

Και υπάρχουν πολλά να κάνουμε, από την Τσιάπας έως τη Χαλκιδική, περνώντας από την Τανζανία (όπου οι Μασάι εκτοπίζονται για να δημιουργηθεί μια προστατευόμενη περιοχή κυνηγιού προς χρήση των πλούσιων εκμεταλλευτών), τη Νοτρ-Νταμ-ντε-Λαντ [όπου ντόπιοι και μη έχουν καταλάβει μια δασική περιοχή στην οποία το γαλλικό κράτος και μία από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες στον κόσμο, η Vinci, θέλουν να κατασκευάσουν ένα τεράστιο διεθνές αεροδρόμιο], τη μάχη ενάντια στη ρύπανση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο από σχιστόλιθο.

Εκεί είναι που το παρόν μας σκιαγραφεί το μέλλον που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Όταν ο Μπορντίγκα λέει ότι ο αντιφασισμός είναι το χειρότερο προϊόν του φασισμού, προειδοποιεί –όπως είχε κάνει ήδη ο Ζορζ Μπατάιγ το 1935– για τον κίνδυνο να καταστεί ένας αγώνας σε κλειστό πεδίο, μια μάχη ειδικών, ένας πόλεμος όπου πρωτίστως πρέπει να συντριβεί ο αντίπαλος.

Η καταπολέμηση της φτωχοποίησης, είτε συνθλίβει έλληνες είτε πακιστανούς πολίτες, είναι αγώνας για την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο καταπιεσμένος δεν ενδιαφέρεται για τις εθνικές, πολιτικές ή θρησκευτικές ετικέτες, του αρκεί να είναι ανθρώπινος και να γνωρίζει ότι τίποτε το ανθρώπινο δεν είναι ξένο προς αυτόν.

Το έδαφος όπου μαίνεται ο αγώνας της ζωής ενάντια στον ολοκληρωτισμό της αγοράς, αυτό είναι που κινητοποιεί τη δημιουργικότητα και την αποφασιστικότητά μας. Είναι καιρός η συνείδηση της ζωής, του ανθρώπινου όντος και του περιβάλλοντός του, να επιβεβαιώσει την υπεροχή της επί της ιδεολογίας και των διενέξεων των διανοουμένων γι’ αυτήν.

Σ’ έναν σημαντικό αριθμό χωρών επικρατεί ένας λαϊκισμός που περιλαμβάνει μια νεοναζιστική φράξια. Όσον αφορά την Ελλάδα, βρίσκεται αντιμέτωπη μ’ έναν νεοναζισμό που έχει ενδυθεί τα κουρέλια του λαϊκισμού. Στηρίζεται σ’ ένα πελατειακό σύστημα, μια αγορά της φιλανθρωπίας που βρωμάει περιφρόνηση για τον άνθρωπο.

Η πολιτική της φιλανθρωπίας δεν αποτελεί λύση. Πρέπει να είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε ζώνες μη εμπορευματικής διαβίωσης, όπου οι άνθρωποι θα ανακαλύπτουν ότι έχουν τα μέσα να εγκαθιδρύσουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι η εθνικιστική βλακεία είναι στο σημείο να μετατρέψει την «Ελλάδα über alles» σε στρατόπεδο εξόντωσης.

Ωστόσο, είναι απαραίτητο να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε απειλή που κλονίζει τη θέλησή μας να δημιουργήσουμε ελεύθερες περιοχές, χειραφετημένες από τον ολοκληρωτισμό της οικονομίας της αγοράς.

Δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σ’ έναν αγώνα κατά του φασισμού ο οποίος θα απολαμβάνει τη συμπάθεια ενός μεγάλου μέρους της αστυνομίας και του στρατού. Αλλά μπορούμε να διατρανώσουμε την άρνησή μας να επιστρέψουμε σ’ ένα καθεστώς συνταγματαρχών και να διακηρύξουμε ως «λάιτ μοτίβ» το «Όχι στη δικτατορία», ένα σύνθημα του οποίου ο διεθνής χαρακτήρας τροφοδοτεί παντού τις εξεγέρσεις. Ποτέ πια συνταγματάρχες, ποτέ πια ναζισμός, ποτέ πια δικτατορία.

Όμως, αν ο αγώνας για την κοινωνική πρόοδο δεν καταστεί προτεραιότητα, τότε όλα τα συνθήματα του κόσμου δεν πρόκειται να αποτρέψουν τον πόλεμο όλων εναντίον όλων και τις φρικαλεότητές του. Η ειρηνική και μαζική κινητοποίηση ενάντια στις δυνάμεις καταστολής έχει αποτρεπτική δύναμη.

Ακόμα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη:

α) τη χρησιμότητα και τα όρια των μαζικών διαδηλώσεων. Καταδεικνύουν την άρνηση της υποταγής, αλλά είναι μια μορφή αντίστασης που τελικά τείνει στην παραίτηση αν δεν αποβαίνει στη δημιουργία νέων κοινωνικών σχέσεων. Η κρατική και συνδικαλιστική εξουσία βασίζεται στην κόπωση μιας επαναλαμβανόμενης οργής που δεν οδηγεί σε ουσιαστικές αλλαγές.

β) τη σημασία του κοινωνικού πεδίου, όπου μπορούμε να αγωνιστούμε αναπτύσσοντας την αλληλεγγύη, μια αλληλεγγύη που θεμελιώνεται στον άνθρωπο και όχι στην ένταξη σ’ ένα κόμμα, μια εθνικότητα, μια θρησκευτική ομάδα. Οι συλλογικότητες αλληλεγγύης είναι η καλύτερη απάντηση σ’ εκείνους που εγκαθιστούν μια αγορά φιλανθρωπίας όπου η ελεημοσύνη παράγει δούλους.

γ) το ζήτημα του έκτακτης ανάγκης. Όποιος δέχεται επίθεση έχει το δικαίωμα να επωφεληθεί τάχιστα από μια συλλογική παρέμβαση. Ο πεινασμένος ή ο εξαθλιωμένος χρειάζεται άμεση στήριξη. Ωστόσο, υπάρχουν έκτακτες ανάγκες που προκύπτουν από μια συναισθηματική αντίδραση η οποία προκαλεί τη λήψη απερίσκεπτων και συχνά ανεπαρκών αποφάσεων. Ας αψηφήσουμε επίσης τον εκβιασμό του επείγοντος που χρησιμοποιούν ανενδοίαστα οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες (του τύπου «για να σώσουμε τις θέσεις εργασίας, πρέπει να μειώσουμε τους μισθούς», «για να σωθεί η χώρα, πρέπει να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο λιτότητας»). Αλλά και επιχειρήματα του είδους: «για να ξεριζώσουμε τον φασισμό, πρέπει να πάρουμε τα όπλα», κ.λπ.

δ) Στην πραγματικότητα, πρέπει να μάθουμε να προετοιμάζουμε το μακροπρόθεσμο και να αντλούμε διδάγματα για το βραχυπρόθεσμο.

Επιπλέον, πρέπει να ενεργούμε πάντοτε σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο. Να μάθουμε με λίγα λόγια να σπεύδουμε βραδέως

“Εμείς, είμαστε η φωνή μιας κοινωνίας ανθρώπινης και αλληλέγγυας….Το δικό μας πεδίο είναι αυτό της ζωής που χειραφετείται από την εμπορευματική καταπίεση. Αυτό το πεδίο είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε ενάντια στις πολυεθνικές, ενάντια στις επιθέσεις των αστυνομιών και των μαφιών τους. Υπάρχει ο κίνδυνος να απομακρυνθούμε από τους πραγματικούς μας στόχους, εστιάζοντας στον αγώνα κατά του φασισμού και, γενικότερα, να υποπέσουμε στις παλιές ιδεολογικές διαμάχες που αποτελούν το λίπασμα των σεχταρισμών.” 12 Ιανουαρίου 2013 – πορεία 10.000 αντιεξουσιαστών / αναρχικών – Αθήνα

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από την μπροσούρα “Συνοπτικές σημειώσεις”,
– γράφτηκαν από τον Ραούλ Βανεγκέμ ως πρόσκληση για συζήτηση με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους στην Ελλάδα.

Μεταφράστηκαν από την Εύη Παπακωνσταντίνου και εκδόθηκαν από τις Εκδόσεις των Ξένων τον Οκτώβριο του 2013

Ζαπατίστας: “Από πόνο, από οργή, για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη”

Αναδημοσιεύουμε την τελευταία ανακοίνωση του Ζαπατίστικου Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση. Συνέπεσε με την συμπλήρωση ενός χρόνου από την εγκληματική συνεργασία αστυνομίας και καρτέλ στο Μεξικό, με στόχο την απαγωγή και δολοφονία δεκάδων αριστερών φοιτητών που διαμαρτύρονταν για την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης…

Σεπτέμβριος  2015

“ο πόνος τους είναι πόνος μας – η οργή τους είναι οργή μας”

Συντρόφισσες & σύντροφοι της έκτης διακήρυξης στο Μεξικό και στον κόσμο :

Αδελφές και αδελφοί των ανθρώπων της Γης:

Η συλλογική μας καρδιά γνωρίζει, πριν και τώρα, ότι η θλίψη μας δεν είναι ένας στείρος θρήνος.

Ξέρει ότι η οργή μας δεν είναι μια ανώφελη εκτόνωση.

Ξέρουμε ποιοι και τι είμαστε, ξέρουμε ότι οι λύπες και η οργή μας γεννιούνται και τρέφονται από τα ψέματα και τις αδικίες.

Είμαστε αυτό που είμαστε, γιατί αυτός που είναι πάνω, σε βάρος όσων από εμάς είμαστε κάτω, λέει ψέματα για να κάνει πολιτική και να στολίζει το θάνατο, την απαγωγή, τη φυλάκιση, την δίωξη και τη δολοφονία, με το σκάνδαλο της διαφθοράς του.

Αυτός που είναι πάνω είναι ένας εγκληματίας με ασυλία και χωρίς ντροπή, το χρώμα της πολιτικής του, δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την αλλαγή ενός ονόματος και ενός πανό.

Είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, η ίδια αλαζονεία, η ίδια φιλοδοξία και η ίδια βλακεία.

Σα να θέλουν με την εξαφάνιση και τη δολοφονία, να εξαφανίσουν και να δολοφονήσουν και τη μνήμη.

Από τους πάνω και από εκείνους που εμμένουν στις διαστροφές και τη μιζέρια τους, θα λάβουμε μόνο το ψέμα ως μισθό και την αδικία ως πληρωμή.

Η αδικία και το ψέμα φτάνουν στην ώρα τους κάθε μέρα, όλες τις ώρες, παντού.

Η εκδίωξη από την εργασία μας, τη ζωή μας, τη γη μας και τον φυσικό κόσμο δεν τους ικανοποιεί.

Μας κλέβουν επίσης αυτούς που είναι γιοι, κόρες, αδελφές, αδελφοί, πατέρες, μητέρες, συγγενείς, σύντροφοι-ισσες και φίλοι μας.

Αυτός που είναι πάνω, μας διώκει, μας βάζει φυλακή, μας απαγάγει, μας εξαφανίζει και μας δολοφονεί.

Δεν αποτελειώνουν μόνο σώματα και ζωές.

Καταστρέφουν επίσης και ιστορίες.

Στην κορυφή της λήθης αυτός που είναι πάνω, χτίζει την ατιμωρησία του.

Λήθη είναι ο δικαστής που όχι μόνο τον απαλλάσσει, αλλά και τον ανταμείβει επίσης.

Γι’αυτούς και άλλους λόγους, η λύπη και η οργή μας αναζητά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Αργά ή γρήγορα θα καταλάβουμε, ότι αυτά δεν μπορούμε να τα βρούμε πουθενά, ότι δεν υπάρχει κανένα βιβλίο ή ομιλία, ούτε κανένα δικαστικό σύστημα, όργανο, υπόσχεση, ώρα ή τόπος που να τα δίνει.

Μαθαίνουμε ότι πρέπει να τα χτίσουμε.

Σαν ο κόσμος να μην ήταν ήδη σοφός, σαν ένα κενό να τραυμάτισε τη μήτρα της Γης, κομματιάζοντας την καρδιά του χρώματος εκείνων που ζουν στη Γη.

Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουμε, ότι χωρίς αλήθεια και χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει συνετή ημέρα ή νύχτα. Το ημερολόγιο δεν παίρνει καμία μέρα ρεπό, η γεωγραφία δεν αναπαύεται.

Σε πολλές γλώσσες, ιδιώματα, σύμβολα, αναφέρουμε εκείνους που λείπουν.

Και κάθε θλίψη και κάθε οργή παίρνει ένα όνομα, ένα πρόσωπο, μια ιστορία, ένα κενό που πονάει και ντροπιάζει.

Ο κόσμος και η ιστορία του είναι γεμάτος με απουσίες.

Και οι απουσίες γίνονται ένα μουρμουρητό, μια ισχυρή λέξη, ένα κλάμα ή μια κραυγή.

Δεν ουρλιάζουμε για μεταμέλεια. Δεν κλαίμε για οίκτο. Δεν παραπονιόμαστε για παραίτηση.

Αυτά τα κάνουμε, έτσι ώστε εκείνοι που λείπουν, να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους πίσω.

Ώστε να ξέρουν ότι είναι εδώ, ακόμη κι αν λείπουν.

Ώστε να μην ξεχάσουν, ότι εμείς δεν ξεχνάμε, πάντα θυμόμαστε.

Για την θλίψη, την οργή, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη.

Για την Ayotzinapa και για όλες τις Ayotzinapas, που τραυματίζουν τα ημερολόγια και τις γεωγραφίες αυτών που ανήκουν στους κάτω.

Γι’αυτό το λόγο η αντίσταση.

Γι “αυτό η εξέγερση.

Επειδή θα έρθει η στιγμή, που αυτοί που μας χρωστάνε τα πάντα, θα πληρώσουν.

Αυτός που διώκει θα πληρώσει, αυτός που φυλακίζει θα πληρώσει, αυτός που χτυπάει και βασανίζει θα πληρώσει. Αυτός που επέβαλε την απελπισία των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων, θα πληρώσει. Αυτός που δολοφονεί, θα πληρώσει.

Επειδή το σύστημα που δημιούργησε, έθρεψε, προστάτεψε και με το οποίο κάλυψε εγκλήματα, ντυμένος σαν την κακή κυβέρνηση, θα καταστραφεί. Δεν θα καλλοπιστεί, δεν θα μεταρρυθμιστεί, δεν θα εκσυγχρονιστεί. Θα κατεδαφιστεί, θα καταστραφεί, θα τελειώσει, θα θαφτεί.

Γι “αυτό αυτή τη στιγμή το μήνυμά μας δεν ένα από κείνα, που στοχεύουν στην παρηγοριά όσων υποφέρουν εξαιτίας ενός ή πολλών απουσιών.

Το μήνυμά μας είναι για την οργή, για την ανδρεία.

Επειδή γνωρίζουμε την ίδια θλίψη.

Επειδή έχουμε στα σωθικά μας την ίδια οργή.

Επειδή, όντας διαφορετικοί, έτσι γινόμαστε ίδιοι.

Γι “αυτό και η αντίστασή μας, γι” αυτό η εξέγερση μας.

Για την θλίψη και την οργή.

Για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Γι’αυτό:

Μην διστάζετε. Μην ξεπουλιέστε. Μην παραδίδεστε.

Γι’αυτό:

Αλήθεια και τη δικαιοσύνη!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικό,

Εξεγερμένος Moisés. Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Σε μια γωνιά του πλανήτη που ονομάζεται «Γη», Σεπτέμβρης 2015.

Την ημέρα αυτή, στις 26 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες Ζαπατίστας, αγόρια, κορίτσια, νέοι,  γυναίκες, άνδρες, άλλοι (otras)*, γέροντες, ζωντανοί και νεκροί, θα παρελάσουν στο έδαφός μας, για να αγκαλιάσουν όλα τα πρόσωπα που κουβαλούν θλίψη και οργή λόγω των φυλακίσεων, των εξαφανίσεων και του θανάτου, που επιβλήθηκαν από αυτούς που ανήκουν στους πάνω.

Θα τους αγκαλιάσουμε, γιατί έτσι θα αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας, τους Ζαπατίστας.

Και μ’αυτόν τον τρόπο καλούμε όλους τους τίμιους και λογικούς ανθρώπους του πλανήτη, να κάνουν το ίδιο, στα δικά τους χρονοδιαγράμματα και τις γεωγραφικές περιοχές τους, ανάλογα με το χρόνο και τον τρόπο που οργανώνουν τα πράγματά τους.

Γιατί καθώς προσπαθούν να υποκαταστήσουν με ψέματα και χλευασμούς, την έλλειψη της αλήθειας και της δικαιοσύνης, η ανθρωπότητα θα συνεχίζει να είναι ένα αποκρουστικό χαιρέκακο χαμόγελο πάνω στο πρόσωπο της Γης.

  *το αρχικό κείμενο στα ισπανικά χρησιμοποιεί τη λέξη οtroas, που σημαίνει, άλλοι , για να δώσει μια σειρά πιθανών έμφυλων αντωνυμιών, συμπεριλαμβανομένων, αντρών, γυναικών, τρανσέξουαλ και άλλων

"Δεν είναι μόνο δικός τους θυμός, είναι δικός μας"

“Δεν είναι μόνο δικής τους οργή, είναι και δική μας”

(πηγή: OmniaTV / Eurozapatista )

(μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα)

Η φαινομενολογία της ουδετερότητας ως Δούρειος Ίππος της αντίδρασης ή οι atenistas στη Νίκαια και άλλα δεινά…

Κυριακή 1η του Φλεβάρη και μια από τις πολύχρωμα αχρωμάτιστες θεαματικές δράσεις των “πολιτικά ουδέτερων” atenistas, τους έσυρε στις γειτονιές μας. Το όνομα αυτής, “Από την Κοκκινιά ως τα Βούρλα, μια ποδηλατάδα στα κομμάτια της ιστορίας, τα προσφυγικά, το μπλόκο, τα Βούρλα, ο βιομηχανικός Πειραιάς”…

Θα υπογραμμίσουμε, από τη μεριά μας, πολιτικά και χρωματισμένα, ορισμένα σημεία –γεγονότα, που επιμένουμε να ανασύρουμε από τη (βιωματική μας) μνήμη ως προϋπόθεση αντίστασης στην επικινδυνότητα της αποχαύνωσης. Και καθώς η μνήμη συγκροτεί συνείδηση (πόσο μάλλον η ιστορική συλλογική μνήμη που εκκινεί από τόπους όπως αυτός της μάντρας της Κοκκινιάς) δε μπορεί να αφήνεται να αλέθεται στο μύλο του θεάματος.

atenistas1

Να μιλήσουμε λοιπόν, για ουδετερότητες και δράσεις…

Αντί εισαγωγής: οι atenistas ιδρύθηκαν από το δημοσιογράφο Δημήτρη Ρηγόπουλο, του γνωστού “αχρωμάτιστου” free press Lifo , ο οποίος αρθρογραφεί και στην επίσης “ουδέτερη” πολιτική εφημερίδα Καθημερινή. Συνιδρυτής του “κινήματος”, ο blogger Τάσος Χαλκιόπουλος, γνωστός στους αντίστοιχους κύκλους, από το blog athensville, το οποίο ασχολείται με ζητήματα που αφορούν την αθηναϊκή μητρόπολη και το πώς θα μπορούσε αυτή να γίνει “καθαρότερη” σε κάθε επίπεδο (εννοώντας απουσία διαδηλώσεων, καταλήψεων, ανεπιθύμητων μεταναστών και άλλων κοινωνικών ομάδων).

Οι atenistas, ως “κίνημα”, με όχημα την περίπτωση του κέντρου της Αθήνας, φιλοδοξούν να κεφαλαιοποιήσουν την παραδοσιακή βλακεία της εθελούσιας προσφοράς απλήρωτης εργασίας, στην προοπτική πάντοτε της ενίσχυσης της οικονομικής δύναμης, της εξουσίας και των συμφερόντων, της εκάστοτε πολιτικής κυριαρχίας.

Για να μη φαντάζει μονάχα ως υπόθεση εργασίας η παραπάνω διατύπωση, συνεχίζουμε:

1

Η τυραννία της (αθηναϊκής) μητρόπολης συγκροτείται από δομικά χαρακτηριστικά που αφορούν τόσο στην οργάνωση του δομημένου περιβάλλοντος (σε επίπεδο κλίμακας, πυκνότητας, κεντρικότητας, τυπολογιών κατοίκισης, εύρους και ποιότητας αδόμητων χώρων, δικτύων (μετα)κίνησης, φυσικού περιβάλλοντος) όσο και της ποιότητας κάθε μορφής σχέσεων που διαγράφονται στο εσωτερικό της και συσχετίζονται διαλεκτικά μαζί της. Ο πλούτος και η δυναμική αυτής της διαλεκτικής, προφανώς και δεν μπορεί να καταναλωθεί σε πρακτικές για πεζοδρόμια χωρίς τσίχλες, τοίχους φρεσκοβαμμένους και γλάστρες μεγαλύτερου μεγέθους στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Πρακτικές που προτείνουν οι atenistas ως εύρος και δυνατότητα μετασχηματιστικής παρέμβασης στην πόλη και την κοινωνική πραγματικότητα εν γένει.

2

Σε προέκταση της παραπάνω αντίληψης περί καθαρ(ι)ότητας ως πρόταγμα προς την κοινωνική χειραφέτηση και την ελεύθερη πόλη, προκρίνεται από τους atenistas η ενίσχυση της παρουσίας των εμπορικών υπερκαταστημάτων τύπου Mall στο κέντρο της πόλης. Το πρόβλημα της πόλης φαντάζει κατ’ αυτό τον τρόπο να είναι η απουσία νέων ναών κατανάλωσης, στη φετιχ εκδοχή τους, τύπου mall. Δεν αναγνωρίζονται ως προβληματικά σημεία της οργάνωσης του χώρου της πόλης και των δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα σ’ αυτήν άλλα, παρά η αδυναμία να καταναλώνεις ελεύθερα σε μεγάλες ποσότητες, σε αποστειρωμένα και επιτηρούμενα περιβάλλοντα. Σε τόπους όπου οι εργαζόμενοι αγωνιούν να επιβιώσουν σε ειδικά καθεστώτα εντατικής εκμετάλλευσης ευέλικτων ωραρίων, απελπιστικών αμοιβών, και αποπνικτικής πειθαρχίας. Δεν διερωτώνται σε κανένα επίπεδο, στην εναλλακτική πιθανότητα να υπάρξει στην υποψήφια θέση κάθε νέου mall, ένας τόπος διαφορετικός.

3

Δυο μέρες πριν την 2η επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα, η αγωνία των atenistas τους έσπρωξε ξανά στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας να καθαρίσουν τους τοίχους της πόλης από κάθε πολιτική αφίσα που καλούσε σε κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης, ενάντια στην κατασταλτική κτηνωδία. Η αχρωμάτιστη πολιτικά παρέμβαση διατρανώνεται.

4

Οι θιασώτες των “χαμογελαστών εθελοντών των Ολυμπιακών αγώνων” της Αθήνας 2004, παρέβλεψαν ν’ αναφερθούν οποιαδήποτε στιγμή στις παράπλευρες απώλειες που αποσιωπούσε (ή νομιμοποιούσε ηθικά) η “χαμογελαστή αφέλεια”: στους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες των ολυμπιακών εργοταξίων, στις συνθήκες εντατικής εκμετάλλευσης ντόπιου και ξένου εργατικού δυναμικού, στα σκάνδαλα των μιζών εργολάβων και συμβάσεων, τις υπερβάσεις προϋπολογισμών που θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε με κάθε κόστος για χρόνια.

5

Η πλειοψηφία των ΜΜΕ, κανάλια, εφημερίδες, ραδιοφωνικοί σταθμοί, πριμοδότησαν και συνεχίζουν να διαφημίζουν υποστηρικτικά, κάθε δράση της εν’ λόγω παρέας, η οποία δε διστάζει από μεριάς της, να εισπράττει αντίστοιχες χορηγίες, διαφημίζοντας η ίδια με τη σειρά της, τηλεοπτικούς σταθμούς και μεγαλοπαράγοντες. Η δεδηλωμένη της συμπάθεια στο έργο της δημαρχίας του ακατονόμαστου πρασίνου (βλέπε Καμίνη και όσα δεινά συνεπάγεται) και η διαρκής επίκληση σε αυστηρότερες πρακτικές – πολιτικές αστυνόμευσης, ελέγχου κι επιτήρησης του χώρου της πόλης μας, απαλλάσσει από την κατάθεση κάθε άλλου επιχειρήματος…

6

Επιτομή της ουδέτερης πολιτικά και αχρωμάτιστης τοποθέτησης ωστόσο, δε μπορεί παρά να συγκροτεί η θέση των atenistas ότι το μνημόνιο αποτελεί μια αναγκαιότητα αφενός, μα και μια “ευκαιρία για τη χώρα” κατά βάθος, αφετέρου. Χωρίς σχόλια.

Αντί επιλόγου: γράφουμε τα παραπάνω, καθώς “ευχάριστες εκπλήξεις” τέτοιων επισκέψεων στις γειτονιές μας, δεν μας προκαλούν φιλόξενα συναισθήματα. Όχι για άλλο λόγο, μα γιατί η “βλακεία”, ιδίως στους καιρούς που ζούμε, είναι από ανυπόφορη έως προκλητική.
Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να γράφουμε για τις πρακτικές των ακτιβιστών atenistas όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται, αλλά είμαστε κι εμείς υποκείμενα της πράξης (αν και δεν την κατανοούμε ξέχωρα από τη θεωρία)… επί των έργων λοιπόν, οι τοίχοι της Κοκκινιάς τους υποδέχτηκαν με χρώματα και ζέση…

Εις το επανιδείν…

Υγ: Όσον αφορά στους αφελείς ή μη, υποστηρικτές, “φίλους”, συμμετέχοντες, καλοπροαίρετους, ενεργούς συμμετέχοντες των δράσεων, με κάθε ευγένεια θα σημειώσουμε ότι η αχρωματοψία διαφέρει του αχρωμάτιστου και κάθε “απολιτίκ” στάση, εγείρει αντίσταση.

* το κείμενο αυτό αποτελεί αναδημοσίευση απ’το blog “Μπλόκο στην Εξουσία

* στο Uncensored Stories, επίσης για το φαινόμενο “Atenistas” έχει δημοσιευτεί το:

Atenistas – TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

Γιατί δεν ψηφίζουν οι αναρχικοί – του Ελιζέ Ρεκλύ

Το κείμενο του Ελιζέ Ρεκλύ δημοσιεύτηκε στο περιοδικό MOTHER EARTH

O,ΤΙΔΗΠΟΤΕ μπορεί να ειπωθεί σχετικά με το δικαίωμα ψήφου μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση.

Να ψηφίζεις σημαίνει να παραιτείσαι απ’ τη δύναμή σου.

Να εκλέγεις έναν ή πολλούς αφέντες, για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα, σημαίνει ν’ αποποιείται κανείς την ελευθερία του.

Πείτε τον απόλυτο μονάρχη, συνταγματικό βασιλιά, ή απλό βουλευτή, ο υποψήφιος που ανεβάζετε στο θρόνο, στο έδρανο, ή την πολυθρόνα, θα είναι πάντοτε ο αφέντης σας. Πρόκειται για πρόσωπα που βάζετε «πάνω» απ’ το νόμο, απ’ τη στιγμή που έχουν τη δύναμη να φτιάχνουν τους νόμους, και επειδή είναι αποστολή τους να βλέπουν ότι υπακούντε.

Το να ψηφίζεις είναι αρμοδιότητα των ηλιθίων.

Είναι τόσο ανόητο όσο το να πιστεύεις πως άνθρωποι, απ’ την ίδια πάστα με μας, θα αποκτήσουν εν ριπή οφθαλμού, με το χτύπημα μιας καμπάνας, τη γνώση και την αντίληψη των πάντων. Φυσικά και είναι έτσι. Το εκλεγμένο σας πρόσωπο θα πρέπει να νομοθετεί πάνω σε κάθε θέμα υπό το φως του φεγγαριού· πώς ένα κουτί σπίρτα έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει, ή πώς να κάνουν πόλεμο· πώς να βελτιωθεί η γεωργία, ή πώς να σκοτώσουν μια φυλή Αράβων ή λίγους Νέγρους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πιθανώς να πιστεύετε πως η ευφυΐα τους θα αυξηθεί ανάλογα με την ποικιλία των θεμάτων στα οποία θα επικεντρωθούν· αλλά η ιστορία και η εμπειρία διδάσκει το αντίθετο.

Η κατοχή της εξουσίας έχει μια εξωφρενική επίδραση· τα κοινοβούλια έχουν προκαλέσει πάντοτε δυστυχία.

Στις κυβερνητικές συνεδριάσεις, μ’ ένα μοιραίο τρόπο, η βούληση που επικρατεί είναι εκείνη που είναι κάτω του μέσου όρου, τόσο ηθικά όσο και διανοητικά.

Να ψηφίζετε σημαίνει να προετοιμάζετε μια αισχρή προδοσία και προδότες.

Οι εκλέκτορες πιστεύουν σίγουρα στην εντιμότητα των υποψηφίων, κι αυτό είναι ως ένα βαθμό υπαρκτό ενώ η ζέση και η θέρμη του διαγωνισμού παραμένει.

Αλλά κάθε μέρα έχει κι ένα αύριο. Απ’ τη στιγμή που οι συνθήκες μεταβάλλονται, ομοίως και οι άνθρωποι αλλάζουν. Σήμερα ο υποψήφιός σας υποκλίνεται ταπεινά ενώπιόν σας· αύριο θα πει «φτου» σε σας. Από έναν επαίτη ψήφων έχει μετατραπεί σε αφέντη σας.

Πώς μπορεί ένας εργάτης, που τοποθετήθηκε από σας στην κυβερνώσα τάξη, να είναι ίδιος όπως πριν, από τη στιγμή που τώρα μπορεί να μιλάει στο πλαίσιο της ισότητας με τους άλλους καταπιεστές; Δείτε τη δουλοπρέπεια του καθενός απ’ αυτούς, γραμμένη σ’ όλο τους το πρόσωπο, ύστερα απ’ την επίσκεψη σ’ έναν «υπουργό βιομηχανίας», ή όταν ο Βασιλιάς τον προσκαλεί στον προθάλαμο της αυλής του !

Η ατμόσφαιρα του «Οίκου» δεν είναι για βαθειές ανάσες· είναι βρόμικη. Εάν στείλετε έναν από σας σε ένα άσχημο μέρος, δεν θα πρέπει να εκπλαγείτε ύστερα εάν έρθει πίσω σε σάπια κατάσταση.

Ως εκ τούτου, μη συμμετέχετε οικειοθελώς.

Μην ψηφίζετε!

Αντί να εμπιστεύεστε την υπεράσπιση των συμφερόντων σας σε Άλλους, δείτε το πράγμα από μόνοι σας. Αντί να προσπαθείτε να επιλέξετε συμβούλους που θα σας καθοδηγούνε σε μελλοντικές πράξεις, κάντε το αυτό από μόνοι σας, και κάντε το τώρα! Άνθρωποι καλής θελήσεως δεν θα έπρεπε να κοιτάνε μάταια επί μακρόν για την ευκαιρία.

Το να φορτώνουμε στους ώμους των άλλων την ευθύνη των πράξεων κάποιου είναι δειλία.

Μην ψηφίζετε!

Μετάφραση: Αιχμή

“Οι αναρχικοί και οι εκλογές” – Ερρίκο Μαλατέστα (απόσπασμα)

Ερρίκο Μαλατέστα, Αναρχικοί εκλογιστές

Δεν θέλουμε, δεν θελήσαμε ποτέ, να ξεπέσουμε στη λατρεία των «μεγάλων ανδρών», του «σεβάσμιου προσώπου», έστω κι αν ήταν αναρχικοί…  Αλλά νομίζουμε ότι και η αντίθετη υπερβολή είναι επίσης γελοία, γιατί δεν θα δίναμε το λόγο στους παλιούς συντρόφους, όταν αυτό που έχουν πει εξακολουθεί νάναι σαφές κι επίκαιρο;

Για το εκλογικό πρόβλημα και τους «σοβαρούς λόγους» – πάντα ανακαλύπτονται τέτοιοι – που θα μπορούσαν να προβληθούν από ενδεχόμενους συντρόφους «εκλογιστές», βρίσκουμε τη θέση του Ερρίκο Μαλατέστα («Πενσιέρο ε Βολοντά», αρ. 10, 15 Μαΐου 1924), πιο ορθή, πιο επίκαιρη, παρά ποτέ.  Και την υιοθετούμε. Ν.Ρ.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει καμιά αυθεντία που να αποκτά ή να χάνει το δικαίωμα να αποκαλείται αναρχικός, είμαστε αναγκασμένοι, από καιρό σε καιρό, να σημειώνουμε την εμφάνιση κάποιου ο οποίος στράφηκε στον κοινοβουλευτισμό και που συνεχίζει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να δηλώνει ότι είναι αναρχικός.

Δεν βρίσκουμε τίποτε το κακό, ούτε το ατιμωτικό, στο ν’ αλλάζει κανείς γνώμη, όταν τον έχουν ωθήσει σ’ αυτή την αλλαγή νέες και ειλικρινείς πεποιθήσεις και όχι το προσωπικό συμφέρον· θα θέλαμε, ωστόσο, να δηλώνει κανείς ελεύθερα αυτό που έγινε και αυτό που έπαψε να είναι, για να αποφεύγονται άχρηστες συζητήσεις. Πιθανόν, όμως, κάτι τέτοιο να μην είναι δυνατό, γιατί αυτός που αλλάζει ιδέες δεν ξέρει, συνήθως, πού θα καταλήξει. Έπειτα, αυτό που μας συμβαίνει, συμβαίνει, σε μια μάλλον μεγαλύτερη αναλογία, σ’ όλα τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα. Οι σοσιαλιστές, π.χ., αναγκάστηκαν να υποστούν τους σοσιαλιστές εκμεταλλευτές και τους πολιτικάντηδες κάθε είδους που αυτοαποκαλούνταν σοσιαλιστές· κι οι ρεπουμπλικάνοι, είναι κι αυτοί αναγκασμένοι σήμερα να υποστηρίζουν ότι ορισμένοι, που πουλήθηκαν στο κυρίαρχο κόμμα, σφετερίζονται το ίδιο το όνομα του Ματσίνι. Ευτυχώς, η πλάνη δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Πολύ σύντομα η λογική των ιδεών κι η ανάγκη της δράσης ωθούν τους υποτιθέμενους αναρχικούς ν’ αρνηθούν αυθόρμητα το όνομά τους και να πάρουν τη θέση που τους ταιριάζει. Οι εκλογιστές αναρχικοί, που εμφανίστηκαν σε πολλές περιπτώσεις, έχουν όλοι, λίγο-πολύ, εγκαταλείψει τον αναρχισμό, όπως ακριβώς και οι δικτατορικοί, οι μπολεβικίζοντες αναρχικοί, έγιναν πολύ γρήγορα αυστηροί μπολσεβίκοι που τέθηκαν στην υπηρεσία της ρωσικής Κυβέρνησης και των εκπροσώπων της.

Το φαινόμενο αναπαράχθηκε στη Γαλλία με την ευκαιρία των εκλογών των τελευταίων ημερών. Το πρόσχημα είναι η αμνηστία. «Χιλιάδες θύματα σαπίζουν στις φυλακές και στα κάτεργα – μια κυβέρνηση της αριστεράς θα τους αμνηστεύσει – το καθήκον όλων των επαναστατών, όλων των ανθρώπων που έχουν καρδιά, είναι να κάνουν ό,τι μπορούν, ώστε από τις κάλπες να βγουν τα ονόματα των πολιτικών ανδρών από τους οποίους περιμένουμε ότι θα δώσουν την αμνηστία». Να η τάση που έχει υπερισχύσει στη λογική των προσήλυτων.

«Ας είναι προσεκτικοί οι Γάλλοι σύντροφοι.

Στην Ιταλία δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή για τον Τσιπριάνι, ένα φυλακισμένο, που χρησίμευσε σαν πρόσχημα στον Αντρέα Κόστα, για να παρασύρει τους αναρχικούς της Ρωμανίας στις κάλπες και ν’ αρχίσει έτσι να εκφυλίζεται το επαναστατικό κίνημα πούχε δημιουργηθεί από την πρώτη Διεθνή και να καταλήξει στο να καταστήσει το σοσιαλισμό ένα μέσο διασκέδασης των μαζών και εξασφάλισης της ησυχίας της μοναρχίας και της αστικής τάξης.

Στην πραγματικότητα όμως οι Γάλλοι δεν έχουν ανάγκη ν’ ανατρέξουν στα ιταλικά παραδείγματα, αφού στην Ιστορία τους υπάρχουν πολλά κι αρκετά ξεκάθαρα.

Στη Γαλλία, ακόμα, όπως και σ’ όλες τις λατινικές χώρες, ο σοσιαλισμός ξεκίνησε αν όχι σαν αναρχικός, τουλάχιστον σαν αντικοινοβουλευτικός – κα στη γαλλική επαναστατική βιβλιογραφία της πρώτης δεκαετίας μετά την Κομμούνα αφθονούν σε εύγλωττες σελίδες, γραμμένες με την πέννα του Γκεσντ και του Μπρους, μεταξύ άλλων, ενάντια στο ψεύδος της καθολικής ψηφοφορίας και στην εκλογική και κοινοβουλευτική κωμωδία.

«Έτσι, όπως ο Κόστα στην Ιταλία, οι Γκεσντ, οι Μασσάρ, οι Ντεβίλ κι αργότερα ο ίδιος ο Μπρους, καταλήφθηκαν από δίψα για εξουσία, κι ίσως από την επιθυμία συμφιλίωσης της επαναστατικής φήμης με την ήρεμη ζωή και τα μικρά και μεγάλα πλεονεκτήματα που αντλεί εκείνος πού μπαίνει στην επίσημη πολιτική ζωή, ακόμα και σαν αντιπολιτευόμενος. Και τότε άρχισε μια ολόκληρη σκευωρία για ν’ αλλάξει η κατεύθυνση του κινήματος και να δεχθούν οι σύντροφοι την εκλογική τακτική. Η συναισθηματική νότα βοήθησε επίσης αρκετά σ’ αυτή τη στιγμή: «Ήθελαν αμνηστία για τους κομμουνάρους, έπρεπε ν’ απελευθερώσουν το γέρο-Μπλανκί που πέθαινε στη φυλακή … και με καμιά εκατοστή προσχήματα, με καμιά εκατοστή επινοήματα, για να κατανικήσουν την απέχθεια, που οι ίδιοι οι λιποτάκτες είχαν βοηθήσει να δημιουργηθεί στους εργαζόμενους ενάντια στις εκλογές, και που τρεφόταν με τη ζωντανή ακόμη ανάμνηση του Ναπολεόντειου δημοψηφίσματος και των σφαγών που είχαν γίνει τον Ιούνη του 1848 και το Μάη του 1871 εξαιτίας της θέλησης των συνελεύσεων που είχαν αναδειχτεί με την καθολική ψηφοφορία.  Έλεγαν ότι έπρεπε να ψηφίσουν για να ληφθούν υπόψη, αλλά ότι θα ψήφιζαν υπέρ εκείνων, που δεν μπορούσαν να εκλεγούν, για τους κατάδικους ή για τις γυναίκες ή για τους νεκρούς· άλλοι πρότειναν να ρίξουν λευκό ή να γράψουν στο ψηφοδέλτιο κάποιο επαναστατικό σύνθημα· άλλοι ήθελαν να παραδώσουν οι υποψήφιοι στα χέρια των εφορευτικών επιτροπών τις επιστολές παραίτησής τους, για την περίπτωση που θα εκλέγονταν… Και κατόπιν, όταν το φρούτο ωρίμασε, όταν, δηλαδή, οι άνθρωποι πείστηκαν να ψηφίσουν, θέλησαν να παίξουν στα σοβαρά το ρόλο των υποψήφιων και των βουλευτών: άφησαν τους κατάδικους να σαπίσουν στις φυλακές, αρνήθηκαν τον κοινοβουλευτισμό, αναθεμάτισαν τον αναρχισμό· κι υστέρα από χίλιους δισταγμούς, ο Γκεσντ κατέληξε υπουργός στην κυβέρνηση της «Ιερής «Ένωσης».  Ό Ντεβίλ έγινε πρεσβευτής της αστικής Δημοκρατίας και ο Μασσάρ, νομίζω, κάτι ακόμα χειρότερο.

Δεν θέλουμε ν’ αμφισβητήσουμε, προκαταβολικά, την καλή πίστη των νεοφώτιστων, ακόμα περισσότερο αφού ανάμεσά τους υπάρχουν περισσότεροι από ένας, με τους οποίους συνδεόμαστε με προσωπική φιλία. Γενικά, αυτές οι εξελίξεις – ή, αν θέλετε, μεταλλάξεις – αρχίζουν πάντοτε καλόπιστα, κι ύστερα η λογική ωθεί, η φιλαυτία υπεισέρχεται, η φιλοδοξία υπερισχύει… και γίνεται κανείς αυτό που προηγούμενα συχαινόταν.

Ίσως, στην περίπτωση αυτή, να μη συμβεί τίποτε απ’ ό,τι φοβόμαστε, γιατί οι νεοφώτιστοι είναι πολύ λίγοι κι είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να συναινέσει κάποιος από το αναρχικό στρατόπεδο, κι αυτοί οι σύντροφοι ή πρώην σύντροφοι θα σκεφτούν καλύτερα ή θ’ αναγνωρίσουν το λάθος τους.  Η νέα κυβέρνηση που θα εγκατασταθεί στη Γαλλία, ύστερα από τον εκλογικό θρίαμβο του συνασπισμού της αριστεράς, θα τους βοηθήσει να πειστούν ότι οι διαφορές της με την προηγούμενη κυβέρνηση είναι μηδαμινές, γιατί δε θα κάνει τίποτα καλό — ούτε καν την αμνηστία – αν δεν της το επιβάλει ή μάζα με τη δράση της. Εμείς θα προσπαθήσουμε, απ’ τη δική μας οπτική γωνία, να τους βοηθήσουμε να δουν το σωστό, με μια παρατήρηση που, κατά τ’ άλλα, δεν θα πρέπει νάναι καινούργια, για εκείνον που έχει κιόλας αποδεχτεί την αναρχική τακτική.

Είναι άχρηστο το νάρθω και να σας πω, όπως το κάνουν αυτοί οι καλοί φίλοι, ότι λίγη ελευθερία αξίζει περισσότερο από την απεριόριστη και αχαλίνωτη κτηνώδη τυραννία, ότι ένα λογικό ωράριο εργασίας, ένας μισθός που επιτρέπει να ζούμε λίγο καλύτερα από τα ζώα, η προστασία των γυναικών και των παιδιών, είναι προτιμότερα από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας μέχρι την πλήρη εξάντληση του εργαζόμενου, ότι το Κρατικό σχολείο, όσο άσχημο κι αν είναι, είναι πάντα καλύτερο από την υπόψη της ηθικής Ανάπτυξης του παιδιού, από εκείνο που διευθύνεται από τους παπάδες και τους καλόγερους… Ευχαρίστως, συμφωνούμε· κι επίσης συμφωνούμε ότι μπορεί να υπάρχουν περιστάσεις μέσα στις οποίες το αποτέλεσμα των εκλογών σ’ ένα Κράτος ή μια κοινότητα μπορεί να έχει καλές ή κακές συνέπειες κι ότι το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να καθοριστεί με την ψήφο των αναρχικών αν οι δυνάμεις των αντίπαλων κομμάτων ήταν περίπου ίδιες.

Συνήθως, εδώ, πρόκειται για μια πλάνη· οι εκλογές, όταν είναι κάπως ελεύθερες, δεν αξίζουν παρά μόνο όσο ένα σύμβολο: δείχνουν την κατάσταση της κοινής γνώμης, γνώμης πού δε θα επιβαλλόταν με μέσα πιο αποτελεσματικά και με μεγαλύτερα αποτελέσματα, αν δεν της προσφερόταν η υπεκφυγή που αποτελούν οι εκλογές. Αυτό, όμως, δεν είναι σημαντικό: ακόμα κι αν ορισμένα μικρά βήματα προς τα μπρος υπήρξαν η άμεση συνέπεια κάποιας εκλογικής νίκης, οι αναρχικοί δεν θάπρεπε να πάνε στις κάλπες, ούτε να σταματήσουν να προπαγανδίζουν τις αγωνιστικές τους μεθόδους.

Αφού δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς τα πάντα μέσα στον κόσμο, πρέπει κανείς να διαλέγει το πώς θα κινηθεί.

Υπάρχει πάντοτε κάποια αντίφαση ανάμεσα στις μικροβελτιώσεις, στην ικανοποίηση των αμέσων αναγκών, και στην πάλη για μια κοινωνία πραγματικέ καλύτερη απ’ αυτή που υπάρχει.

Εκείνος που θέλει ν’ αφοσιωθεί στην κατασκευή ουρητηρίων και συντριβανιών, όπου αυτά είναι αναγκαία, που θέλει ν’ αναλωθεί για να πετύχει την κατασκευή ενός δρόμου ή την ανέγερση ενός δημοτικού σχολείου, ή την ψήφιση οποιουδήποτε νόμου για την προστασία της εργασίας, ή την απόλυση κάποιου κτηνώδους αστυνομικού, ίσως θα κάνει καλά να χρησιμοποιήσει το εκλογικό του βιβλιάριο, υποσχόμενος την ψήφο του σ’ αυτόν ή στον άλλο ισχυρό. Τότε, όμως — μια και θέλει νάναι «προσεκτικός», πρέπει νάναι ώς την τελευταία συνέπεια του πράγματος – τότε, αντί να περιμένει το θρίαμβο του κόμματος της αντιπολίτευσης, θα ήταν καλύτερα να ψηφίζει το κόμμα με τις περισσότερες πιθανότητες, να κολακεύει το κυρίαρχο κόμμα, να υπηρετεί την υπάρχουσα κυβέρνηση, να γίνεται πράκτορας του νομάρχη ή του δήμαρχου της κάθε περιόδου. Και, πράγματι, Ο νεοφώτιστος για τον οποίο μιλάμε, δεν είχε την πρόθεση να ψηφίσει το πιο προοδευτικό κόμμα, αλλά εκείνο που ήταν πιθανότερο να εκλεγεί: το συνασπισμό της αριστεράς.

Μα, τότε, πού θα φτάσουμε;

Αναμφισβήτητα, οι αναρχικοί έχουν διαπράξει χιλιάδες σφάλματα, έχουν πει εκατοντάδες ανοησίες, έμειναν, όμως, πάντοτε αγνοί και παραμένουν το κατ’ εξοχήν επαναστατικό κόμμα, το κόμμα του μέλλοντος, γιατί έχουν μάθει ν’ αντιστέκονται στις εκλογικές σειρήνες.

Θα είμασταν, πράγματι, ασυγχώρητοι, αν αφήναμε να παρασυρθούμε στη δίνη, τη στιγμή που η ώρα μας πλησιάζει με γοργό βήμα.

 Ερρίκο Μαλατέστα

* Το κείμενο αυτό περιλαμβάνεται στη συλλογή κειμένων με τίτλο «Οι αναρχικοί και οι εκλογές», Εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος», Αθήνα 1981, σε μετάφραση Βασίλη Καραπλή, σελ. 37-40.

 

πηγή άρθρου: Βραχόκηπος

Atenistas – TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

TEDxAmsterdam_Stadsschouwburg

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωσηΑυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

palia_voyli_3

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός – Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.

Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDxπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademyανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxeventανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDx πάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TEDx πάρθηκαν απ’ το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

 

Πηγή άρθρου: ΑΠΑΤΡΙΣ / EAgainst

Θυσία – Αντρέι Ταρκόφσκι

σπαράγματα από ένα κείμενο που (μπορεί και να) γράφτηκε

“…γιατί το σπίτι-δώρο είναι μικρό και ταπεινό και υψωθησεται”

Το δεντράκι ανθοβολεί, για όσους θέλουν να το δουν να ανθοβολεί…

Γιατί, μπαμπα;

Γιατί, στη Θυσία, το γυμνό κορίτσι κυνηγά τις πάπιες,
περπατώντας μέσ’ απ’ τους διαδρόμους,
ακριβώς όπως περνά μια σκέψη απ’ το μυαλό μας.

Γιατί κανένας ποιητής του λόγου δεν συνέλαβε ποτέ το Φευγαλέο.

Γιατί ο κόσμος δεν τελειώνει ούτε μ’ ένα βρόντο, ούτε με ένα λυγμό,
αλλά με μια κανάτα γάλα που συντρίβεται στο πάτωμα.

Γιατί η Θυσία είναι μια ταινία Ζεν.

Γιατί ο βυζαντινός Ταρκόφσκι, φεύγοντας δυτικά, προς τον θάνατο,
ανακαλύπτει την Ανατολή – σαν τους παλιούς θαλασσοπόρους.

Γιατί το έργο του Λεονάρντο έμεινε ημιτελές,
ενώ ο Ταρκόφσκι, λίγο πριν πεθάνει, προχωρά στην ύστατη Βλασθημία του,
ως τα έσχατα: το Θαύμα.

Γιατί το αγοράκι επανεμφανίζεται στο τέλος της ταινίας
(ή μάλλον στην αρχή της ταινίας που έχει κάνει τον κύκλο της),
όπως ο Ναζωραίος στα τριάντα του, έλλογος και θαυματοφόρος.

Γιατί στη Θυσία, η ιστορία της ανταλλαγής είναι αβάσταχτη:
ο Αλέξανδρος ανταλλάσσει την Πίστη του με τη Λογική του.

Και τέλος (ή εν αρχή), γιατί το σπίτι-δώρο είναι μικρό και ταπεινό και υψωθησεται:
όπως το αγοράκι, το δέντρο, ο καπνός…

Με τρομάζει ο Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ζαπατίστας – Ειδικές περιπτώσεις: Οι αναρχικοί

zapatistas

Zapatistas – Aqui estamos!

Βλέποντας την καμπάνια αντι-αναρχισμού που ενορχηστρώνουν οι “καλές” συνειδήσεις και η “καθως πρέπει αριστερά”, ενωμένες με την προγονική δεξιά σε μια αγία σταυροφορία με στόχο να κατηγορήσουν τους αναρχικούς, νέους και μεγάλους, ότι αψηφούν το σύστημα (λες και ο αναρχισμός έχει άλλη επιλογή) και επιπλέον αποσυνθέτει τις σκηνογραφίες τους (σβήνουν τα φώτα για να μη βλέπουν τους αναρχικούς;) φτάνοντας μέχρι τα άκρα με προσδιορισμούς του τύπου αναρχο-κοράκια, αναρχο-προβοκάτορες, αναρχο-τραμπούκοι, αναρχο-και-τα-λοιπά (κάπου διάβασα και για αναρχο-αναρχικό, – καταπληκτικό, ε;),

εμείς οι άντρες και γυναίκες ζαπατίστας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το κλίμα υστερίας που, τόσο αποφασιστικά, ζητά, απαιτεί να σεβόμαστε τις τζαμαρίες (που δεν δείχνουν αλλά κρύβουν όλα όσα συμβαίνουν ακριβώς πίσω από αυτές: εργασιακές συνθήκες δουλείας, ανύπαρκτη υγιεινή, κακή ποιότητα, ανεπαρκές επίπεδο διατροφής, ξύπλυμα χρήματος, φορολογικές απάτες, διαρροή κεφαλαίου).

Γιατί φαίνεται πως για όλες αυτές τις κακομασκαρεμένες λαμογιές που ονομάζονται “δομικές μεταρρυθμίσεις”, για την εργασιακή λεηλασία των εκπαιδευτικών, για το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, για την ληστεία που διαπράττει η κυβέρνηση ενάντια στους κυβερνώμενους μέσω των φόρων, για τη φορολογική ασφυξία – που ευνοεί μόνο τα μεγάλα μονοπώλια,

– για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για το γεγονός ότι ο καλός κόσμος δεν βγαίνει πλέον στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί

(- μα αφού υπάρχουν οι πορείες, οι πολιτικές κατασκηνώσεις, οι αποκλεισμοί, τα συνθήματα στους τοίχους, τα φέϊγ βολάν… – ναι, αλλά είναι των εκπαιδευτικών – οδηγών – πλανόδιων – φοιτητών – δηλαδή των αλητών, εγώ εννοώ τον καλό-καλό κόσμο της πρωτεύουσας  – α, ναι! η μυθική μεσαία τάξη, τόσο κολακευμένη και ταυτόχρονα τόσο περιφρονημένη και εξαπατημένη από ολόκληρο το μιντιακό και πολιτικό φάσμα),

ότι η καθεστωτική αριστερά λεηλατεί και αυτή τους χώρους διαμαρτυρίας, ότι η “μοναδική αντιπολίτευση στο καθεστώς” επισκιάζεται συνεχώς από τους χωρίς όνομα, ότι η επιβολή πλέον ονομάζεται “διάλογος και διαπραγμάτευση”, για τις δολοφονίες μεταναστών, γυναικών, νεαρών, εργατών, παιδιών, για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για όσους αγωνίζονται και βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι του “Α”, σημαία δίχως έθνος και σύνορα, και συμμετέχουν στην ΕΚΤΗ, αλλά να είναι πραγματικά αναρχικοί και όχι απλά μια περαστική φάση με ημερομηνία λήξης, ή ένα life style, έχουμε, πέρα από μια συντροφική αγκαλία, μια ιδιαίτερη παραγγελία:

Σύντροφοι Αναρχικοί: εμείς οι Ζαπατίστας, άνδρες και γυναίκες, δεν θα σας καταλογίσουμε τις ελλείψεις μας (συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης φαντασίας), ούτε θα σας θεωρήσουμε υπεύθυνους για τα λάθη μας, και ακόμα λιγότερο δεν θα σας κυνηγήσουμε επειδή είστε αυτό που είστε.

Και ακόμα πιο σημαντικό, σας λέω πως διάφοροι καλεσμένοι, τον Αύγουστο, ακύρωσαν τη συμμετοχή τους επειδή, όπως είπαν, δεν μπορούσαν να μοιραστούν την τάξη με “νεαρούς αναρχικούς, κουρέληδες, πανκς, με piercing και γεμάτους tattoo“, ότι ανέμεναν (αυτοί που δεν είναι ούτε νεαροί, ούτε αναρχικοί, ούτε κουρέληδες, που δεν έχουν piercing ούτε tattoo) μια συγγνώμη, καθώς και την εκκαθάριση της λίστας των καλεσμένων. Ακόμη περιμένουν, ανώφελα…

Αυτό που θέλουμε να σας ζητήσουμε είναι, τη στιγμή της εγγραφής, να μας δώσετε ένα κείμενο μισής σελίδας το πολύ, όπου θα απαντάτε στις κριτικές και κατηγορίες που δεχτήκατε από τα ιδιωτικά μεσα. Αυτό το κείμενο θα δημοσιευτεί σε ένα ειδικό τμήμα της ιστοσελίδας μας (enlacezapatista.org.mx) και σε ένα περιοδικό – fanzine – ή όπως αλλιώς το λένε, και που σύντομα θα παρουσιαστεί στον παγκοσμίως παγκόσμιο κόσμο, το οποίο θα εκδίδεται και θα γράφεται από ιθαγενείς Ζαπατίστας. Θα είναι τιμή για μας να υπάρχει, στο πρώτο τεύχος, ο λόγος σας δίπλα στο δικό μας.

Ναι, προφανώς είναι εντάξει μια σελίδα με μια μοναδική λέξη σε όλη την επιφάνεια, κάτι σαν “Είστε ψεύτες!

Ή κάτι πιο εκτενές του τύπου: “θα σας εξηγούσα τί σημαίνει αναρχισμός αν πίστευα πως θα καταλαβαίνατε”, ή “ο αναρχισμός είναι ακατάληπτος για τους νάνους της σκέψης“, ή “οι πραγματικές αλλαγές εμφανίζονται πρώτα με κόκκινα γράμματα“, ή “γαμώ την αστυνομία της σκέψης“, ή το εξής απόσπασμα του βιβλίου “Χτυπήματα και Αντιχτυπήματα”, του Μιγκέλ Αμορός:

όλος ο κόσμος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το Black Bloc δεν είναι μια οργάνωση αλλά μια τακτική αγώνα στο δρόμο, παρόμοια με τη βασκική kale borroka, την οποία εφάρμοζε ένας αστερισμός από ελευθεριακές, αυτόνομες ή εναλλακτικές ομάδες στο πλαίσιο των αγώνων των καταλήψεων τη δεκαετία του ’80 σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας“,

και να προσθέσετε κάτι, του τύπου

αν θέλετε να κάνετε οποιαδήποτε κριτική, προηγουμένως ερευνήστε. Η καλογραμμένη άγνοια είναι σαν την καλοειπωμένη χαζομάρα: το ίδιο ανούσιες“.

Όπως κι αν έχει, είμαι σίγουρος πως θα βρείτε ιδέες.

– – –

από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού,

Sup Marcos.

Επιστάτης του Μικρού Σχολείου και υπεύθυνος να φέρνει κακές ειδήσεις.

Μεξικό, Νοέμβριος 2013

Zapatista peace with dignity and respect

την ΕΚΤΗ, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. V. Η ΕΚΤΗ

για το Μικρό Ζαπατιστικό Σχολείο Αυτονομίας – Η ελευθερία σύμφωνα με τους Ζαπατίστας, δείτε τα:

Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα πρώτη): η ζαπατιστική αυτονομία
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα δεύτερη): η αυτόνομη διακυβέρνηση των γυναικών
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τρίτη μέρα): η αντίσταση της αυτόνομης διακυβέρνησης
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τέταρτη μέρα): αυτόνομη δικαιοσύνη
Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (πέμπτη μέρα): η αυτόνομη δημοκρατία

ενδεικτικά, για τη τακτική του Black Bloc μπορείτε να κοιτάξετε εδώ: Αυτονομία και καταγωγή του Black Bloc

το κείμενο είναι απόσπασμα του  “Τα κακά και τα όχι τόσο κακά νέα”, που δημοσιεύτηκε στο Enlace Zapatista, με τίτλο: “SPECIAL CASES: the Anarchists”

– μετάφραση: Αλληλέγγυες / οι από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό, ελευθεριακό χώρο

– Miguel Amorós: “Golpe y contragolpe

Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία,

τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Las Mujeres - Mexico City

«Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν»

Γεωγραφίες των αντιστάσεων – ο κόσμος των κινημάτων

περιοδικό “Αλάνα”

Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

τη συνέντευξη πήρε ο Σαντιάγο Ρομάv για την “Αλάνα”, Νο8 – Μαίος 2008

[worldcity: ευχαριστώ την Α. Κ. για το έντυπο υλικό της ανάρτησης]

“το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας,
κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Είμαστε ανεξάρτητες, πλέον δεν εξαρτόμαστε από τους νταβατζήδες, από άλλους ανθρώπους για να κάνουμε τη δουλειά μας . Το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας . Σε αυτό το κοινωνικό πλέγμα, οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …

Η κάθε μία από εμάς έχει μια περίπλοκη ιστορία, οι συνθήκες είναι δύσκολες. Δεν είχαμε άλλη επιλογή. Αναγνωρίζουμε τη δουλειά μας , ως εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, όπως οποιαδήποτε δουλειά. Υπάρχουν συντρόφισσες που έφτασαν από την επαρχία και δεν είχαν άλλη εναλλακτική παρά να δουλέψουν στον δρόμο. Πολλές έφτασαν μόνες από την Τσιάπας, την Οαχάκα, τη Βερακρούς και επέστρεψαν σπίτι τους νεκρές.

“μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει”

Για τον περισσότερο κόσμο είμαστε “Οι πουτάνες” και για να αλλάξει αυτό είναι πολύ δύσκολο. Είχαμε πολλές τύψεις που δουλεύαμε στον δρόμο και αυτό μας επιβάρυνε πολύ, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Σκεφτόμασταν ότι δεν έχουμε δικαιώματα, ότι είμαστε χαμένες, ότι μας απαξίωνε κοινωνικά ο κόσμος. Αλλά μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει.

“ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια – απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας”

Είμαστε στιγματισμένες. Οι περισσότερες από εμάς κάνουμε διπλή ζωή, έχουμε δύο ονόματα, το πραγματικό και αυτό που χρησιμοποιούμε στον δρόμο. Στις διαδηλώσεις πάμε με τα πρόσωπα καλυμμένα. Μας έχουν αποκλείσει, δεν μας έπαιρναν υπόψη μέχρι σήμερα που αρχίσαμε να αγωνιζόμαστε και δεν θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν μια ευάλωτη ομάδα, θέλουμε να μας δώσουν ό,τι δικαιούμαστε. Στο Σύνταγμα λέει ότι έχουμε δικαίωμα στην υγεία, την εργασία, την κατοικία, και αυτά ζητάμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας.

Αρχίσαμε λίγες και σιγά σιγά μεγαλώσαμε πολύ σαν ομάδα. Έχουμε δυναμώσει πολύ. Κάνουμε σεμινάρια , μαθαίνουμε για τα δικαιώματά μας και για ζητήματα δικαιοσύνης . Κάνουμε τεστ “Παπανικολάου ” και εξετάσεις για AIDS. Προσέχουμε πολύ, χρησιμοποιούμε πάντα προφυλακτικό και δεν αφήνουμε τους πελάτες να μας φιλάνε. Κάνουμε συμφωνία με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου για τις περιπτώσεις που ο πελάτης γίνεται επιθετικός. Όλα αυτά μας περιορίζουν πολύ στη δουλειά μας, δεν έχουμε την ίδια ζήτηση που έχουν άλλες κοπέλες, που αποδέχονται κι άλλα πράγματα.

“από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες”

Από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες. Κάνουμε συναντήσεις, καμιά μας δεν αποφασίζει από μόνη της , παίρνουμε υπόψη η μία την άλλη. Αποφασίζουμε με ψηφοφορία, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή στην απόφαση. Μάθαμε να σεβόμαστε τη διαδικασία της κάθε μιας από εμάς. Μερικές πάμε πιο γρήγορα, άλλες πιο αργά, δεν έχουμε ηγεσίες, αλλά αναγνωρίζουμε τη συμβολή κάποιων συντροφισσών που δίνουν πολύ χρόνο , αλλά δεν μας αντιπροσωπεύουν, συνεχίζουμε να είμαστε ανεξάρτητες συντρόφισσες.

Las Mujeres

“Οι γυναίκες λέμε όχι, στην αυταρχικότητα, στη πατριαρχία, στην εκμετάλλευση και στον καπιταλισμό”

Στην Πόλη του Μεξικού, όπου ζούμε, υπάρχουν οι τσατσάδες και έπρεπε να τις πληρώνουμε για να μη μας ενοχλούν. Αν κερδίζαμε 280 πέσος, τα 150 τα δίναμε στην τσατσά. Είναι μια μαφία και, παρότι δεν μπορούμε να αποδείξουμε τη σχέση που έχουν με την αστυνομία, το ξέρουμε ότι έτσι είναι, το βλέπουμε, το ζούμε. Υπάρχουν αστυνομικοί που μας λένε: “Δώσε μου 100 πέσος και δουλεύεις” ή “Όταν σε λιγάκι βγεις, πάμε στο ξενοδοχείο”. Όσες δεν θελήσαμε να πληρώσουμε, τη βάψαμε. Κάθε μέρα υπάρχουν περιπολίες, μας κυνηγάνε, δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε, πρέπει να κρυβόμαστε. Υπάρχει πολλή αστυνομική καταστολή, μας τιμωρούν. Μας φυλακίζουν και δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τις οικογένειές μας.

“θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα”

Προσπαθούμε να έρθουμε σε συμφωνίες με τους γείτονες.  Μιλάμε μαζί τους, δημιουργούμε φιλίες. Μιλάμε με τις κυρίες της γειτονιάς, τους εξηγούμε ότι είμαστε γυναίκες, μητέρες που δεν έχουμε άλλη εναλλακτική και ότι δεν παίρνουμε ναρκωτικά, δεν πίνουμε και δεν κλέβουμε. Υπάρχουν γειτόνισσες που καταλαβαίνουν ότι κάνουμε με διαφορετικό τρόπο τη δουλειά και μας δίνουν την άδειά τους να δουλέψουμε εκεί.

Κάνουμε δημόσιες εκδηλώσεις, όπως στις 15 του Σεπτέμβρη που γιορτάσαμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Ήταν μια εκδήλωση καταγγελίας για εμάς, τις ανεξάρτητες. Επίσης, στις 2 του Νοέμβρη, την Ημέρα των Νεκρών, τιμήσαμε τις νεκρές μας σε ένα ανοιχτό μέρος μαζί με τους γείτονες . Και στις 25 του Νοέμβρη, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της
Βίας Ενάντια στις Γυναίκες, φτιάξαμε φαγητό, δώσαμε συνέντευξη Τύπου και μετά χορέψαμε.

Θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα.

“Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη…”

»Επιπλέον, βγάζουμε ένα φυλλάδιο που ονομάζεται “Τα Γοβάκια”. Είναι κάτι σαν ένα δίκτυο επικοινωνίας, γιατί μας ξεφεύγουν κάποια πράγματα, και γι’ αυτό φτιάξαμε αυτό το φυλλαδιάκι. Όταν αναφερόμαστε στα “γοβάκια” , εννοούμε αυτή τη θηλυκή εικόνα που έχει λιγάκι να κάνει με τη δουλειά μας, με το πώς μας βλέπουν.

Εμείς έχουμε αλλάξει πολύ αυτό το κομμάτι της δουλειάς. Το πώς εμείς βλέπουμε τους εαυτούς μας. Πλέον δεν ντυνόμαστε τόσο “πληθωρικά” και δίνουμε άλλο περιεχόμενο στη δουλειά μας. Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη. Εμάς μας αντιμετωπίζουν ρατσιστικά. Όταν στις συναντήσεις μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα, για τον ρατσισμό που υποφέρουμε, για τον αποκλεισμό, είναι σαν να μην υπάρχουμε, θα ήθελαν vα μας εξαφανίσουν και μοιάζει πολύ με αυτό που γίνεται με τους ιθαγενείς λαούς. Δεν υπάρχουν, δεν έχουν δικαιώματα.

γεωγραφίες των αντιστάσεων

Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν”

Μας συμπεριφέρονται όπως και στους ιθαγενείς, δεν έχουμε δικαιώματα. Λένε ότι μας ανέχονται, αλλά δεν θα σεβαστούν τα δικαιώματά μας για τον απλό λόγο ότι είμαστε «οι πουτάνες». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να έχουμε συνδικάτο. Γιατί; Μερικές φορές αναρωτιόμαστε αν ζητάμε πολλά. Και αποφασίσαμε πως όχι. Όχι! Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν.

Las Zapatillas: Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν
Το όνομα του φυλλαδίου μας “Las Zapatillas” έχει επίσης να κάνει με τους Ζαπατίστας. Καταλάβαμε ότι υπάρχει σχέση, πολλά πράγματα είναι κοινά. Όταν αγωνιζόμαστε για κάτι, όταν απαιτούμε κάτι, προχωράμε στον ίδιο δρόμο. Το φυλλάδιο «Τα Γοβάκια» πηγάζει από τις διεκδικήσεις της εποχής του Εμιλιάνο Ζαπάτα: «Η γη ανήκει σ’ αυτόν που τη δουλεύει». Για μας το αντίστοιχο είναι: «Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν».

Πηγάζει επίσης από τις διεκδικήσεις της Πρώτης Διακήρυξης της Ζούγκλας Λακαντόνα, από τους σύγχρονους Ζαπατίστας. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διάσωση των προσωπικών μας εγγυήσεων, όπως το δικαίωμα στην υγεία, τη ζωή, την εργασία, είναι οι σημαίες που τόσο οι Ζαπατίστας του πριν όσο και οι σημερινοί, αλλά σήμερα επίσης και τα “Γοβάκια”, συνεχίζουμε να διεκδικούμε.

Αφηγούνται οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ στο Απισάκο, πολιτεία Τλαξκάλα

«Με λένε Μαρισέλα και είμαι από τη Βερακρούς. Έχω 30 χρόνια. που δουλεύω στον δρόμο. Η ζωή μου είναι θλιβερή. Υπέφερα πολλά βασανιστήρια.

Πριν δεν ήμασταν οργανωμένες, δεν ξέραμε πώς να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Δεν μας άφηναν να περπατάμε στους δρόμους, δεν μας άφηναν να δουλεύουμε. Δίναμε χρήματα στους αστυνομικούς για να μας αφήνουν να δουλέψουμε. Μας έβγαζαν από την πόλη και μας βίαζαν. Μας έπιαναν και μας έκλειναν στη φυλακή, μας εξευτέλιζαν, μας έβαζαν μαζί με κοινούς εγκληματίες, μας έκαναν μπάνιο με κρύο νερό. Μας έκαναν ηλεκτροσόκ και έλεγαν “βγήκαμε να της δώσουμε ένα ζεσταματάκι”.

Μας έβγαζαν από τα κελιά και πλάγιαζαν μαζί μας χωρίς προφυλακτικό. “Σκότωσέ τες”, έλεγαν, “να σκοτώνεις μία από αυτές είναι σαν να σκοτώνεις σκυλί”».

Στις 22 του Δεκέμβρη του 2005 ήρθαν η τοπική και η δημοτική αστυνομία στα σπίτια που δουλεύαμε και τα σφράγισαν. Μας πήγαν στη φυλακή, μας ξεγύμνωσαν, μας πήραν φωτογραφίες, μας τράβηξαν από τα μαλλιά, μας πρόσβαλαν. Μας κατηγόρησαν για πορνεία. Η δουλειά δεν είναι αδίκημα, σύμφωνα με το Σύνταγμα iης χώρας. Τότε αποφασίσαμε να οργανωθούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας. Αναζητήσαμε βοήθεια από άλλες κοινωνικές οργανώσεις.

»Στις 31 του Αυγούστου του 2007 ήρθαν και πάλι η τοπική και η ομοσπονδιακή αστυνομία. Ήρθαν με τα πρόσωπα καλυμμένα, ντυμένοι με μαύρες και μπλε στολές. Έκλεισαν τους δρόμους, έβαλαν ελεύθερους σκοπευτές και πυροβόλησαν έξι-εφτά φορές στον αέρα, σαν να είχαν να κάνουν με κακοποιούς. Εξέτασαν εννέα από εμάς, μας ξεγύμνωσαν, μας έβαλαν να γονατίσουμε. Έβαλαν ναρκωτικό στα πράγματά μας και μας κατηγόρησαν για χρήση. Κάναμε τοξικολογικές εξετάσεις και βγήκαν όλες αρνητικές. Ο δήμαρχος Ρέγιες Λουίς Πένια, είναι νταβατζής, δεν χορταίνει με τίποτα, έχει νέες γυναίκες που τις εκδίδει σε άλλες πόλεις. Μεγάλη επιχείρηση.

Δεν ξέρουμε να γράφουμε ούτε να διαβάζουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε άλλη δουλειά. Δεv υπάρχουν δουλειές που να πληρώνονται αξιοπρεπώς. Είμαστε μάνες” μόνες. Είναι μια δουλειά σαν τις άλλες. Τη γεννά η ακραία φτώχεια που υπάρχει στη χώρα μας. Μια χώρα πολύ πλούσια, ο πλούτος όμως συγκεντρώνεται σε κάποιους λίγους, στην ίδια την κυβέρνηση, στους καπιταλιστές. Αγωνιζόμαστε γιατί είμαστε φτωχές. Να γίνουν παράδειγμα οι αγώνες μας, γιατί είναι αγώνες δίκαιοι. Χαιρόμαστε πολύ που θα μάθουν γι’ αυτούς και σε άλλες χώρες.

μετάφραση: Ε.Ν

————————–

Ύμνος των Ανεξάρτητων Εργαζομένων στη βιομηχανία του Σεξ, Πόλη του Μεξικό

Las Mujeres - Mexico City 3

Δεν είμαστε μάγισσες, ούτε γόησσες αλλά δεν είμαστε ούτε σειρήνες.

Είμαστε γυναίκες σαν όλες τις άλλες είμαστε εμείς και όχι η οποιαδήποτε.

Μας αρέσουν τα ίδια πράγματα που αρέσουν σε όλο τον κόσμο.

Ήδη το είπε η μεγάλη Sor Jυana*

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

Αυτή που αμαρτάνει για την πληρωμή ή αυτόν που πληρώνει για να αμαρτήσει;

Αυτή που γαμιέται για τα ναρκωτικά ή αυτόν που δίνει ναρκωτικά για να γαμήσει;

Αυτή που όλη την ημέρα την ενοχλούν ή αυτόν που ενοχλεί για να ενοχλήσει;

ή την ενοχή που είναι ενοχή και δεν ξέρει ποια να κατηγορήσει;

Δεν είμαστε άγιες, ούτε είμαστε πράγματα αλλά ούτε κι επικίνδυνες.

Είμαστε γυναίκες από σάρκα και οστά, έχουμε αυτό, έχουμε τ’ άλλο

θέλουμε, μεταξύ των άλλων, να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας.

Ήδη το είπε η χειρότερη απ’ όλες .

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

Τη γυναίκα επειδή αφήνεται ή αυτόν που αφήνει τη γυναίκα;

Την τσατσά επειδή εκμεταλλεύεται ή τον νταβατζή που εκμεταλλεύεται;

Την ηθική επειδή λυγίζει ή αυτόν που λυγίζει την ηθική;

ή τους εταίρους της βρόμικης, ψεύτρας κοινωνίας;

Να μας αφήσουν να γυρνάμε ελεύθερες στους δρόμους.

Γιατί, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα μας εξαγοράσουν.

Γιατί από σήμερα θα μας σέβονται, είμαστε ελεύθερες και θέλουμε να δουλέψουμε.

Γιατί θα σεβαστούν όλα μας τα δικαιώματα.

Ζήτω οι γυναίκες, ζήτω η ελευθερία μας

Να μας αναγνωρίσουν, να μας σεβαστούν.

* Sor Juana lnes de la Cruz: Μεξικανή ποιήτρια, φεμινίστρια και μοναχή του 18ου αιώνα.
-
επιλογή - μετάφραση Ελπίδα Νίκου

Υστερνία

Η υπόθεση του Ταξιδιού είναι κοινή σε όλους

“αυτό είναι το νόημα του ταξιδιού, να παραδίδεται στην κίνηση…” – photo by Nikos Papafilippou – Greece

Η υπόθεση του Ταξιδιού είναι κοινή σε όλους

Είτε πας να βρεις την γυναίκα με τα χρυσά μαλλιά που μια τρίχα της έφερε ο άνεμος στον πύργο σου, είτε φεύγεις νοσταλγώντας χώρες μυθικές, είτε ζητάς πλούτο, είτε επιχειρείς να δεις με το φως της εξερεύνησης, χώρες, ηπείρους ολόκληρες βυθισμένες στο σκότος κι ανοίγεσαι στον Ωκεανό γυρεύοντας καινούρια οδό, με τόλμη, με τρεις φτωχές καραβέλες και δοκιμάζεις τον κατατρεγμό και την ζήλια ύστερα από την σχετική υλική επιτυχία σου. Έχεις έναν πάντα σκοπό. Την συνάντηση με το θαύμα, που πέρα από κάθε ταλαιπωρία και εκμηδένιση του ιδιωτικού σχήματος, σου επιτρέπει να δεις την αιωνιότητα από αντίκρυ. Αυτό είναι το νόημα του ταξιδιού, να παραδίδεται στην κίνηση, να ξεχνά την έννοια του χώρου εν’ ονόματι του χρόνου που τον αφήνει να κυλά πλάι του, τον χρόνο να τον αστοχεί πίσω του διασχίζοντας μπροστά του ολοένα και καινούριες εκτάσεις.

Το ταξίδι διδάσκει στον άσωτο νέο το μέγεθος της ζωής.

εις μνήμην Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη 1908-1993 μ.Χ.

ΥΣΤΕΡΝΙΑ

“Να μην χαρίζεσαι στην οικογένεια ή σε ότι αγαπάς στενά. Να διαλέγεις την μοναξιά που θα σε μάθει να αγαπάς τον καθένα.
Να στηριχθείς στη μοναξιά, όπως η πόρνη ακουμπάει στο νταβατζή της για να εξασφαλισθεί επειδή δίδεται στους πάντες.
Τα όρια τότε θολώνουν και δεν υπάρχει το καλό και το κακό, μόνο η κίνηση.”

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

---

το κείμενο, είναι μια εκλογή από κείμενα του Νίκου Γ. Πεντζίκη που έκανε ο φίλος Β.Π. ,
που με στοργή και αγωνία, μαζεύει γραπτά φίλων και εκδίδει το Μηνολόγιο

η φωτογραφία είναι του, αγαπημένου φωτογράφου και φίλου, Νίκου Παπαφιλίππου,
που μια ολόκληρη βραδιά μου διηγούνταν τη δύναμη (αυτής) της φωτογραφίας

 –

δεν έχω λόγια για τη μουσική, μα και την οπτική, αφήγηση  του ταξιδιού,
απ’ τον συνθέτη Ezio Bosso

 

τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη

μου τον γνώρισε ένας καθηγητής της σχολής μου και φίλος του, λίγο πριν τον θάνατό του,

μια συνάντηση που μου πρόσφερε αναγκαίες επιβεβαιώσεις και μελλοντικές εκκινήσεις

worldcity

RESISTanbul: “και τώρα, αρχισαμε να μιλάμε – για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά”

“δεν πρόκειται για εξέγερση, είναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας”

ISRAEL-TURKEY-POLITICS-DEMO

αναδημοσίευση από risinggalaxy

“Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013″

Ενημέρωση από την Gezi Commune.
Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;

Απίστευτο.

Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, ούτε το πώς να κάνω μια περίληψη.

Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η “Gezi Commune ’13″.

Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παρίνουν πρωτοβουλίες.

Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.

Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

Occupy Taksim

Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθορά,ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σε βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : “Φίλε, υπάρχει κανείς που…”

Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν.Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον.

Occupy Taksim 3

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την πειθαρχία και το πάθος τους για το Κράτος έγιναν έτσι;

Αυτή είναι η γαμημένη η ουσία!

Πρώτα – Πως; Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδες, λαίμαργο και το “Κάνω ό,τι θέλω και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει” πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς (και ιδίως τα ΜΜΕ!) και τη γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά στον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σα Θεό…

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέπτονται ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονεία ενός άνδρα προς τη νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά…

Τα αλλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής (που έδειξαν στους ανθρώπους ότι “Όλοι μπορούμε”, χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άννθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύαμε επείδη πόσταραν μόνο το τί τρώνε στο Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Gezi Commune, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρισκόταν εδώ για χρόνια!

ankara-capital-geziparki-protest-14

Δεν πρόκειται για εξέγερση Είναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας.
Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τρέχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη.
Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune;
Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις
(ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα)
καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν :
“Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;”

Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα,
LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους,
Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές,

εκτός από το Κράτος.

Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής.
Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Όλα όσα μπορείτε να φανταστείε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται,
τα πάντα, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους.
Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

Turkish couple during clashes

Και καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι.
Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος ννα παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός; ….

Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες… Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος: χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοτνικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4εκ. στο μέτωπό του “αποκαταστάθηκε”. Προσπαθουσα να τον ηρεμήσω και να το κάνω να χαλαρώση στη διάρκεια της επέμβασης,, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, απο τις 3 ημέρες διαδηλώσεων.

Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τί είπε, αυτό το βλέμμα
-που ακόμη κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές-,
αυτό είναι το νόημα της ζωής, αυτή είναι η ίδια η ρίζα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων,
της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ.
Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους,
επειδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους.

Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα.
Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα.
Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα.

Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.”

occupy_gezi_taksim_square_turkey_protests_crackdown_1

η ουτοπία – η πτήση – η πτώση

"Η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα.
 Αν κάνω δύο βήματα προς το μέρος της, αυτή απομακρύνεται δυο βήματα πίσω.
 Αν προχωρήσω δέκα βήματα μπροστά, εκείνη ξεγλυστράει δέκα βήματα πιο πέρα.
 Όσο μακριά κι αν πάω, ποτέ δεν την αγγίζω. 
Προς τι λοιπόν η ουτοπία; Μας αναγκάζει να προχωρούμε..."
 - Fernando Birri -

Koudelka Nazaré

“o γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré, θα βρεθεί κάποτε χαμηλά” – photo by Josef Koudelka

“Πάντα όμως θα υπάρχει ακόμα πιο ψηλά”

Πτήσεις – πτώσεις.
Ακόμα περισσότερο και από τις πτήσεις
πάντοτε με ενδιέφεραν οι πτώσεις.

Ο γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré,
θα βρεθεί κάποτε χαμηλά.

Τα πουλιά δέλεαρ του Θεού, κατά Καρούζο:
” να γυρίζεις — αυτό είναι το θαύμα με κουρελιασμένα μάτια με φλογωμένους κροτάφους απ’ την πτώση
να γυρίζεις στην καλή πλευρά σου.”

Τώρα πια, οι εικόνες αυτού του κόσμου μοιάζουν κατακερματισμένες
– άραγε αυτή είναι η πραγματικότητα ;

Ο καθηγητής, ο φυσικός και ο συγγραφέας ταξιδεύουν με τον Στάλκερ στη Ζώνη,
αναζητώντας την αλήθεια, και ό,τι μπορεί να είναι συνεκτικό
των αποσπασματικών εικόνων της πραγματικότητας που βιώνει ο καθένας τους
ή, αν θέλετε, αναζητώντας τη λύση στο αίνιγμα που βασάνιζε τον Γκαίτε στον Φάουστ:

“να γνωρίσω τι βαθιά τον κόσμο συγκρατεί“.

Ο Koudelka υπήρξε μια μεγάλη αποκάλυψη του κόσμου για μένα.

Η φωτογραφία του γλάρου πάνω απ΄τη θάλασσα της Nazaré
είναι μια χαρακτηριστική “ανασύνθεση” 3/1 του ορατού.
Πέρα από την πτήση – ο ωκεανός,
πέρα από τον κόσμο και τον ωκεανό, το κατά Kudelka “χάος”:

“…παρ’ όλα αυτά, η σχέση ύψους / πλάτους ένα προς τρία,
παρουσιάζει έναν κόσμο με μεγάλη ιδιομορφία,
από τον οποίο λείπει σχεδόν εντελώς η εικόνα του ανθρώπου.

Αυτό που φαίνεται τότε, είναι ένα αφηρημένο δημιούργημα,
μια πραγματικότητα που μοιάζει “αποτραβηγμένη”.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα τοπία αυτά δεν είναι ανθρώπινα,
αλλά πως η σχέση τους με τον δικό μας κόσμο
– ή με ό,τι υποτίθεται πως τον συνιστά, η τάξη, η οργάνωση
που διαφαίνεται στον τροπο με τον οποίο τον κατοικούμε
– έχει πάψει να ισχύει”.

Στα πληγωμένα τοπία ανακαλύπτουμε
την ανυπότακτη ομορφιά, την δύναμη, την πάλη για επιβίωση.

κι όπως ο ίδιος ο Koudelka έγραφε:
“…μετά την καταστροφή,
η γη άρχισε σιγά – σιγά να ξαναφτιάχνεται,
να αναβιώνει, και η ζωή συνεχίζεται…”.

Σε μια άλλη, και μακρινή περιοχή, ο “Καθρέφτης” του Ταρκόφσκι
υπάρχει ως ένα ανθρώπινο μνημείο εσωτερικού χρόνου και αγωνίας.

Ο Ταρκόφσκι προχώρησε πολύ πιο πέρα απ’τις διδασκαλίες,
βαπτίστηκε στο βαθύτερο, στο μυστικό, στο κρυφό, στο αόρατο και στο άρρητο.

Σε δύο, από τα τόσα, ταξίδια μου στην Ιστανμπούλ βρέθηκα στην κοινότητα των μεβλεβί / σούφι
και ανακάλυψα το τελευταίο άκρο του Ταρκόφσκι (θεωρώ την “Θυσία”)
όπου στον εσωτερικό πανθεϊσμό (το θείο διαποτίζει τα πάντα) υπάρχει η “μυστική θεώρηση του φαινομένου του Καθρέφτη”.

Παρότι είμαι άθεος, αγνώμων, ασεβής – αντιλαμβάνομαι.

Ταξίδι πάνω στην Αταλάντη του Vigo, υδάτων υπερχείλιση και καταβύθιση.

Είναι εκείνο που ο Αχιλλέας Ραζής έγραψε και θα μείνει για πολύ καιρό βαθιά εντυπωμένο μέσα μου,
ότι: “η επιφάνεια αγνοεί πως κάποτε κι’ αυτή θα γίνει βυθός”;

Είναι τελικά εκείνο, που μου έγραφε ένας φίλος πριν από χρόνια, πως
“η γνώση προέρχεται μέσα απ’την τσακισμένη δύναμη”;

Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους που συναντήθηκα έως τώρα,
πήρα πολύ περισσότερα απ’ ότι προσδοκούσα,
μου άλλαξαν τους ορισμούς
με προορισμούς,

κι έλαβα το εξ αδοκήτω.

Το πίστευα πάντοτε, η κορύφωση της αγάπης είναι η πτώση. Η πτήση.

worldcity

γιατί κάθε κείμενο είναι και μια εξορία.

Εκρήξεις στο μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης και μερικές σκέψεις πάνω στην πληροφορία, τη βία και τη ζωή

"Everything has been figured out, except how to live"
 Jean-Paul Sartre
Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν." - Βοστώνη, 16 Απριλίου 2013

“Δείτε το βλέμμα της γυναίκας αυτής: η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω…” – – Βοστώνη, 15 Απριλίου 2013

Θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις με τον αναγνώστη που επισκέπτεται τη σελίδα αυτή, αλλά και με τους συντρόφους μου στις συλλογικότητες στις οποίες συμμετέχω.

Γράφω μερικά λεπτά αφότου συνέβησαν οι εκρήξεις στο Μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης.

Οι φωτογραφίες, τα βίντεο, τα ρεπορτάζ και τα σχόλια κατακλύζουν τα media. Το overload της “ενημέρωσης”, στο επίπεδο της εικόνας, των εικασιών, και της επιφανειακής θερμοκρασίας των γεγονότων συμπαρασύρει εκκατομύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη αυτόματα, καθολικά  και ολοκληρωτικά.

Έτσι κι εμένα.

Στο χρόνο αυτό που εικόνα, γεγονότα και αφηγήσεις δημιουργούν το ανεξέλεγκτο όσο και απροσδιόριστο εκείνο πεδίο του ενεστώτα, ενός εικονικού όσο και υπαρκτού ενεστώτα, εντός του οποίου, και δια μέσου αυτού, ο θεατής  καλείται να εξηγήσει ενστικτωδώς τη μνήμη του και να υπερασπιστεί το μέλλον του.

Απέσπασα την εικόνα αυτή από μια φωτογραφία, απ’τις εκατοντάδες που υπερπλήρωσαν το διαδίκτυο. Θεώρησα, αισθάνθηκα ότι το πιο λειτουργικό, το πιο δηλωτικό κομμάτι της φωτογραφίας είναι αυτό.

Κοιτάξτε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας.

Είναι η “λεπτομέρεια” μιας εικόνας απ’ την περιοχή των σκιών. Δηλώνει ότι δε βρίσκεται πλέον στο τόπο που πριν λίγα δευτερόλεπτα ήταν. Έχει αποκολληθεί από το εδώ και από το είναι. Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν.

Κοιτάξτε το βλέμμα και δείτε την εξουσία της βίας, της βίας που ποτέ δε θα συμπληρώσει εκείνο το αναγκαίο κομμάτι για να νοηματοδοτηθεί επαρκώς η ζωή και οι προσδοκίες, της βίας που ποτέ δε θα δημιουργήσει εκείνο το επαρκώς στοιχειοθετημένο πεδίο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Η βία δε θα λειτουργήσει ποτέ ως απελευθερωτικός ορισμός. Δεν είναι στοιχείο δικαιοσύνης. Η βία είναι εξουσία και η εξουσία χρησιμοποιεί τη βία. Κανένας δε νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τη βία στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Υποπίπτει στην ασυγχώρητη πλάνη να πιστεύει ότι θα ανατρέψει αυτό που μάχεται, αλλά πόσο ειρωνικά και αποδομητικά, θα αναπαράξει ως ιδεολογία και ως πρακτική το εργαλείο που η Εξουσία κατεξοχήν χρησιμοποιεί : τη βία.

Ας μην δημιουργούμε σύγχιση με την αντιβία και τον ιμπεριαλισμό της βίας. Είναι δύο πράγματα διαφορετικά.

Ο Αντόνιο Νέγκρι γνώριζε, και το είπε ευκρινώς: “τέρμα ο ιμπεριαλισμός – είμαστε όλοι αδέλφια”.

Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξετε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας, απ’την υπόθεση Marfin., και εστιάστε.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξτε τα πρόσωπα των ανθρώπων που βασανίστηκαν από το κράτος στην υπόθεση του Βελβεντού.

Μήπως διακρίνετε τα ίδια βλέμματα, την ίδια απαξίωση της ελευθερίας, όσο και της απομάκρυνσης της ζωής απ’τις ονειρικές στοχεύσεις της;

Την συνεχόμενη αναβολή της επιθυμίας, της ελευθερίας και της νέας αφήγησης;

ας σκεφτούμε, σας παρακαλώ.

worldcity

Υ.Σ.: Το παρόν κείμενο δεν διεκδικεί μέρισμα στο ιερατείο των αποφάνσεων, μόνο μια μικρή παρουσία στο πεδίο εκείνο των διερωτήσεων

boston explosion of my mind

“Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.” – Βοστώνη 15 Απριλίου 2013

Ruth Snyder – (a house is not a home…)


“εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”

artwork Rurh Snyder

“Εδώ το αντικείμενο δεν είναι ένα… στο προσκήνιο υπάρχουν και οι άλλοι …και στο παρασκήνιο υπάρχουν οι Άλλοι των άλλων..εκεί που ορίζεται η γκρίζα ζώνη, το διάστημα τομής…όμως οι τομές περικλείουν πόνο…” – Carina

H Ruth Snyder καταδικάστηκε σε θάνατο απ’ το αμερικανικό κράτος το 1928. Συχνά αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε σε ηλεκτρική καρέκλα. Δεν ήταν όμως, καθώς το 1899, είχε εκτελεστεί στις ίδιες φυλακές  (Sing Sing) η Martha M. Place.

Η – θρυλική – φωτογραφία του Tom Howard, ενός φωτογράφου της Chicago Tribune, η οποία ελήφθη λίγες στιγμές πριν την εκτέλεση, έμελλε να της προσφέρει μια ιδιότυπη μορφή αθανασίας…

Μια ερωτική περιπέτεια της Ruth Snyder, καταλήγει στο φόνο, και η ίδια με την σειρά της στην ηλεκτρική καρέκλα. Και μια φωτογραφία της εκτέλεσής της που την αποθανατίζει πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα λίγα λεπτά πριν τον θάνατό της, μετασχηματίζεται σε ερώτημα για την πολιτική διαχείριση του θανάτου και της ιδιωτικής ζωής.

Ένα ερώτημα ορίων είναι και μια ιστορία που συνεχίζεται, για αυτό είναι και ;ένα ερώτημα διαρκές…

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ποιο στόμα θα μεταμορφώσει την απώλεια σε μια περιπέτεια των γκαλερί, ποιο χέρι έχει την δύναμη να σηκώσει το σεντόνι και να αποκαλύψει το ανομολόγητο;

Ο χρόνος – άχρονος και η περίπτωση με τη φωτογραφία της Snyder, αν προσπεράσουμε το cult της εικόνας, είναι μια χωρίς συναίνεση και άνευ όρων παράδοση στην τέχνη της φωτογραφίας.

Η Snyder, όμως, δεν είναι όπως οι ήρωες της Nan Goldin, ούτε έχει τη δυνατότητα της αμήχανης αποδοχής των ηρώων της Diane Arbus, όπως επίσης και δεν λειτουργεί με την συναίνεση και τη γνώση της αυτο-έκθεσης της Frida Kahlo.

Ακόμη περισσότερο, είναι ένα προϊόν ηδονοβλεψίας, της απαίτησης ενός ακροατηρίου να κοιτάξει σε ότι πιο προσωπικό, σε ότι πιο κρυφό, χωρίς όμως να βιώσει, χωρίς να αγγίξει, να γευτεί και να ακούσει

– μιλώ για εκείνο που πάντα είχε κατά νου η Marina Abramović, ότι δηλαδή η τέχνη είναι εμπειρία, συμμετοχή και πράξη.

Από απόσταση και χωρίς συναίσθημα δημιουργούνται έργα τέχνης που καλούνται να υποκαταστήσουν την εμπειρία, την μέθεξη, τον πόνο, την απώλεια, τον τραγικό ορισμό, τη χαρά της ζωής, το καθημερινό και το επιθυμητό.

Δεν αναζητάμε ακροατήρια που να χειροκροτούν ατσαλάκωτα αλλά που να έχουν την ανάγκη του βιωμένου, της συμμετοχής, της έκθεσης, της συναισθηματικής εμπλοκής με τον δημιουργό και το έργο του.

Ruth Snyder: μια ενδιαφέρουσα, πιθανώς, ιστορία, και μια φωτογραφία – προϊόν μιας μελαγχολικής απαίτησής μας, “εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”…

worldcity

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ο Λόγος και η Σιωπή – υποδιοικητής Μάρκος

Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι,
το ότι οι πρόγονοί μας
δέχθηκαν τo λόγο και τη σιωπή
ως δώρο
ώστε να γνωρίσουν τους εαυτούς τους και να αγγίξουν τη καρδιά των άλλων.
-
Μιλώντας και ακούγοντας,
κατά τον ίδιο τρόπο, όπως οι πραγματικοί άντρες και γυναίκες
μαθαίνουν να περπατούν.
Ο λόγος είναι που δίνει μορφή στο βάδισμα και συνεχίζει εντός μας.
Ο λόγος είναι η γέφυρα ώστε να περάσουμε στην απέναντι όχθη.
Η σιωπή είναι αυτό που η Εξουσία μας προσφέρει,
ο πόνος,
προκειμένου να νιώσουμε
μικροί και ασήμαντοι.
-
Όταν είμαστε σιωπηλοί, παραμένουμε πολύ μόνοι.
Μιλώντας, γιατρεύουμε τον πόνο,
μιλώντας, συντροφεύουμε ο ένας τον άλλον.
-
Η Εξουσία χρησιμοποιεί το λόγο  για να επιβάλλει τη σιωπή.
Εμείς χρησιμοποιούμε το λόγο για να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας.
Η Εξουσία χρησιμοποιεί τη σιωπή για να κρύψει τα εγκλήματά της.
Εμείς χρησιμοποιούμε τη σιωπή για να ακούσουμε ο ένας τον άλλο,
για να αγγίξουμε ο ένας από τον άλλο, για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.
-
Αυτό είναι το όπλο, αδερφοί και αδερφές.
Μιλάμε. Ο λόγος παραμένει.
Ομιλούμε με τον λόγο, φωνάζουμε με τον λόγο.
Υψώνουμε τον λόγο και δι' αυτού σπάζουμε τη σιωπή
του κόσμου μας
-
Σκοτώνουμε τη σιωπή, βιώνουμε τον λόγο.
Επιτρέψτε μας να αφήσουμε την Εξουσία μόνη της
σε ό,τι αυτή ψευδώς ομιλεί και αποκρύπτει.
Επιτρέψτε μας να ενωθούμε μαζί,
στο λόγο και τη σιωπή,
που μας απελευθερώνουν.

-κομαντάντε Μάρκος, εκπρόσωπος του Στρατού των Ζαπατίστας
για την Εθνική Απελευθέρωση – EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional),

κίνημα για την αυτοδιάθεση των ιθαγενών Μάγια του Μεξικού 

zapatista_march

“Σκοτώνουμε τη σιωπή,, βιώνουμε τον λόγο.” – σιωπηλή πορεία Ζαπατίστας, 21 Δεκεμβρίου 2012

Blue bra story

την ελευθερία, την αλήθεια και την ομορφιά τις διεκδικείς στο δρόμο

με κόστος

blue bra egypt Unknown woman – Cairo 2011 – Αίγυπτος 2011, Κάιρο: μουσουλμάνα γυναίκα σύρεται και διαπομπεύεται απ’ τις δυνάμεις καταστολής – υπερασπιστές του παλαιού καθεστώτος – © Stringer/Reuters/Landov – All Rights Reserved

hypatia-ucisa-crestini

Ypatia of Alexandria – Alexandria 415- Αίγυπτος 415 μ.Χ., Αλεξάνδρεια: η Υπατία σύρεται και διαπομπεύεται από τους χριστιανούς – υπερασπιστές του νέου καθεστώτος

Foreword

17 Δεκεμβρίου 2011: πλατεία Tahrir, Αίγυπτος.

Εν μέσω επεισοδίων, μια γυναίκα εγκλωβίζεται ανάμεσα στις δυνάμεις καταστολής, χτυπιέται αλύπητα και σύρεται απ’ τα ανδρείκελα του κράτους / παρακράτους. Κατά τη διάρκεια της βαρβαρότητας αυτής τα κοπρόσκυλα τραβούν τη γυναίκα απ’την abaya (τη μαύρη κάπα που οι μουσουλμάνες φορούν) σκίζοντάς το και απ’ το hejab (το ύφασμα που καλύπτει το πρόσωπο των γυναικών).

Η γυναίκα αυτή σύρεται προς τα μετόπισθεν ενόσω έχει αποκαλυφθεί βιαίως ο μπλε στηθόδεσμός της.

Την ίδια στιγμή, ένας άλλος ασφαλίτης / παρακρατικός, αυτός με τα αθλητικά παπούτσια, σηκώνει το πόδι του και τη χτυπά στο στέρνο, ακριβώς πάνω στο εσώρουχο της γυναίκας.

Στο τέλος, ένας από αυτούς τους άθλιους κάνει τη κίνηση και καλύπτει την ημίγυμνη γυναίκα.

Ήταν, όμως, αργά: η βόμβα, η σημειολογική βόμβα είχε ήδη εξερράγη…

Δύση: κατασκευάζοντας την αλήθεια, αποκρύπτωντας τις πραγματικές επιδιώξεις

Είναι τα δυτικά ΜΜΕ, που για ακόμη μια φορά, βρίσκουν στο συμβάν αυτό τη χρυσή αγελάδα των ειδήσεων (τους), και δίνουν στην άγνωστη γυναίκα το προσωνύμιο “blue bra girl”.  Το περιστατικό αυτό θα δώσει και στην ίδια την εξέγερση το όνομα “blue bra revolution” και θα συζητηθεί ανά τον κόσμο όσο και η ίδια η εξέγερση. 

Ξαφνικά, αρχίζει και πάλι να γίνεται λόγος για τις καταπιεσμένες γυναίκες του μουσουλμανικού κόσμου, και τις διακρίσεις εις βάρος τους απ’ το Ισλάμ. Προωθείται και προμοτάρεται η γυναικεία συμμετοχή στη πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων, και εφευρίσκεται ο όρος γυναικεία ιντιφάντα στον αραβικό κόσμο.

Όπως σε κάθε πόλεμο, οι γυναίκες, όπως και τα παιδιά, γίνονται σημεία αναφοράς και ηθικής διαστασιολόγησης. Απ’τους αδίστακτους της εξουσίας. Απ’τους πραιτωριανούς της δημοσιογραφίας, απ’ τους τσαρλατάνους της πολιτισμικής βιομηχανίας, απ’τους εμποράκους της θρησκείας, απ’τους μαγαζάτορες των Μ.Κ.Ο. και των γυναικείων και φιλανθρωπικών οργανώσεων, απ’ τους επαΐοντες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στη προσπάθειά της η Δύση να δημιουργήσει γεγονότα, τα κατασκευάζει.

Ομιλεί περί αραβικής άνοιξης και εκδημοκρατισμό όταν οι δυνάμεις που καταλαμβάνουν την εξουσία, πρεσβεύουν τη συντήρηση, διατηρώντας βαθείς δεσμούς με το πολιτικό βραχίονα του Ισλάμ.

Ομιλεί περί ιντιφάντα των γυναικών στον αραβικό κόσμο ταυτόχρονα με τις “εξεγέρσεις”, ψευδόμενη.

Στη προσπάθεια της να υπερασπιστεί τη δική της πολιτιστική και θρησκευτική αλήθεια, προβαίνει σε αναληθείς εκτιμήσεις.

Στη προσπάθειά της να υπερασπιστεί την ουσία της, τον ίδιο της τον εαυτό, προσπαθεί να βρει αντιστοιχίσεις στην απέναντι όχθη που να την επαληθεύουν.

Στην περίπτωση της Αιγύπτου, η Δύση, όταν είδε ότι ο Μόρσι δεν έχει διάθεση να παραδώσει άνευ όρων το σχεδιασμό πολιτικής του, στους υποκινητές / υποστηρικτές της ανατροπής του Μουμπάρακ και των συν αυτώ, τότε πυροδότησαν μια νέα “αντεπανάσταση”, που την περίοδο αυτή βλέπουμε να λαμβάνει μέρος.

Βία: ο χαρακτήρας κάθε εξουσίας

Τα γεγονότα της ανατροπής του Μουμπάρακ ξαναστοιχειοθέτησαν, με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, τις παραμέτρους, τους ορισμούς και τους μηχανισμούς της εξουσίας, εκπεφρασμένης μέσα απ’το  τελευταίο της οχυρό:

τη Βία.

Η εξουσία είτε απερχόμενη είτε επερχόμενη, είτε εγκαθιδρυμένη, είναι εξ ορισμού βίαιη, άδικη, παράνομη και δολοφονική.

Έτσι είναι η φύση της κάθε εξουσίας.

Στην Ανατολή, το Ισλάμ και η θεοκρατία και στη Δύση η αστική δημοκρατία.

Εκεί κρύβουν το φάντασμα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Βαρύς ζυγός. Μια άλλη θεολογία της εξουσίας.

Έτσι είναι η Εξουσία.

Δημιουργεί διακρίσεις για να επικρατήσει,

και αδιάκριτα γεννά βία για να επιβιώσει.

Απ’ την μια, φυλακίζει τη γυναίκα σε στερεότυπα, αφορισμούς, και απαγορεύσεις

και απ’την άλλη, απελευθερώνει στρατιωτικές λογικές καταστολής και σεξιστικές συμπεριφορές απομόνωσης αλλά και διαπόμπευσης ώστε να την αποκλείσει, να την περιορίσει και να τη μειώσει.

Η Εξουσία είναι παντού και παντού γεννά τη βία.

Στο όνομα της τάξης-βία, στο όνομα της ειρήνης -βία, στο όνομα της δημοκρατίας -βία, στο όνομα της θρησκείας -βία, στο όνομα της πατρίδας -βία, στο όνομα της ελευθερίας, -βία.

Βία.

“Θα μπορούσα να σε σκοτώσω, Αίγισθε. Αλλά δε το κάνω γιατί θα έρθει άλλος μετά από εσένα.
Ένας νέος τύραννος, ένας καινούργιος φονιάς.
Δεν είσαι εσύ που πρέπει να καταστροφείς, αλλά το σύστημα που έχεις κατασκευάσει.”
Miklós Jancsó, Szerelmem Elektra

Αντί-Βία: η απάντηση στον ολοκληρωτισμό και τον αυταρχισμό

Η αστική δημοκρατία θέτει ορισμούς για την δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και την ελευθερία, παραφράζοντας τες. Το οικοδόμημα αυτών των ορισμών το διαχειρίζεται η εξουσία. Πολιτική, δικαστική, θρησκευτική, μιντιακή.

Όποια πρόταση ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, την διανοητικοποιεί ώστε να την ακυρώσει.

Οποιαδήποτε μορφή συλλογικότητας και έκφρασης που προτείνει συμμετοχή, αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση σε απάντηση της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, τη πολεμάει και τη περιθωριοποιεί.

Όπου απαντώνται σημεία και χώροι αντίστασης και δράσης που στοχεύουν στην αμφισβήτηση των δομών και της αρχιτεκτονικής της, τα επιτηρεί, τα καταστέλλει, και τα τιμωρεί, προσάπτοντάς τα, ψευδεπίγραφα, ως χαρακτηριστικό τους τη βία, μια βία που δεν είναι βία, παρά “ένας πόλεμος για να εξαλειφθεί οτιδήποτε γεννά τη βία”.

Στη πραγματικότητα πρόκειται για την Αντι-Βία

Η Ηλέκτρα του Μύθου, το “αιώνιο όχι” και οι σύγχρονες Ηλέκτρες

Απάντηση διαρκή κι αιώνια απέναντι στη βία της εξουσίας, μας παρέδωσε εδώ και 2500 χρόνια, η Ηλέκτρα.

Μη ξεχνάτε την Ηλέκτρα

Κι αν προς στιγμήν συμβεί αυτό, θα υπάρχουν πάντοτε σύγχρονες Ηλέκτρες που με τη δική τους μαρτυρία θα επιβεβαιώνουν την αλήθεια εκείνης, της μυθικής. Ηλέκτρας.

Μέσα απ’ τις σελίδες αυτού του ιστολογίου συναντήσαμε έως τώρα μερικές από αυτές,

τη σημερινή άγνωστη μουσουλμάνα, που ο βιαίως αποκαλυφθείς μπλε στηθόδεσμός της έγινε σύμβολο των δυτικών media, αλλά έριξε, ταυτόχρονα, και τους προβολείς πάνω στο πραγματικό πρόσωπο και φύση της εξουσίας και των μέσων που αυτή μετέρχεται,

την Golshifteh. Farahani που αποκαλύπτοντας το στήθος της εξέθεσε ένα ολόκληρο ανδροκρατικό, πολιτικό, θρησκευτικό, εξουσιαστικό σύστημα 

και τη Neda Soltan, που το βίντεο – ντοκουμέντο απ’ το θάνατό της είναι φωτιά, σφραγίζει τη μνήμη και την αναζήτηση δια παντός.

Στον Αραβικό κόσμο, όπως στην Αίγυπτο, αλλά και στη Συρία, κάτι νέο γεννιέται, και οργανώνεται, ένας κόσμος που αντιλαμβάνεται το διακύβευμα, το παιχνίδι των εξουσιαστών, απ’ όπου κι αν αυτοί προέρχονται, και δημιουργεί μια νέα κουλτούρα αντίστασης, γνωρίζοντας πως την ελευθερία, την αλήθεια και την ομορφιά τις διεκδικείς στο δρόμο.

Με κόστος.

Η εν παραδείγματι αναφορά

Πέρασαν 2,5 χρόνια, από τότε που γράφτηκε το κείμενο αυτό. Γυρίζω και το ξανακοιτώ.

Και δε κοιτώ αυτό.  Το απωλεσθέν κοιτά κι εμένα. Εσένα. Και δε τολμώ να σκεφτώ και πως. Αλλά και δε θυμάμαι τι. Τι. Δεν ξέρω. Πια.

Και επειδή δεν αναφέρομαι προσωπικά πουθενά, είναι πιο προσωπικό απ’ όλα.

2,5 χρόνια μετά, η εικόνα των δύο παιδιών που φιλιούνται στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας,

λειτουργία ιερή,

κι ευχή.

Και προσδοκία. Προσωπική;

Καθολική. Κοινή.

Η αγία εικόνα των δυο παιδιών που ασπάζονται τα αγία των αγίων,

το σώμα το ιερό, το λατρευτό,

το προοίμιο της ηδονής

και το αποδεικτικό του παραδείσου,

– δυο παιδιά, κι ο κόσμος όλος,

λατρεύονται μέσα στην ουτοπία της συντροφικότητας, της πίστης (για όσο αυτή κατακαίει την επιθυμία)

– και το “για πάντα” να αποτελεί μια εν συγκινήσει αλήθεια, – Aλήθεια,

που δε θα είναι.

Ο χρόνος. Είναι;

"Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει." - photo by worldcity, 2010

“Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει.” – photo by worldcity, 2010

Ιούνιος, στη μελαγχολική Αθήνα. Εγκλωβισμένος σε τετράτροχες διαδρομές, εν μέσω ζέστης.
Το κόκκινο του φωτεινού σηματοδότη πρόκειται να μου προσφέρει την ελεημοσύνη του βλέμματος.
Με μόλις μια ανεπαίσθητη συστροφή του κεφαλιού διακρίνω στο προάυλιο χώρο της εκκλησίας
δυο νεαρά παιδιά που αγκαλιάζονται και φιλιούνται.
Κοιτάζω πάλι μπροστά, βάζω ταχύτητα και ξεκινώ.
Τα μάτια μου αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τις πολλαπλές εμφανίσεις της ίδιας εικόνας,
της εικόνας των παιδιών, της ανθρώπινης  ιεροτελεστίας που φτάνει στο ιερότερο σημείο της,
τον ασπασμό, την Αναφορά:
“Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα”,
“προσφέρω τα δικά σου, απ’ τα δικά σου…”
απ’το μυροδοχείο δυο νεαρών παιδιών η μεγαλοσύνη, η άρρητη προσευχή των σωμάτων,
κοινωνία και Θείον Μύρον.
“Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα,
έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει.”
Ο τροχιοδεικτικός ασπασμός των δυο παιδιών καθαγιασμένος και ευλογημένος,
μια εν παραδείγματι Αναφορά στη Ζωή και στο Τέλος.
“Λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι,
Μήτερ του Θεού,
φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.”
-
Μια φωτογραφία. Μια εικόνα δεκαετιών.
Τόκος μιας αναίμακτης θυσίας δυο παιδιών
η επί σκοπώ εικόνα,
προς τους πεπτωκότες των αισθήσεων.
Για εμάς και την δια βίου απώλεια της Αναφοράς.

worldcity

Η ποίηση είναι ένα όπλο που γεμίζει το μέλλον – Gabriel Gelaya

Όταν πια τίποτα το συναρπαστικό δεν περιμένουμε για εμάς περισσότερο

παλλόμαστε και περισσότερο πλησιάζουμε στη συνείδηση

ζώντας σαν αγρίμια

που επιτίθενται στα τυφλά και σαν σφιγμός που χτυπά μέσα στο σκοτάδι

Όταν κοιτάμε κατά πρόσωπο τα ιλιγγιώδη καθαρά μάτια του θανάτου λέμε αλήθειες:

τις βάρβαρες, τις τρομερές, τις ερωτικές ωμότητες

Λέμε τα ποιήματα που ανοίγουν τα πνευμόνια όλων εκείνων που ασφυκτιούν που ζητούν να υπάρξουν,

που ζητούν τον ρυθμό που ζητούν μέτρο για όσους νιώθουν την υπερβολή.

Με την ταχύτητα του ενστίκτου με τη φωτεινότητα του θαύματος σαν μια μαγική βεβαιότητα,

η πραγματικότητα μας μεταμορφώνει στον ίδιο μας τον εαυτό Ποίηση για τον φτωχό,

ποίηση αναγκαία

σαν το ψωμί της κάθε ημέρας σαν τον αέρα που χρειαζόμαστε 13 φορές τη μέρα

για να είμαστε στο ύψος της ύπαρξής μας

για να δώσουμε την κατάφαση που μας δοξάζει

Καθώς ζούμε με τη γροθιά και ίσα που μας αφήνουν να πούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε

τα τραγούδια μας δεν μπορούν να είναι στολίδια χωρίς αμαρτία

Ακουμπάνε στον πάτο του βάθους.

Καταριέμαι την ουδέτερη ποίηση που περνιέται για πολυτέλεια.

Όλων εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους, αδιαφορούν και ξεφεύγουν.

Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δεν δρουν μέχρι να βρωμίσουν ως το μεδούλι

Κάνω δικά μου τα λάθη μας και τον πόνο μας, των ανθρώπων, και τραγουδώ όπως αναπνέω.

Τραγουδώ και τραγουδώντας πέρα από τους προσωπικούς μου πόνους,

μεγαλώνω.

Θα ήθελα να σας δώσω ζωή και να προκαλέσω καινούριες πράξεις

Νιώθω ένας μηχανικός του σκουληκιού, ένας εργάτης που δουλεύει μαζί με άλλους το ατσάλι της Ισπανίας.

Τέτοια είναι η ποίησή μου:

ποίηση – εργαλείο ομόφωνο χτύπημα της καρδιάς και τυφλή ταυτόχρονα.

Τέτοια είναι,

όπλο που γεμίζει με το διάχυτο μέλλον μέσα από την οποία κοιτώ την καρδιά σου.

Δεν είναι ποίηση που σκέπτεται σταλιά τη σταλιά.

Δεν είναι όμορφο προϊόν. Δεν είναι τέλειο φρούτο.

Μοιάζει με τον άερα που αναπνέουμε.

Είναι το τραγούδι που ανοίγει χώρους σε αυτό που κουβαλάμε μέσα μας.

Είναι λέξεις που τις επαναλαμβάνουμε, βιώνοντάς τις σαν δικές μας

κι έπειτα πετάνε.

Δεν είναι πια αυτό που ονομάζουν αλλά κάτι σημαντικότερο:

αυτό που δεν έχει όνομα.

Είναι κραυγές στον ουρανό και πάνω στη Γη είναι πράξεις.

Gabriel Gelaya

Νίκος Καρούζος – Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

Νίκος Καρούζος – Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

φωτογραφία: worldcity 2012

 

Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας
στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος
και του έδωσαν το όνομα Καρπός
όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων
με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.
Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα
οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο
ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης…
Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο
κι ανεβαίνοντας
σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό
κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη
του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ και ανάερο.
Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια
μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια
λάμποντας το Ένα.
Ο θεός έκραζε τη λαλιά:
Δίδαξέ με
στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις
χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα.
Μια γυναίκα λευκή
αποθέωνε τον άντρα ψηλά στον αέρα μοβ
η αδαμική χάρη σε κάθε σώμα γνωρίζει τον τρόμο, είπε,
κ’ η χρονιά ζύγωσε στην καρδιά μου με χιόνι θαμμένη.
Μοιράζεται τη θλίψη με τις πέτρες
μοιράζεται με τη βροχή
ο ταπεινός μοιράζεται τη θλίψη
με τον ήλιο, πάλιν είπε,
και βλέπει τις ρίζες της φλόγας όπως ανεβαίνει
πιάνει τις ρίζες αυτές ανάμεσα
στο ξύλο
στους τρυγμούς ανάμεσα στις γαλάζιες φάσεις.
Ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι
δεν είναι ρολόγι –
και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά
πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.
Σαν είδα το σπήλαιο
συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας
ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας
και τα δυο του χέρια
μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι
πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας
για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.
Κι αντίκρισα το χρυσάφι
καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας
ήτανε το βρέφος στη μητρική βύθιση
ολομόναχο με τ’ άστρα.
Ώσπου χάραξε…
Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλακτίτες
που κρέμονταν δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλαγμίτες ανυψούμενοι.
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…

—–

από την εκπομπή Παρασκήνιο για τον Νίκο Καρούζο στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=7100&tsz=0&act=mMainView&mst=00:00:00:00

Συνεντεύξεις, Νίκος Καρούζος

Η τρομερή παγίδα της ύπαρξης

Ο επιπόλαιος θά ‘λεγε optimisme

ΗΛΙΟΦΟΒΙΑ / HELIOPHOBIE

Poesie

PFAD ZUM INNERSTEN GEDANKEN

Επεκτείνομεν σήμερον επικινδύνως την κυριαρχίαν μας επί της φύσεως