short stories about zero and infinity

η ουτοπία – η πτήση – η πτώση

"Η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα.
 Αν κάνω δύο βήματα προς το μέρος της, αυτή απομακρύνεται δυο βήματα πίσω.
 Αν προχωρήσω δέκα βήματα μπροστά, εκείνη ξεγλυστράει δέκα βήματα πιο πέρα.
 Όσο μακριά κι αν πάω, ποτέ δεν την αγγίζω. 
Προς τι λοιπόν η ουτοπία; Μας αναγκάζει να προχωρούμε..."
 - Fernando Birri -

Koudelka Nazaré

“o γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré, θα βρεθεί κάποτε χαμηλά” – photo by Josef Koudelka

“Πάντα όμως θα υπάρχει ακόμα πιο ψηλά”

Πτήσεις – πτώσεις.
Ακόμα περισσότερο και από τις πτήσεις
πάντοτε με ενδιέφεραν οι πτώσεις.

Ο γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré,
θα βρεθεί κάποτε χαμηλά.

Τα πουλιά δέλεαρ του Θεού, κατά Καρούζο:
” να γυρίζεις — αυτό είναι το θαύμα με κουρελιασμένα μάτια με φλογωμένους κροτάφους απ’ την πτώση
να γυρίζεις στην καλή πλευρά σου.”

Τώρα πια, οι εικόνες αυτού του κόσμου μοιάζουν κατακερματισμένες
– άραγε αυτή είναι η πραγματικότητα ;

Ο καθηγητής, ο φυσικός και ο συγγραφέας ταξιδεύουν με τον Στάλκερ στη Ζώνη,
αναζητώντας την αλήθεια, και ό,τι μπορεί να είναι συνεκτικό
των αποσπασματικών εικόνων της πραγματικότητας που βιώνει ο καθένας τους
ή, αν θέλετε, αναζητώντας τη λύση στο αίνιγμα που βασάνιζε τον Γκαίτε στον Φάουστ:

“να γνωρίσω τι βαθιά τον κόσμο συγκρατεί“.

Ο Koudelka υπήρξε μια μεγάλη αποκάλυψη του κόσμου για μένα.

Η φωτογραφία του γλάρου πάνω απ΄τη θάλασσα της Nazaré
είναι μια χαρακτηριστική “ανασύνθεση” 3/1 του ορατού.
Πέρα από την πτήση – ο ωκεανός,
πέρα από τον κόσμο και τον ωκεανό, το κατά Kudelka “χάος”:

“…παρ’ όλα αυτά, η σχέση ύψους / πλάτους ένα προς τρία,
παρουσιάζει έναν κόσμο με μεγάλη ιδιομορφία,
από τον οποίο λείπει σχεδόν εντελώς η εικόνα του ανθρώπου.

Αυτό που φαίνεται τότε, είναι ένα αφηρημένο δημιούργημα,
μια πραγματικότητα που μοιάζει “αποτραβηγμένη”.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα τοπία αυτά δεν είναι ανθρώπινα,
αλλά πως η σχέση τους με τον δικό μας κόσμο
– ή με ό,τι υποτίθεται πως τον συνιστά, η τάξη, η οργάνωση
που διαφαίνεται στον τροπο με τον οποίο τον κατοικούμε
– έχει πάψει να ισχύει”.

Στα πληγωμένα τοπία ανακαλύπτουμε
την ανυπότακτη ομορφιά, την δύναμη, την πάλη για επιβίωση.

κι όπως ο ίδιος ο Koudelka έγραφε:
“…μετά την καταστροφή,
η γη άρχισε σιγά – σιγά να ξαναφτιάχνεται,
να αναβιώνει, και η ζωή συνεχίζεται…”.

Σε μια άλλη, και μακρινή περιοχή, ο “Καθρέφτης” του Ταρκόφσκι
υπάρχει ως ένα ανθρώπινο μνημείο εσωτερικού χρόνου και αγωνίας.

Ο Ταρκόφσκι προχώρησε πολύ πιο πέρα απ’τις διδασκαλίες,
βαπτίστηκε στο βαθύτερο, στο μυστικό, στο κρυφό, στο αόρατο και στο άρρητο.

Σε δύο, από τα τόσα, ταξίδια μου στην Ιστανμπούλ βρέθηκα στην κοινότητα των μεβλεβί / σούφι
και ανακάλυψα το τελευταίο άκρο του Ταρκόφσκι (θεωρώ την “Θυσία”)
όπου στον εσωτερικό πανθεϊσμό (το θείο διαποτίζει τα πάντα) υπάρχει η “μυστική θεώρηση του φαινομένου του Καθρέφτη”.

Παρότι είμαι άθεος, αγνώμων, ασεβής – αντιλαμβάνομαι.

Ταξίδι πάνω στην Αταλάντη του Vigo, υδάτων υπερχείλιση και καταβύθιση.

Είναι εκείνο που ο Αχιλλέας Ραζής έγραψε και θα μείνει για πολύ καιρό βαθιά εντυπωμένο μέσα μου,
ότι: “η επιφάνεια αγνοεί πως κάποτε κι’ αυτή θα γίνει βυθός”;

Είναι τελικά εκείνο, που μου έγραφε ένας φίλος πριν από χρόνια, πως
“η γνώση προέρχεται μέσα απ’την τσακισμένη δύναμη”;

Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους που συναντήθηκα έως τώρα,
πήρα πολύ περισσότερα απ’ ότι προσδοκούσα,
μου άλλαξαν τους ορισμούς
με προορισμούς,

κι έλαβα το εξ αδοκήτω.

Το πίστευα πάντοτε, η κορύφωση της αγάπης είναι η πτώση. Η πτήση.

worldcity

γιατί κάθε κείμενο είναι και μια εξορία.

Advertisements

2 responses

  1. Εξαιρετική ανάρτηση worldcity

    Υπάρχουν ερωτήματα που δεν μπορείς να τα εντοπίσεις με βεβαιότητα στην πτήση ή την πτώση, Σίγουρα όμως είναι μια πρό(σ)κληση:
    “Τι θα γίνει αν παραληρήσουμε για λίγο;
    Τι θα γίνει εάν καρφώσουμε το βλέμμα, πιο πέρα από το όνειδος, για να μαντέψουμε έναν άλλο πιθανό κόσμο;” Ε.Γκαλεάνο

    Υ.γ:Επέτρεψέ μου μια επισήμανση,
    αν δεν κάνω λάθος, το κείμενο που αφορά στην ουτοπία και έχεις παραθέσει πάνω από την φωτογραφία του J.Koudelka,
    έχει ειπωθεί από τον σκηνοθέτη του κινηματογράφου από την Αργεντινή, ΦερνάντΤο Μπίρι (το οποίο και διηγήθηκε ο Ε.Γκαλεάνο σε τηλεοπτική εκπομπή)-είχα μάλιστα κάνει και σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιό μου http://wp.me/p306ET-d3.

    Την καλημέρα μου:)

    May 30, 2013 at 11:18 am

  2. Pingback: η ουτοπία – η πτήση – η πτώση | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s