short stories about zero and infinity

Posts tagged “Μεξικό

Aνακοίνωση του EZLN για την επέτειο των 22 χρόνων από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης

1η Ιανουαρίου, 2016

Καλησπέρα,  σύντροφοι και συντρόφισσες των βάσεων στήριξης, από τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό των Ζαπατίστας, σύντροφοι όπως οι πολιτοφύλακες (milicianos και milicianas[i]), όπως οι αντάρτες, τοπικoί και περιφερειακοί υπεύθυνοι [ii], όπως οι Αρχές από τα τρία επίπεδα της αυτόνομης κυβέρνησης, σύντροφοι, όπως promotores promotoras [iii] των διαφόρων χώρων εργασίας, σύντροφοι και συντρόφισσες της εθνικής και διεθνούς Έκτης διακήρυξης και όλοι που είναι παρόντες.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε την 22η επέτειο από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης.

b2ap3_thumbnail_IMG_0977.jpg

Για περισσότερα από 500 χρόνια έχουμε υπομείνει τον πόλεμο, που οι ισχυροί από διαφορετικά έθνη, γλώσσες, χρώματα και πιστεύω, έχουν οργανώσει εναντίον μας για να μας εξολεθρεύσουν.

Ήθελαν να μας σκοτώσουν, είτε σκοτώνοντας το σώμα μας ή θανατώνοντας τις ιδέες μας.

Αλλά αντιστεκόμαστε.

Ως γηγενείς άνθρωποι, ως θεματοφύλακες της μητέρας γης, αντιστεκόμαστε.

Όχι μόνο εδώ και όχι μόνο στο χρώμα μας, που είναι το χρώμα της γης.

Σε όλες τις γωνιές της γης που υπέφεραν στο παρελθόν και εξακολουθούν να υποφέρουν, υπήρχαν και υπάρχουν αξιοπρεπείς και επαναστατημένοι άνθρωποι, που αντιστάθηκαν, που αντιστέκονται στον θάνατο, ο οποίος επιβάλλεται από τους πάνω.

Την 1η Ιανουαρίου του 1994, πριν από 22 χρόνια, κάναμε δημόσιο το «Φτάνει πια!», που είχαμε ετοιμάσει μέσα σε μια αξιοπρεπή σιγή για μια δεκαετία.

Φιμώνοντας τον πόνο μας, ετοιμάζαμε την κραυγή του.  

 Ο λόγος μας, εκείνη τη στιγμή, προήλθε από τη φωτιά.

Για να ξυπνήσει όσους κοιμόντουσαν.

Για να σηκώσει τους πεσμένους.

Για να εξοργίσει όσους είχαν συμμορφωθεί και παραδοθεί.

Για να επαναστατήσει ενάντια στην ιστορία

Για να την αναγκάσει να πει αυτό που είχε αποσιωπήσει.

Για να αποκαλύψει την ιστορία της εκμετάλευσης, των δολοφονιών, των διώξεων, της ασέβειας και της λήθης, που κρυβόταν πίσω από την ιστορία των πάνω.
Αυτή η ιστορία των μουσείων, των αγαλμάτων, των σχολικών βιβλίων – μνημεία στο ψέμα.

Με το θάνατο του λαού μας, με το αίμα μας, ξυπνήσαμε από το λήθαργο έναν κόσμο, που είχε παραιτηθεί για να ηττηθεί.

Δεν ήταν μόνο λόγια. Το αίμα των νεκρών συντρόφων μας αυτά τα 22 χρόνια προστέθηκε στο αίμα των συντρόφων μας από τα προηγούμενα χρόνια, τις δεκαετίες, και τους αιώνες.

Έπρεπε να επιλέξουμε τότε και επιλέξαμε τη ζωή.

Αυτός είναι ο λόγος, που τότε και τώρα, για να ζήσουμε, πεθαίνουμε.

Ο λόγος μας τότε ήταν τόσο απλός όσο το αίμα μας, που έβαφε τους δρόμους και τους τοίχους των πόλεων,  όπου δεν μας σέβονται τώρα, όπως δεν μας σέβονταν και τότε.

Και συνεχίζει να είναι:
Το λάβαρο του αγώνα μας ήταν τα 11 αιτήματά μας: γη, εργασία, τροφή, υγεία,  εκπαίδευση, αξιοπρεπή στέγαση, ανεξαρτησία, δημοκρατία,  ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη.

Αυτές οι απαιτήσεις, μας έκαναν να εξεγερθούμε με όπλα, γιατί αυτά ήταν τα πράγματα που εμείς, οι γηγενείς άνθρωποι και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν ανάγκη.

Με τον τρόπο αυτό, ξεκινήσαμε τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ταπείνωση, την ασέβεια, τη λήθη και ενάντια σ’ όλες τις αδικίες που ζήσαμε και που προκλήθηκαν από το κακό σύστημα.

Επειδή είμαστε μόνο στην υπηρεσία των πλουσίων και των ισχυρών ως σκλάβοι τους, ώστε να μπορούν να γίνονται πλουσιότεροι και πλουσιότεροι και εμείς να μπορούμε να γινόμαστε όλο φτωχότεροι και φτωχότεροι.

Έχοντας ζήσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο αυτής της κυριαρχίας και της λεηλασίας, είπαμε:

ΑΡΚΕΤΑ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ !

Και είδαμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, στη συνέχεια, παρά να πάρουμε τα όπλα μας για να σκοτώσουμε ή για να πεθάνουμε για έναν δίκαιο σκοπό.

Αλλά δεν ήμασταν μόνοι.

Ούτε είμαστε μόνοι τώρα.

Στο Μεξικό και στον Κόσμο η αξιοπρέπεια βγήκε στους δρόμους και ζήτησε ένα χώρο για τη λέξη.

Καταλάβαμε.

EZLNDS-700x443

Από εκείνη τη στιγμή, αλλάξαμε τη μορφή των αγώνων μας. Ήμασταν και είμαστε ένα αυτί σε επαγρύπνηση και μια ανοιχτή λέξη, επειδή από την αρχή ξέραμε, ότι ένας δίκαιος αγώνας του λαού είναι για τη ζωή και όχι για τον θάνατο.

Αλλά έχουμε τα όπλα δίπλα μας, δεν τα έχουμε ξεφορτωθεί, θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος.

Επειδή βλέπουμε ότι όπου το αυτί μας ήταν μια ανοιχτή καρδιά, ο Κυβερνήτης χρησιμοποιήσε τον παραπλανητικό λόγο του και την φιλόδοξη και ψεύτικη καρδιά του, εναντίον μας.

Είδαμε ότι ο πόλεμος από τους πάνω συνεχίστηκε.

Σχέδιο και στόχος τους ήταν και είναι να κάνουν πόλεμο εναντίον μας μέχρι να μας εξοντώσουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αντί να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματα μας, προτοιμάζονταν και προετοιμάζονται , έκαναν και κάνουν πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα τους και χρηματοδοτούν τους παραστρατιωτικούς τους, παρέχοντας και διανέμοντας ψίχουλα, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη φτώχεια μερικών ανθρώπων.

Αυτοί οι κυβερνήτες που είναι πάνω, είναι ηλίθιοι. Νομίζουν ότι όσοι ήταν πρόθυμοι να ακούσουν, θα ήταν επίσης πρόθυμοι να ξεπουληθούν, να παραδοθούν και να τα παρατήσουν.

Έκαναν λάθος τότε.

Κάνουν λάθος τώρα.

Επειδή εμείς οι Ζαπατίστας γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι δεν είμαστε ζητιάνοι ή αδρανείς, που ελπίζουν ότι όλα απλά θα λυθούν μόνα τους.

Είμαστε άνθρωποι με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και συνείδηση ​​για να αγωνιστούμε για μια αληθινή ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους. [iv] Ανεξάρτητα από το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, την πίστη, το ημερολόγιο ή τη γεωγραφική θέση του καθενός.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, περιφερειακός, ή ακόμα και εθνικός . Είναι παγκόσμιος.

Επειδή οι αδικίες, τα εγκλήματα, οι  εκδιώξεις, η έλλειψη σεβασμού και οι εκμεταλλεύσεις είναι παγκόσμιες.

Αλλά έτσι είναι εξέγερση, η οργή, η αξιοπρέπεια και η επιθυμία να γίνεσαι καλύτερος.

Γι ‘αυτό και καταλάβαμε, ότι ήταν αναγκαίο να οικοδομήσουμε τη ζωή μας μόνοι μας, με αυτονομία.

Εν μέσω μεγάλων απειλών, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών παρενοχλήσεων και συνεχών προκλήσεων από την κακή κυβέρνηση, αρχίσαμε να σχηματίζουμε το δικό μας σύστημα διακυβέρνησης-την αυτονομία μας- το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, τη δική μας υγειονομική περίθαλψη, τη δική μας επικοινωνία, τον δικό μας τρόπο να φροντίζουμε και να καλλιεργούμε τη μητέρα γη, τη δική μας πολιτική ως λαός και τη δική μας ιδεολογία για το πώς θέλουμε να ζήσουμε ως κοινότητες, με μια άλλη κουλτούρα.

Εκεί που άλλοι ελπίζουν ότι οι πάνω, θα λύσουν τα προβλήματα των ανθρώπων που είναι κάτω, εμείς οι Ζαπατίστας αρχίσαμε να χτίζουμε την ελευθερία μας, όπως την σπορά, από κει που κατασκευάζεται, απο κει που αναπτύσσεται, δηλαδή, από τα κάτω.

Αλλά η κακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει και να φέρει ένα τέλος στον αγώνα και την αντίστασή μας, με έναν πόλεμο, που αλλάζει σε ένταση καθώς αλλάζει η παραπλανητική πολιτική της, με τις κακές ιδέες της, με τα ψέματα της, χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διάδοσή τους και μοιράζοντας ψίχουλα στις αυτόχθονες κοινότητες, όπου ζουν οι Ζαπατίστας, προκειμένου να τις διαιρέσουν και να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, υλοποιώντας έτσι το σχέδιο αντιεξέγερσης τους.

Αλλά ο πόλεμος που έρχεται από τους πάνω, συντρόφισσες, συντρόφοι, αδελφοί και αδελφές, είναι πάντα ο ίδιος: φέρνει μόνο την καταστροφή και το θάνατο.

Οι ιδέες και οι σημαίες μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το ποιος είναι στο γραφείο, αλλά ο πόλεμος των πάνω πάντα καταστρέφει, πάντα σκοτώνει, δεν σπέρνει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον τρόμο και την απελπισία.

b2ap3_thumbnail_IMG_0951.jpg

Στη μέση αυτού του πολέμου, έπρεπε να προχωρήσουμε προς ό, τι επιθυμούσαμε.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για την κατανόηση όσων ούτε καν καταλαβαίνουν ότι δεν κατανοούν.
Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε τον εγκληματία να αποκηρύξει τον εαυτό του και την ιστορία του και να μετατρέψει τον εαυτό του, μετανοημένος, σε καλό άνθρωπο.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για ένα μεγάλο και άχρηστο κατάλογο υποσχέσεων που θα ξεχνιόταν λίγα λεπτά αφού τον δημιουργούσαν.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε τους άλλους, τους διαφορετικούς, αλλά με τον ίδιο πόνο και οργή, να μας κοιτάξουν και κοιτώντας μας, να δουν.

Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Δεν υπήρχε βιβλίο, εγχειρίδιο, ή θεωρία, που να μας λέει, τι να κάνουμε, προκειμένου να αντισταθούμε, και ταυτόχρονα να χτίσουμε κάτι νέο και καλύτερο.

Ίσως όχι τέλειο, ίσως διαφορετικό, αλλά πάντα δικό μας, των ανθρώπων μας, οι γυναίκες, οι άνδρες, τα παιδιά και οι γέροντες που με τη συλλογική καρδιά τους, κάλυψαν τη μαύρη σημαία με ένα κόκκινο αστέρι με πέντε σημεία και με γράμματα που δεν τους δίνουν μόνο ένα όνομα, αλλά και μια δέσμευση και ένα πεπρωμένο: EZLN.

b2ap3_thumbnail_20160101_004120.jpg

Και έτσι ψάξαμε στην προγονική ιστορία μας, στη συλλογική μας καρδιά, και μέσα από σκουντουφλήματα μέσα από ατέλειες και λάθη, χτίζουμε αυτό που είμαστε και το οποίο όχι μόνο μας βοηθά να προχωράμε στη ζωή και στην αντίσταση, αλλά μας εξυψώνει ως αξιοπρεπή και επαναστατικά όντα.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 22 χρόνων του αγώνα της Αντίστασης και της Εξέγερσης, έχουμε συνεχίσει να χτίζουμε μια άλλη μορφή ζωής, κυβερνώντας τους εαυτούς μας ως συλλογικός λαός που είμαστε, σύμφωνα με τις επτά αρχές της ηγεσίας,  με την υπακοή, την οικοδόμηση ενός νέου συστήματος και μια άλλη μορφή ζωής ως γηγενής λαός.

Μια μορφή ζωής, όπου οι άνθρωποι προστάζουν και η κυβέρνηση υπακούει.

Και βλέπουμε, με την απλή καρδιά μας, ότι αυτός είναι ο πιο υγιής τρόπος, γιατί γεννιέται και αναπτύσσεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που λένε τη γνώμη τους, συζητούν, σκέφτονται, αναλύουν, κάνουν προτάσεις και αποφασίζουν, τι είναι καλύτερο για αυτούς, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων μας.

Όπως θα εξηγήσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα, βλέπουμε την εγκατάλειψη και την φτώχεια να βασιλεύουν στις κοινότητες partidista [αυτές που υποστηρίζουν τα πολιτικά κόμματα], διοικούνται από την τεμπελιά και την εγκληματικότητα και η ζωή της κοινότητας είναι διαλυμένη και τώρα μοιραία γκρεμίζονται.

Το ξεπούλημά τους στην κακή κυβέρνηση όχι μόνο δεν έλυσε βασικά προβλήματα τους, αλλά τους πρόσφερε και μεγαλύτερη φρίκη με την οποία πρέπει ν’ασχοληθούν. Όπου πριν υπήρχε η πείνα και η φτώχεια, τώρα υπάρχει η πείνα, η φτώχεια και η απελπισία. Οι κοινότητες partidista έχουν γίνει ένα πλήθος ζητιάνων, που δεν εργάζονται, που περιμένουν μόνο για το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα βοήθειας, το οποίο απλά έρχεται την επόμενη εκλογική περίοδο.

Αυτά τα στοιχεία φυσικά δεν εμφανίζονται σε καμία ομοσπονδιακή, πολιτειακή, ή δημοτική κυβερνητική έκθεση, αλλά είναι η αλήθεια και μπορεί να την δει κανείς στις κοινότητες partidista: αγροτές, που δεν ξέρουν πώς να δουλεύουν πια τη γη, σπίτια από τσιμεντότουβλα, με στέγες από αλουμίνιο που είναι άδεια, κοινότητες που ενώνονται μόνο για να λάβουν τα ψίχουλα της κυβέρνησης.

Ίσως στις κοινότητές μας, να μην υπάρχουν σπίτια από τσιμέντο, ή ψηφιακές τηλεοράσεις, ή ολοκαίνουργια φορτηγά, αλλά οι άνθρωποί μας ξέρουν πώς να δουλεύουν τη γη. Το φαγητό στο τραπέζι τους, τα ρούχα που φορούν, το φάρμακο που παίρνουν, η γνώση που μαθαίνουν, η ζωή που ζουν είναι δική τους, το προϊόν της εργασίας τους και των γνώσεων τους. Δεν είναι ελεημοσύνη από κανέναν.

Μπορούμε να το πούμε αυτό χωρίς ντροπή: οι κοινότητες Ζαπατίστας δεν είναι μόνο σε καλύτερη κατάσταση από ό, τι ήταν πριν από 22 χρόνια, αλλά και η ποιότητα ζωής τους είναι καλύτερη από εκείνων που ξεπουλήθηκαν στα πολιτικά κόμματα όλων των χρωμάτων.

Πριν, προκειμένου να γνωρίζουμε αν κάποιος ήταν Ζαπατίστας, ελέγχαμε να δούμε αν φορούσε κόκκινο μαντίλι ή μπαλακλάβα.

Τώρα φτάνει να δούμε αν δουλεύουν τη γη, αν φροντίζουν τον πολιτισμό τους, αν μελετούν την επιστήμη και την τεχνολογία, αν σέβονται τις γυναίκες, αν το βλέμμα τους είναι ευθύ και καθαρό, αν ξέρουν τι είναι οι συλλογικοί κανόνες, αν βλέπουν τη δουλειά της αυτόνομης κυβέρνησης των Ζαπατίστας στην εξέγερση ως υπηρεσία και όχι ως μια επιχείρηση, αν όταν τους ρωτάς κάτι που δεν γνωρίζουν και απαντούν: “Δεν ξέρω….. ακόμα “, αν όταν κάποιος τους κοροϊδεύει λέγοντάς τους, ότι οι Ζαπατίστας δεν υπάρχουν πλέον ή είναι πολύ λίγοι, αυτοί απαντούν : «μην ανησυχείτε, θα υπάρξουν περισσότεροι από εμάς, μπορεί να πάρει λίγο καιρό αλλά θα υπάρξουν περισσότεροι»,  αν το βλέμμα τους φτάνει μακριά σε χρόνο και γεωγραφικές περιοχές,  αν γνωρίζουν ότι το αύριο φυτεύεται σήμερα.

Αναγνωρίζουμε βέβαια. ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να κάνουμε, πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα και να οργανωθούμε περισσότερο.

Γι ‘αυτό πρέπει να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για την πιο αποτελεσματική και πιο εκτεταμένη αυτοδιακυβέρνησή μας, γιατί το χειρότερο από τα χειρότερα, το καπιταλιστικό σύστημα, θα επιστρέψει εναντίον μας ξανά.

Πρέπει να γνωρίζουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε ήδη 32 χρόνια εμπειρίας στον αγώνα μας για εξέγερση και αντίσταση.

Και έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.

Είμαστε ο Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που δεν μας ονομάζουν έτσι.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που μέσα από τη σιωπή και τη συκοφαντία, μας ξεχνούν.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, αν και δεν μας βλέπουν.

Αυτό είναι αυτό που είμαστε μέσα από τα βήματά μας, το δρόμο μας, την καταγωγή μας και το πεπρωμένο μας.

Προσβλέπουμε σε ό,τι ήταν πριν και ό, τι είναι τώρα.

Μια αιματηρή νύχτα, χειρότερη από πριν, αν αυτό είναι δυνατόν, εκτείνεται πάνω ​​από τον κόσμο.

Ο Εξουσιαστής δεν έχει οριστεί μόνο για να συνεχίζει την εκμετάλευση, την καταστολή, την ασέβεια και την εκδίωξη, αλλά είναι αποφασισμένος, να καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο, αν μπορεί με τον τρόπο αυτό, να δημιουργήσει κέρδη και χρήματα.

Είναι σαφές ότι το χειρότερο έρχεται για όλους μας. [V]

Οι πλούσιοι πολυεκατομμυριούχοι λίγων χωρών, συνεχίζουν το στόχο τους, να λεηλατήσουν τα φυσικά πλούτη ολόκληρου του κοσμου, ό, τι μας δίνει ζωή, όπως το νερό, τη γη, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια, τον αέρα και όλα αυτά που είναι κάτω από το έδαφος: χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, κεχριμπάρι, θείο, άνθρακα και άλλα ορυκτά.

Δεν θεωρούν τη γη ως πηγή ζωής, αλλά ως μια επιχείρηση,  όπου μπορούν να μετατρέψουν τα πάντα σε εμπόρευμα, και τα εμπορεύματα να μετατραπούν σε χρήματα και με τον τρόπο αυτό θα μας καταστρέψουν εντελώς.

Το κακό και εκείνοι που το εκτελούν έχει όνομα, ιστορία, προέλευση, ατζέντα, γεωγραφία : το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν έχει σημασία με τι χρώμα το ζωγραφίζουν, τι όνομα του δίνουν, με  ποια θρησκεία το ντύνουν, ποια σημαία σηκώνουν, είναι το καπιταλιστικό σύστημα.

Είναι η εκμετάλλευση της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε.

Είναι ασέβεια και περιφρόνηση για όλα όσα είναι διαφορετικά και για ό,τι δεν ξεπουλιέται, για ό,τι δεν παραδίδεται και δεν υποκύπτει.
Είναι το σύστημα που διώκει, φυλακίζει, δολοφονεί.
Κλέβει.

Στο κεφάλι αυτού του συστήματος, υπάρχουν φιγούρες που ξεπροβάλλουν, αναπαράγονται, αναπτύσσονται και πεθαίνουν : σωτήρες, ηγέτες, caudillos,  υποψήφιοι, κυβερνήσεις, κόμματα, που προσφέρουν τις λύσεις τους.

Προσφέρουν συνταγές, ως ένα ακόμη εμπόρευμα, για την επίλυση των προβλημάτων.

Ίσως κάποιος εκεί έξω εξακολουθεί να πιστεύει ότι από πάνω, απ’όπου τα προβλήματα δημιουργούνται, θα έρθουν επίσης και οι λύσεις τους.

Ίσως εξακολουθεί να υπάρχει κάποιος που πιστεύει σε τοπικούς, περιφερειακούς, εθνικούς και παγκόσμιους σωτήρες.

Ίσως υπάρχουν και εκείνοι που εξακολουθούν να ελπίζουν ότι κάποιος θα κάνει, ό, τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Αυτό θα ήταν ωραίο, ναι.

Όλα θα ήταν τόσο εύκολα, άνετα, δεν θα χρειαζόταν πάρα πολλή προσπάθεια. Θα σήμαινε πως όλα θα γίνονταν, απλώς σηκώνοντας το χέρι του, σημειώνοντας ένα ψηφοδέλτιο, συμπληρώνοντας μια φόρμα, χειροκροτώντας, φωνάζοντας ένα σύνθημα, συνδεώντας τον εαυτό του με ένα πολιτικό κόμμα, και ψηφίζοντας κάποιον να έρθει και κάποιον άλλον να φύγει.
Ίσως, εμείς οι Ζαπατίστας λέμε, ίσως, νομίζουμε, εμείς που είμαστε ό, τι είμαστε, ότι θα ήταν ωραίο αν τα πράγματα ήταν έτσι, αλλά δεν είναι.

Αυτό που έχουμε μάθει ως Ζαπατίστας, και χωρίς οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο εκτός από το να έχουμε δάσκαλο τη δική μας πορεία, είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς, δεν πρόκειται να έρθει και να μας σώσει, να μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, ν’ανακουφίσει τον πόνο μας, ή να μας φέρει την δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε και αξίζουμε.

Υπάρχει μόνο αυτό που κάνουμε οι ίδιοι, ο καθένας με το δικό του ημερολόγιο και τη γεωγραφική του θέση, με το δικό του συλλογικό όνομα, με το δικό του τρόπο σκέψης και δράσης, τη δική του προέλευση και το δικό του πεπρωμένο.

Έχουμε μάθει επίσης, ως Ζαπατίστας, ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με την οργάνωση.

Μάθαμε ότι είναι καλό, αν ένα άτομο [vi] θυμώνει.

Αλλά εάν περισσότεροι άνθρωποι, πολλοί [vii] άνθρωποι θυμώνουν, ένα φως ανάβει σε μια γωνιά του κόσμου και η λάμψη του μπορεί να γίνει ορατή για μια στιγμή, απ’ όλη την επιφάνεια της γης.

Αλλά μάθαμε επίσης ότι αν αυτοί οι θυμωμένοι άνθρωποι οργανωθούν … Ω! Στη συνέχεια, έχουμε όχι μόνο μια στιγμιαία λάμψη που φωτίζει την επιφάνεια της γης.
Στη συνέχεια, αυτό που έχουμε είναι ένα μουρμουρητό, σαν μια φήμη, μια δόνηση, που ξεκινά αθόρυβα και δυναμώνει.

Είναι σαν αυτός ο κόσμος να ήταν έτοιμος να γεννήσει έναν άλλο κόσμο, καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανθρώπινο … ή … Humana ή humanoa.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα θα αρχίσουμε τα λόγια μας με μια λέξη, που έχει ήδη ειπωθεί πιο πριν, αλλά που εξακολουθεί να είναι αναγκαία, επιτακτική και ζωτικής σημασίας: πρέπει να οργανωθούμε, να προετοιμαστούμε για να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε αυτή τη ζωή, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν άλλο τρόπο για να κυβερνήσουμε τους εαυτούς μας ως άνθρωποι.

Γιατί αν δεν οργανωθούμε, θα πρέπει να υποδουλωθούμε.

Δεν υπάρχει τίποτα που ν’αξίζει την εμπιστοσύνη μας στον καπιταλισμό. Απολύτως τίποτα. Έχουμε ζήσει με αυτό το σύστημα εδώ και εκατοντάδες χρόνια και έχουμε υποφέρει κάτω από τους 4 τροχούς του: την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την στέρηση και την περιφρόνηση. Τώρα το μόνο που έχουμε είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, στους εαυτούς μας. Και ξέρουμε πώς να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, τη δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή που θέλουμε.

Τώρα κανείς δεν είναι ασφαλής κάτω από την καταιγίδα της καπιταλιστικής Ύδρας που θα καταστρέψει τις ζωές μας, ούτε οι ιθαγενείς, οι αγρότες, οι εργάτες, οι δάσκαλοι, οι νοικοκυρές, οι διανοούμενοι, ή εργαζόμενοι σε γενικές γραμμές, επειδή υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι, που αγωνίζονται για να επιβιώσουν στην καθημερινή ζωή, κάποιοι έχοντας αφεντικό κάποιοι άλλοι χωρίς να έχουν, όλοι όμως έχουν πιαστεί στα νύχια του καπιταλισμού.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό.

Κανείς δεν θα μας οδηγήσει, θα πρέπει να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, να σκεφτόμαστε από κοινού για το πώς θα επιλύσουμε κάθε κατάσταση.

Διότι αν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος, που θα μας οδηγήσει, έχουμε ήδη δει πώς μας οδηγούν κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό χρόνων του καπιταλιστικού συστήματος, δεν λειτούργησε όλο αυτό για μας, τους φτωχούς, καθόλου. Λειτούργησε γι ‘αυτούς, ναι, γιατί απλώς με το να κάθονται εκεί, κερδίζουν χρήματα για να ζήσουν.

Είπαν σε όλους “ψηφίστε εμένα”, “εγώ θα αγωνιστώ για να δώσω ένα τέλος στην εκμετάλλευση” και μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους, όπου μπορούν να κερδίζουν χρήματα χωρίς να ιδρώνουν, ξεχνούν αυτόματα όλα όσα είπαν και αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερη εκμετάλλευση, να πωλούν τα λίγα που έχουν απομείνει από τον πλούτο των χωρών μας. Αυτοί οι ξεπουλημένοι είναι άχρηστοι υποκριτές, παράσιτα, δεν είναι ικανοί για κανένα καλό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, αλλά μόλις ξεκίνησε. Βρισκόμαστε σε αυτόν τον αγώνα για 32 χρόνια, 22 από τα οποία ήταν δημόσια.

Γι ‘αυτό πρέπει να ενώσουμε ακόμη καλύτερα τους εαυτούς μας, να οργανωθούμε ακόμη καλύτερα, για να κατασκευάσουμε το σκάφος μας, το σπίτι μας- που είναι, η αυτονομία μας. Αυτή είναι, που πρόκειται να μας σώσει από τη μεγάλη καταιγίδα που πλησιάζει. Πρέπει να ενισχύσουμε διαφορετικούς τομείς των εργασιών μας και τα συλλογικά μας καθήκοντα.

Δεν έχουμε καμία άλλη πιθανή πορεία, αλλά να ενωθούμε και να οργανωθούμε για να αγωνιστούμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, ενάντια στη μεγάλη απειλή, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Επειδή ο εγκληματικός καπιταλισμός, που απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν σέβεται κανέναν, θα μας σαρώσει όλους, ανεξάρτητα από φυλή, κόμμα, ή θρησκεία. Αυτό μας το έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια η κακή κυβέρνηση, με απειλές, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και δολοφονίες ενάντια στους ανθρώπους μας στην ύπαιθρο, στην πόλη και σ’όλο τον κόσμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε, συντρόφοι, συντρόφισσες, παιδιά, νέοι [jovenes και jovenas]: Εσείς η νέα γενιά είστε το μέλλον του λαού μας, του αγώνα μας και της ιστορίας μας. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι έχετε μια εργασία και μια υποχρέωση: να ακολουθήσετε το παράδειγμα των πρώτων μας συντρόφων, των γερόντων μας, των γονέων και των παππούδων και όλων εκείνων, που ξεκίνησαν αυτόν τον αγώνα μας.

Έχουν ήδη φτιάξει ένα μονοπάτι. Τώρα είναι δουλειά μας να το ακολουθήσουμε και να το διατηρήσουμε. Αλλά μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό μόνο οργανώνοντας τους εαυτούς μας από γενιά σε γενιά, κατανοώντας αυτή την εργασία και οργανώνοντας τους εαυτούς μας να το κάνουμε πραγματικότητα, συνεχίζοντας μέχρι να φτάσουμε στο τέλος του αγώνα μας.

Εσείς, ως νέοι αποτελείτε ένα σημαντικό μέρος των κοινοτήτων μας, γι ‘αυτό θα πρέπει να συμμετέχετε σε όλα τα επίπεδα των εργασιών της οργάνωσής μας και σε όλους τους τομείς της αυτονομίας μας. Κάθε γενιά ας συνεχίσει να μας οδηγεί προς το πεπρωμένο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπως ακριβώς και οι πρώτοι μας συντρόφοι και συντρόφισσες  μας διδάσκουν τώρα.

Compaticion_EZLN_Indigenas-4-Elizabeth-Ruiz-CO-

Σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαστε σίγουροι ότι κάποια μέρα θα επιτύχουμε αυτό που θέλουμε: τα πάντα για όλους, τίποτα για μας, δηλαδή, την ελευθερία μας. Σήμερα ο αγώνας μας εξελίσσεται σιγά-σιγά. Τα όπλα του αγώνα μας είναι η αντίστασή μας, η εξέγερσή μας και ο ειλικρινής λόγος μας, τον οποίο κανένα βουνό κανένα σύνορο δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Θα φτάσει στα αυτιά και τις καρδιές των αδελφών μας σε όλο τον κόσμο.

Κάθε μέρα υπάρχουν όλο περισσότεροι άνθρωποι, που καταλαβαίνουν ότι η αιτία του αγώνα μας ενάντια στην σοβαρή κατάσταση της αδικίας που ζούμε, είναι το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας και στον κόσμο.

Γνωρίζουμε επίσης ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα μας, υπήρξαν και θα υπάρξουν απειλές, καταστολή, διώξεις, αντιφάσεις και κοροϊδία από τα τρία επίπεδα της κακής κυβέρνησης. Αλλά θα πρέπει να είναι σαφές, ότι η κακή κυβέρνηση μας μισεί γιατί είμαστε σε καλό δρόμο, αν μας επικροτούσε θα είχαμε εκτραπεί από τον αγώνα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε οι κληρονόμοι ενός 500 και πλέον χρόνων αγώνα και αντίστασης. Το αίμα των προγόνων μας τρέχει μέσα στις φλέβες μας, είναι αυτοί που έχουν περάσει σε μας το παράδειγμα του αγώνα και της εξέγερσης, τον ρόλο του θεματοφύλακα της μητέρας μας γης, από την οποία γεννηθήκαμε, από την οποία ζούμε και στην οποία θα επιστρέψουμε.

b2ap3_thumbnail_20151231_235125.jpg

Σύντροφοι και συντρόφισσες Ζαπατίστας

Σύντροφοι και συντρόφισσες και compañeroas της έκτης:

Αδελφοί και αδελφές:

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια μας για το τρέχον έτος που αρχίζει.

Περισσότερα λόγια θα έρθουν καθώς και περισσότερες σκέψεις.

Σιγά-σιγά θα σας δείξουμε και πάλι το βλέμμα μας, τη συλλογική μας καρδιά.

Τελειώνοντας για τώρα θα σας πούμε, ότι για να τιμήσουμε το αίμα των νεκρών συντρόφων μας, δεν είναι αρκετό τους θυμόμαστε, να μας λείπουν, να κλαίμε, ή να προσευχόμαστε, αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε το έργο που μας άφησαν, να δημιουργήσουμε στην πράξη την αλλαγή, που θέλουμε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, η σημαντική αυτή ημέρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας να αγωνιστούμε, να προχωρήσουμε μπροστά με οποιοδήποτε κόστος και ό, τι κι αν συμβεί, χωρίς να αφήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα να καταστρέψει ό, τι έχουμε κερδίσει και αυτό το λίγο που έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε και τις προσπάθειές μας για περισσότερα από 22 χρόνια: την ελευθερία μας!

Τώρα δεν είναι η ώρα να υποχωρήσουμε, να απογοητευτούμε ή να κουραστούμε, πρέπει να είμαστε ακόμη πιο σταθεροί στον αγώνα μας, για να διατηρήσουμε τα λόγια και το παράδειγμα, που μας άφησαν οι πρώτοι σύντροφοί μας : να μην υποκύπτουμε, να μην ξεπουλιόμαστε και να μην τα παρατάμε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Για την Γηγενή Επαναστατική Μυστική Επιτροπή-Γενική Διοίκηση του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση.

Εξεγερμένος Moisés

Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Μεξικό, η 1η Ιανουαρίου, το 2016.

Σημειώσεις : [i] Μέλος της πολιτοφυλακής ή έφεδρος του EZLN .

[ii] Κυριολεκτικά σημαίνει «υπεύθυνος», αλλά χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό για να αναφερθεί σε ένα πρόσωπο υπεύθυνο για ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας.

[iii] Οι Ζαπατίστας των βάσεων υποστήριξης, που έχουν επιλεγεί από τις κοινότητές τους και να εκπαιδευτού και για να εργαστούν στα αυτόνομα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης.

[iv] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί τις λέξεις “todas, todos, todoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών πληθυντικών έμφυλων αντωνυμιών, που περιλαμβάνει αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[v] Βλ IV.

[vi] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “uno, una, UNOA” για να δώσει μια σειρά από πιθανές εκδοχές του «ενός», που εμπεριέχει τις όλες έννοιες, όπως αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[vii] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “Muchos, Muchas, muchoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών εκδοχών των «πολλών», που εμπεριέχει το αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[πηγές : https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com

http://radiozapatista.org/?p=15826&lang=en)  Μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα ]


Ζαπατίστας: “Από πόνο, από οργή, για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη”

Αναδημοσιεύουμε την τελευταία ανακοίνωση του Ζαπατίστικου Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση. Συνέπεσε με την συμπλήρωση ενός χρόνου από την εγκληματική συνεργασία αστυνομίας και καρτέλ στο Μεξικό, με στόχο την απαγωγή και δολοφονία δεκάδων αριστερών φοιτητών που διαμαρτύρονταν για την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης…

Σεπτέμβριος  2015

“ο πόνος τους είναι πόνος μας – η οργή τους είναι οργή μας”

Συντρόφισσες & σύντροφοι της έκτης διακήρυξης στο Μεξικό και στον κόσμο :

Αδελφές και αδελφοί των ανθρώπων της Γης:

Η συλλογική μας καρδιά γνωρίζει, πριν και τώρα, ότι η θλίψη μας δεν είναι ένας στείρος θρήνος.

Ξέρει ότι η οργή μας δεν είναι μια ανώφελη εκτόνωση.

Ξέρουμε ποιοι και τι είμαστε, ξέρουμε ότι οι λύπες και η οργή μας γεννιούνται και τρέφονται από τα ψέματα και τις αδικίες.

Είμαστε αυτό που είμαστε, γιατί αυτός που είναι πάνω, σε βάρος όσων από εμάς είμαστε κάτω, λέει ψέματα για να κάνει πολιτική και να στολίζει το θάνατο, την απαγωγή, τη φυλάκιση, την δίωξη και τη δολοφονία, με το σκάνδαλο της διαφθοράς του.

Αυτός που είναι πάνω είναι ένας εγκληματίας με ασυλία και χωρίς ντροπή, το χρώμα της πολιτικής του, δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την αλλαγή ενός ονόματος και ενός πανό.

Είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, η ίδια αλαζονεία, η ίδια φιλοδοξία και η ίδια βλακεία.

Σα να θέλουν με την εξαφάνιση και τη δολοφονία, να εξαφανίσουν και να δολοφονήσουν και τη μνήμη.

Από τους πάνω και από εκείνους που εμμένουν στις διαστροφές και τη μιζέρια τους, θα λάβουμε μόνο το ψέμα ως μισθό και την αδικία ως πληρωμή.

Η αδικία και το ψέμα φτάνουν στην ώρα τους κάθε μέρα, όλες τις ώρες, παντού.

Η εκδίωξη από την εργασία μας, τη ζωή μας, τη γη μας και τον φυσικό κόσμο δεν τους ικανοποιεί.

Μας κλέβουν επίσης αυτούς που είναι γιοι, κόρες, αδελφές, αδελφοί, πατέρες, μητέρες, συγγενείς, σύντροφοι-ισσες και φίλοι μας.

Αυτός που είναι πάνω, μας διώκει, μας βάζει φυλακή, μας απαγάγει, μας εξαφανίζει και μας δολοφονεί.

Δεν αποτελειώνουν μόνο σώματα και ζωές.

Καταστρέφουν επίσης και ιστορίες.

Στην κορυφή της λήθης αυτός που είναι πάνω, χτίζει την ατιμωρησία του.

Λήθη είναι ο δικαστής που όχι μόνο τον απαλλάσσει, αλλά και τον ανταμείβει επίσης.

Γι’αυτούς και άλλους λόγους, η λύπη και η οργή μας αναζητά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Αργά ή γρήγορα θα καταλάβουμε, ότι αυτά δεν μπορούμε να τα βρούμε πουθενά, ότι δεν υπάρχει κανένα βιβλίο ή ομιλία, ούτε κανένα δικαστικό σύστημα, όργανο, υπόσχεση, ώρα ή τόπος που να τα δίνει.

Μαθαίνουμε ότι πρέπει να τα χτίσουμε.

Σαν ο κόσμος να μην ήταν ήδη σοφός, σαν ένα κενό να τραυμάτισε τη μήτρα της Γης, κομματιάζοντας την καρδιά του χρώματος εκείνων που ζουν στη Γη.

Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουμε, ότι χωρίς αλήθεια και χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει συνετή ημέρα ή νύχτα. Το ημερολόγιο δεν παίρνει καμία μέρα ρεπό, η γεωγραφία δεν αναπαύεται.

Σε πολλές γλώσσες, ιδιώματα, σύμβολα, αναφέρουμε εκείνους που λείπουν.

Και κάθε θλίψη και κάθε οργή παίρνει ένα όνομα, ένα πρόσωπο, μια ιστορία, ένα κενό που πονάει και ντροπιάζει.

Ο κόσμος και η ιστορία του είναι γεμάτος με απουσίες.

Και οι απουσίες γίνονται ένα μουρμουρητό, μια ισχυρή λέξη, ένα κλάμα ή μια κραυγή.

Δεν ουρλιάζουμε για μεταμέλεια. Δεν κλαίμε για οίκτο. Δεν παραπονιόμαστε για παραίτηση.

Αυτά τα κάνουμε, έτσι ώστε εκείνοι που λείπουν, να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους πίσω.

Ώστε να ξέρουν ότι είναι εδώ, ακόμη κι αν λείπουν.

Ώστε να μην ξεχάσουν, ότι εμείς δεν ξεχνάμε, πάντα θυμόμαστε.

Για την θλίψη, την οργή, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη.

Για την Ayotzinapa και για όλες τις Ayotzinapas, που τραυματίζουν τα ημερολόγια και τις γεωγραφίες αυτών που ανήκουν στους κάτω.

Γι’αυτό το λόγο η αντίσταση.

Γι “αυτό η εξέγερση.

Επειδή θα έρθει η στιγμή, που αυτοί που μας χρωστάνε τα πάντα, θα πληρώσουν.

Αυτός που διώκει θα πληρώσει, αυτός που φυλακίζει θα πληρώσει, αυτός που χτυπάει και βασανίζει θα πληρώσει. Αυτός που επέβαλε την απελπισία των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων, θα πληρώσει. Αυτός που δολοφονεί, θα πληρώσει.

Επειδή το σύστημα που δημιούργησε, έθρεψε, προστάτεψε και με το οποίο κάλυψε εγκλήματα, ντυμένος σαν την κακή κυβέρνηση, θα καταστραφεί. Δεν θα καλλοπιστεί, δεν θα μεταρρυθμιστεί, δεν θα εκσυγχρονιστεί. Θα κατεδαφιστεί, θα καταστραφεί, θα τελειώσει, θα θαφτεί.

Γι “αυτό αυτή τη στιγμή το μήνυμά μας δεν ένα από κείνα, που στοχεύουν στην παρηγοριά όσων υποφέρουν εξαιτίας ενός ή πολλών απουσιών.

Το μήνυμά μας είναι για την οργή, για την ανδρεία.

Επειδή γνωρίζουμε την ίδια θλίψη.

Επειδή έχουμε στα σωθικά μας την ίδια οργή.

Επειδή, όντας διαφορετικοί, έτσι γινόμαστε ίδιοι.

Γι “αυτό και η αντίστασή μας, γι” αυτό η εξέγερση μας.

Για την θλίψη και την οργή.

Για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Γι’αυτό:

Μην διστάζετε. Μην ξεπουλιέστε. Μην παραδίδεστε.

Γι’αυτό:

Αλήθεια και τη δικαιοσύνη!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικό,

Εξεγερμένος Moisés. Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Σε μια γωνιά του πλανήτη που ονομάζεται «Γη», Σεπτέμβρης 2015.

Την ημέρα αυτή, στις 26 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες Ζαπατίστας, αγόρια, κορίτσια, νέοι,  γυναίκες, άνδρες, άλλοι (otras)*, γέροντες, ζωντανοί και νεκροί, θα παρελάσουν στο έδαφός μας, για να αγκαλιάσουν όλα τα πρόσωπα που κουβαλούν θλίψη και οργή λόγω των φυλακίσεων, των εξαφανίσεων και του θανάτου, που επιβλήθηκαν από αυτούς που ανήκουν στους πάνω.

Θα τους αγκαλιάσουμε, γιατί έτσι θα αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας, τους Ζαπατίστας.

Και μ’αυτόν τον τρόπο καλούμε όλους τους τίμιους και λογικούς ανθρώπους του πλανήτη, να κάνουν το ίδιο, στα δικά τους χρονοδιαγράμματα και τις γεωγραφικές περιοχές τους, ανάλογα με το χρόνο και τον τρόπο που οργανώνουν τα πράγματά τους.

Γιατί καθώς προσπαθούν να υποκαταστήσουν με ψέματα και χλευασμούς, την έλλειψη της αλήθειας και της δικαιοσύνης, η ανθρωπότητα θα συνεχίζει να είναι ένα αποκρουστικό χαιρέκακο χαμόγελο πάνω στο πρόσωπο της Γης.

  *το αρχικό κείμενο στα ισπανικά χρησιμοποιεί τη λέξη οtroas, που σημαίνει, άλλοι , για να δώσει μια σειρά πιθανών έμφυλων αντωνυμιών, συμπεριλαμβανομένων, αντρών, γυναικών, τρανσέξουαλ και άλλων

"Δεν είναι μόνο δικός τους θυμός, είναι δικός μας"

“Δεν είναι μόνο δικής τους οργή, είναι και δική μας”

(πηγή: OmniaTV / Eurozapatista )

(μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα)


Ζαπατίστας – Ειδικές περιπτώσεις: Οι αναρχικοί

zapatistas

Zapatistas – Aqui estamos!

Βλέποντας την καμπάνια αντι-αναρχισμού που ενορχηστρώνουν οι “καλές” συνειδήσεις και η “καθως πρέπει αριστερά”, ενωμένες με την προγονική δεξιά σε μια αγία σταυροφορία με στόχο να κατηγορήσουν τους αναρχικούς, νέους και μεγάλους, ότι αψηφούν το σύστημα (λες και ο αναρχισμός έχει άλλη επιλογή) και επιπλέον αποσυνθέτει τις σκηνογραφίες τους (σβήνουν τα φώτα για να μη βλέπουν τους αναρχικούς;) φτάνοντας μέχρι τα άκρα με προσδιορισμούς του τύπου αναρχο-κοράκια, αναρχο-προβοκάτορες, αναρχο-τραμπούκοι, αναρχο-και-τα-λοιπά (κάπου διάβασα και για αναρχο-αναρχικό, – καταπληκτικό, ε;),

εμείς οι άντρες και γυναίκες ζαπατίστας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το κλίμα υστερίας που, τόσο αποφασιστικά, ζητά, απαιτεί να σεβόμαστε τις τζαμαρίες (που δεν δείχνουν αλλά κρύβουν όλα όσα συμβαίνουν ακριβώς πίσω από αυτές: εργασιακές συνθήκες δουλείας, ανύπαρκτη υγιεινή, κακή ποιότητα, ανεπαρκές επίπεδο διατροφής, ξύπλυμα χρήματος, φορολογικές απάτες, διαρροή κεφαλαίου).

Γιατί φαίνεται πως για όλες αυτές τις κακομασκαρεμένες λαμογιές που ονομάζονται “δομικές μεταρρυθμίσεις”, για την εργασιακή λεηλασία των εκπαιδευτικών, για το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, για την ληστεία που διαπράττει η κυβέρνηση ενάντια στους κυβερνώμενους μέσω των φόρων, για τη φορολογική ασφυξία – που ευνοεί μόνο τα μεγάλα μονοπώλια,

– για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για το γεγονός ότι ο καλός κόσμος δεν βγαίνει πλέον στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί

(- μα αφού υπάρχουν οι πορείες, οι πολιτικές κατασκηνώσεις, οι αποκλεισμοί, τα συνθήματα στους τοίχους, τα φέϊγ βολάν… – ναι, αλλά είναι των εκπαιδευτικών – οδηγών – πλανόδιων – φοιτητών – δηλαδή των αλητών, εγώ εννοώ τον καλό-καλό κόσμο της πρωτεύουσας  – α, ναι! η μυθική μεσαία τάξη, τόσο κολακευμένη και ταυτόχρονα τόσο περιφρονημένη και εξαπατημένη από ολόκληρο το μιντιακό και πολιτικό φάσμα),

ότι η καθεστωτική αριστερά λεηλατεί και αυτή τους χώρους διαμαρτυρίας, ότι η “μοναδική αντιπολίτευση στο καθεστώς” επισκιάζεται συνεχώς από τους χωρίς όνομα, ότι η επιβολή πλέον ονομάζεται “διάλογος και διαπραγμάτευση”, για τις δολοφονίες μεταναστών, γυναικών, νεαρών, εργατών, παιδιών, για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για όσους αγωνίζονται και βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι του “Α”, σημαία δίχως έθνος και σύνορα, και συμμετέχουν στην ΕΚΤΗ, αλλά να είναι πραγματικά αναρχικοί και όχι απλά μια περαστική φάση με ημερομηνία λήξης, ή ένα life style, έχουμε, πέρα από μια συντροφική αγκαλία, μια ιδιαίτερη παραγγελία:

Σύντροφοι Αναρχικοί: εμείς οι Ζαπατίστας, άνδρες και γυναίκες, δεν θα σας καταλογίσουμε τις ελλείψεις μας (συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης φαντασίας), ούτε θα σας θεωρήσουμε υπεύθυνους για τα λάθη μας, και ακόμα λιγότερο δεν θα σας κυνηγήσουμε επειδή είστε αυτό που είστε.

Και ακόμα πιο σημαντικό, σας λέω πως διάφοροι καλεσμένοι, τον Αύγουστο, ακύρωσαν τη συμμετοχή τους επειδή, όπως είπαν, δεν μπορούσαν να μοιραστούν την τάξη με “νεαρούς αναρχικούς, κουρέληδες, πανκς, με piercing και γεμάτους tattoo“, ότι ανέμεναν (αυτοί που δεν είναι ούτε νεαροί, ούτε αναρχικοί, ούτε κουρέληδες, που δεν έχουν piercing ούτε tattoo) μια συγγνώμη, καθώς και την εκκαθάριση της λίστας των καλεσμένων. Ακόμη περιμένουν, ανώφελα…

Αυτό που θέλουμε να σας ζητήσουμε είναι, τη στιγμή της εγγραφής, να μας δώσετε ένα κείμενο μισής σελίδας το πολύ, όπου θα απαντάτε στις κριτικές και κατηγορίες που δεχτήκατε από τα ιδιωτικά μεσα. Αυτό το κείμενο θα δημοσιευτεί σε ένα ειδικό τμήμα της ιστοσελίδας μας (enlacezapatista.org.mx) και σε ένα περιοδικό – fanzine – ή όπως αλλιώς το λένε, και που σύντομα θα παρουσιαστεί στον παγκοσμίως παγκόσμιο κόσμο, το οποίο θα εκδίδεται και θα γράφεται από ιθαγενείς Ζαπατίστας. Θα είναι τιμή για μας να υπάρχει, στο πρώτο τεύχος, ο λόγος σας δίπλα στο δικό μας.

Ναι, προφανώς είναι εντάξει μια σελίδα με μια μοναδική λέξη σε όλη την επιφάνεια, κάτι σαν “Είστε ψεύτες!

Ή κάτι πιο εκτενές του τύπου: “θα σας εξηγούσα τί σημαίνει αναρχισμός αν πίστευα πως θα καταλαβαίνατε”, ή “ο αναρχισμός είναι ακατάληπτος για τους νάνους της σκέψης“, ή “οι πραγματικές αλλαγές εμφανίζονται πρώτα με κόκκινα γράμματα“, ή “γαμώ την αστυνομία της σκέψης“, ή το εξής απόσπασμα του βιβλίου “Χτυπήματα και Αντιχτυπήματα”, του Μιγκέλ Αμορός:

όλος ο κόσμος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το Black Bloc δεν είναι μια οργάνωση αλλά μια τακτική αγώνα στο δρόμο, παρόμοια με τη βασκική kale borroka, την οποία εφάρμοζε ένας αστερισμός από ελευθεριακές, αυτόνομες ή εναλλακτικές ομάδες στο πλαίσιο των αγώνων των καταλήψεων τη δεκαετία του ’80 σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας“,

και να προσθέσετε κάτι, του τύπου

αν θέλετε να κάνετε οποιαδήποτε κριτική, προηγουμένως ερευνήστε. Η καλογραμμένη άγνοια είναι σαν την καλοειπωμένη χαζομάρα: το ίδιο ανούσιες“.

Όπως κι αν έχει, είμαι σίγουρος πως θα βρείτε ιδέες.

– – –

από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού,

Sup Marcos.

Επιστάτης του Μικρού Σχολείου και υπεύθυνος να φέρνει κακές ειδήσεις.

Μεξικό, Νοέμβριος 2013

Zapatista peace with dignity and respect

την ΕΚΤΗ, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. V. Η ΕΚΤΗ

για το Μικρό Ζαπατιστικό Σχολείο Αυτονομίας – Η ελευθερία σύμφωνα με τους Ζαπατίστας, δείτε τα:

Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα πρώτη): η ζαπατιστική αυτονομία
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα δεύτερη): η αυτόνομη διακυβέρνηση των γυναικών
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τρίτη μέρα): η αντίσταση της αυτόνομης διακυβέρνησης
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τέταρτη μέρα): αυτόνομη δικαιοσύνη
Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (πέμπτη μέρα): η αυτόνομη δημοκρατία

ενδεικτικά, για τη τακτική του Black Bloc μπορείτε να κοιτάξετε εδώ: Αυτονομία και καταγωγή του Black Bloc

το κείμενο είναι απόσπασμα του  “Τα κακά και τα όχι τόσο κακά νέα”, που δημοσιεύτηκε στο Enlace Zapatista, με τίτλο: “SPECIAL CASES: the Anarchists”

– μετάφραση: Αλληλέγγυες / οι από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό, ελευθεριακό χώρο

– Miguel Amorós: “Golpe y contragolpe


Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία,

τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Las Mujeres - Mexico City

«Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν»

Γεωγραφίες των αντιστάσεων – ο κόσμος των κινημάτων

περιοδικό “Αλάνα”

Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

τη συνέντευξη πήρε ο Σαντιάγο Ρομάv για την “Αλάνα”, Νο8 – Μαίος 2008

[worldcity: ευχαριστώ την Α. Κ. για το έντυπο υλικό της ανάρτησης]

“το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας,
κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Είμαστε ανεξάρτητες, πλέον δεν εξαρτόμαστε από τους νταβατζήδες, από άλλους ανθρώπους για να κάνουμε τη δουλειά μας . Το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας . Σε αυτό το κοινωνικό πλέγμα, οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …

Η κάθε μία από εμάς έχει μια περίπλοκη ιστορία, οι συνθήκες είναι δύσκολες. Δεν είχαμε άλλη επιλογή. Αναγνωρίζουμε τη δουλειά μας , ως εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, όπως οποιαδήποτε δουλειά. Υπάρχουν συντρόφισσες που έφτασαν από την επαρχία και δεν είχαν άλλη εναλλακτική παρά να δουλέψουν στον δρόμο. Πολλές έφτασαν μόνες από την Τσιάπας, την Οαχάκα, τη Βερακρούς και επέστρεψαν σπίτι τους νεκρές.

“μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει”

Για τον περισσότερο κόσμο είμαστε “Οι πουτάνες” και για να αλλάξει αυτό είναι πολύ δύσκολο. Είχαμε πολλές τύψεις που δουλεύαμε στον δρόμο και αυτό μας επιβάρυνε πολύ, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Σκεφτόμασταν ότι δεν έχουμε δικαιώματα, ότι είμαστε χαμένες, ότι μας απαξίωνε κοινωνικά ο κόσμος. Αλλά μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει.

“ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια – απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας”

Είμαστε στιγματισμένες. Οι περισσότερες από εμάς κάνουμε διπλή ζωή, έχουμε δύο ονόματα, το πραγματικό και αυτό που χρησιμοποιούμε στον δρόμο. Στις διαδηλώσεις πάμε με τα πρόσωπα καλυμμένα. Μας έχουν αποκλείσει, δεν μας έπαιρναν υπόψη μέχρι σήμερα που αρχίσαμε να αγωνιζόμαστε και δεν θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν μια ευάλωτη ομάδα, θέλουμε να μας δώσουν ό,τι δικαιούμαστε. Στο Σύνταγμα λέει ότι έχουμε δικαίωμα στην υγεία, την εργασία, την κατοικία, και αυτά ζητάμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας.

Αρχίσαμε λίγες και σιγά σιγά μεγαλώσαμε πολύ σαν ομάδα. Έχουμε δυναμώσει πολύ. Κάνουμε σεμινάρια , μαθαίνουμε για τα δικαιώματά μας και για ζητήματα δικαιοσύνης . Κάνουμε τεστ “Παπανικολάου ” και εξετάσεις για AIDS. Προσέχουμε πολύ, χρησιμοποιούμε πάντα προφυλακτικό και δεν αφήνουμε τους πελάτες να μας φιλάνε. Κάνουμε συμφωνία με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου για τις περιπτώσεις που ο πελάτης γίνεται επιθετικός. Όλα αυτά μας περιορίζουν πολύ στη δουλειά μας, δεν έχουμε την ίδια ζήτηση που έχουν άλλες κοπέλες, που αποδέχονται κι άλλα πράγματα.

“από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες”

Από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες. Κάνουμε συναντήσεις, καμιά μας δεν αποφασίζει από μόνη της , παίρνουμε υπόψη η μία την άλλη. Αποφασίζουμε με ψηφοφορία, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή στην απόφαση. Μάθαμε να σεβόμαστε τη διαδικασία της κάθε μιας από εμάς. Μερικές πάμε πιο γρήγορα, άλλες πιο αργά, δεν έχουμε ηγεσίες, αλλά αναγνωρίζουμε τη συμβολή κάποιων συντροφισσών που δίνουν πολύ χρόνο , αλλά δεν μας αντιπροσωπεύουν, συνεχίζουμε να είμαστε ανεξάρτητες συντρόφισσες.

Las Mujeres

“Οι γυναίκες λέμε όχι, στην αυταρχικότητα, στη πατριαρχία, στην εκμετάλλευση και στον καπιταλισμό”

Στην Πόλη του Μεξικού, όπου ζούμε, υπάρχουν οι τσατσάδες και έπρεπε να τις πληρώνουμε για να μη μας ενοχλούν. Αν κερδίζαμε 280 πέσος, τα 150 τα δίναμε στην τσατσά. Είναι μια μαφία και, παρότι δεν μπορούμε να αποδείξουμε τη σχέση που έχουν με την αστυνομία, το ξέρουμε ότι έτσι είναι, το βλέπουμε, το ζούμε. Υπάρχουν αστυνομικοί που μας λένε: “Δώσε μου 100 πέσος και δουλεύεις” ή “Όταν σε λιγάκι βγεις, πάμε στο ξενοδοχείο”. Όσες δεν θελήσαμε να πληρώσουμε, τη βάψαμε. Κάθε μέρα υπάρχουν περιπολίες, μας κυνηγάνε, δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε, πρέπει να κρυβόμαστε. Υπάρχει πολλή αστυνομική καταστολή, μας τιμωρούν. Μας φυλακίζουν και δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τις οικογένειές μας.

“θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα”

Προσπαθούμε να έρθουμε σε συμφωνίες με τους γείτονες.  Μιλάμε μαζί τους, δημιουργούμε φιλίες. Μιλάμε με τις κυρίες της γειτονιάς, τους εξηγούμε ότι είμαστε γυναίκες, μητέρες που δεν έχουμε άλλη εναλλακτική και ότι δεν παίρνουμε ναρκωτικά, δεν πίνουμε και δεν κλέβουμε. Υπάρχουν γειτόνισσες που καταλαβαίνουν ότι κάνουμε με διαφορετικό τρόπο τη δουλειά και μας δίνουν την άδειά τους να δουλέψουμε εκεί.

Κάνουμε δημόσιες εκδηλώσεις, όπως στις 15 του Σεπτέμβρη που γιορτάσαμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Ήταν μια εκδήλωση καταγγελίας για εμάς, τις ανεξάρτητες. Επίσης, στις 2 του Νοέμβρη, την Ημέρα των Νεκρών, τιμήσαμε τις νεκρές μας σε ένα ανοιχτό μέρος μαζί με τους γείτονες . Και στις 25 του Νοέμβρη, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της
Βίας Ενάντια στις Γυναίκες, φτιάξαμε φαγητό, δώσαμε συνέντευξη Τύπου και μετά χορέψαμε.

Θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα.

“Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη…”

»Επιπλέον, βγάζουμε ένα φυλλάδιο που ονομάζεται “Τα Γοβάκια”. Είναι κάτι σαν ένα δίκτυο επικοινωνίας, γιατί μας ξεφεύγουν κάποια πράγματα, και γι’ αυτό φτιάξαμε αυτό το φυλλαδιάκι. Όταν αναφερόμαστε στα “γοβάκια” , εννοούμε αυτή τη θηλυκή εικόνα που έχει λιγάκι να κάνει με τη δουλειά μας, με το πώς μας βλέπουν.

Εμείς έχουμε αλλάξει πολύ αυτό το κομμάτι της δουλειάς. Το πώς εμείς βλέπουμε τους εαυτούς μας. Πλέον δεν ντυνόμαστε τόσο “πληθωρικά” και δίνουμε άλλο περιεχόμενο στη δουλειά μας. Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη. Εμάς μας αντιμετωπίζουν ρατσιστικά. Όταν στις συναντήσεις μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα, για τον ρατσισμό που υποφέρουμε, για τον αποκλεισμό, είναι σαν να μην υπάρχουμε, θα ήθελαν vα μας εξαφανίσουν και μοιάζει πολύ με αυτό που γίνεται με τους ιθαγενείς λαούς. Δεν υπάρχουν, δεν έχουν δικαιώματα.

γεωγραφίες των αντιστάσεων

Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν”

Μας συμπεριφέρονται όπως και στους ιθαγενείς, δεν έχουμε δικαιώματα. Λένε ότι μας ανέχονται, αλλά δεν θα σεβαστούν τα δικαιώματά μας για τον απλό λόγο ότι είμαστε «οι πουτάνες». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να έχουμε συνδικάτο. Γιατί; Μερικές φορές αναρωτιόμαστε αν ζητάμε πολλά. Και αποφασίσαμε πως όχι. Όχι! Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν.

Las Zapatillas: Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν
Το όνομα του φυλλαδίου μας “Las Zapatillas” έχει επίσης να κάνει με τους Ζαπατίστας. Καταλάβαμε ότι υπάρχει σχέση, πολλά πράγματα είναι κοινά. Όταν αγωνιζόμαστε για κάτι, όταν απαιτούμε κάτι, προχωράμε στον ίδιο δρόμο. Το φυλλάδιο «Τα Γοβάκια» πηγάζει από τις διεκδικήσεις της εποχής του Εμιλιάνο Ζαπάτα: «Η γη ανήκει σ’ αυτόν που τη δουλεύει». Για μας το αντίστοιχο είναι: «Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν».

Πηγάζει επίσης από τις διεκδικήσεις της Πρώτης Διακήρυξης της Ζούγκλας Λακαντόνα, από τους σύγχρονους Ζαπατίστας. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διάσωση των προσωπικών μας εγγυήσεων, όπως το δικαίωμα στην υγεία, τη ζωή, την εργασία, είναι οι σημαίες που τόσο οι Ζαπατίστας του πριν όσο και οι σημερινοί, αλλά σήμερα επίσης και τα “Γοβάκια”, συνεχίζουμε να διεκδικούμε.

Αφηγούνται οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ στο Απισάκο, πολιτεία Τλαξκάλα

«Με λένε Μαρισέλα και είμαι από τη Βερακρούς. Έχω 30 χρόνια. που δουλεύω στον δρόμο. Η ζωή μου είναι θλιβερή. Υπέφερα πολλά βασανιστήρια.

Πριν δεν ήμασταν οργανωμένες, δεν ξέραμε πώς να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Δεν μας άφηναν να περπατάμε στους δρόμους, δεν μας άφηναν να δουλεύουμε. Δίναμε χρήματα στους αστυνομικούς για να μας αφήνουν να δουλέψουμε. Μας έβγαζαν από την πόλη και μας βίαζαν. Μας έπιαναν και μας έκλειναν στη φυλακή, μας εξευτέλιζαν, μας έβαζαν μαζί με κοινούς εγκληματίες, μας έκαναν μπάνιο με κρύο νερό. Μας έκαναν ηλεκτροσόκ και έλεγαν “βγήκαμε να της δώσουμε ένα ζεσταματάκι”.

Μας έβγαζαν από τα κελιά και πλάγιαζαν μαζί μας χωρίς προφυλακτικό. “Σκότωσέ τες”, έλεγαν, “να σκοτώνεις μία από αυτές είναι σαν να σκοτώνεις σκυλί”».

Στις 22 του Δεκέμβρη του 2005 ήρθαν η τοπική και η δημοτική αστυνομία στα σπίτια που δουλεύαμε και τα σφράγισαν. Μας πήγαν στη φυλακή, μας ξεγύμνωσαν, μας πήραν φωτογραφίες, μας τράβηξαν από τα μαλλιά, μας πρόσβαλαν. Μας κατηγόρησαν για πορνεία. Η δουλειά δεν είναι αδίκημα, σύμφωνα με το Σύνταγμα iης χώρας. Τότε αποφασίσαμε να οργανωθούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας. Αναζητήσαμε βοήθεια από άλλες κοινωνικές οργανώσεις.

»Στις 31 του Αυγούστου του 2007 ήρθαν και πάλι η τοπική και η ομοσπονδιακή αστυνομία. Ήρθαν με τα πρόσωπα καλυμμένα, ντυμένοι με μαύρες και μπλε στολές. Έκλεισαν τους δρόμους, έβαλαν ελεύθερους σκοπευτές και πυροβόλησαν έξι-εφτά φορές στον αέρα, σαν να είχαν να κάνουν με κακοποιούς. Εξέτασαν εννέα από εμάς, μας ξεγύμνωσαν, μας έβαλαν να γονατίσουμε. Έβαλαν ναρκωτικό στα πράγματά μας και μας κατηγόρησαν για χρήση. Κάναμε τοξικολογικές εξετάσεις και βγήκαν όλες αρνητικές. Ο δήμαρχος Ρέγιες Λουίς Πένια, είναι νταβατζής, δεν χορταίνει με τίποτα, έχει νέες γυναίκες που τις εκδίδει σε άλλες πόλεις. Μεγάλη επιχείρηση.

Δεν ξέρουμε να γράφουμε ούτε να διαβάζουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε άλλη δουλειά. Δεv υπάρχουν δουλειές που να πληρώνονται αξιοπρεπώς. Είμαστε μάνες” μόνες. Είναι μια δουλειά σαν τις άλλες. Τη γεννά η ακραία φτώχεια που υπάρχει στη χώρα μας. Μια χώρα πολύ πλούσια, ο πλούτος όμως συγκεντρώνεται σε κάποιους λίγους, στην ίδια την κυβέρνηση, στους καπιταλιστές. Αγωνιζόμαστε γιατί είμαστε φτωχές. Να γίνουν παράδειγμα οι αγώνες μας, γιατί είναι αγώνες δίκαιοι. Χαιρόμαστε πολύ που θα μάθουν γι’ αυτούς και σε άλλες χώρες.

μετάφραση: Ε.Ν

————————–

Ύμνος των Ανεξάρτητων Εργαζομένων στη βιομηχανία του Σεξ, Πόλη του Μεξικό

Las Mujeres - Mexico City 3

Δεν είμαστε μάγισσες, ούτε γόησσες αλλά δεν είμαστε ούτε σειρήνες.

Είμαστε γυναίκες σαν όλες τις άλλες είμαστε εμείς και όχι η οποιαδήποτε.

Μας αρέσουν τα ίδια πράγματα που αρέσουν σε όλο τον κόσμο.

Ήδη το είπε η μεγάλη Sor Jυana*

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

Αυτή που αμαρτάνει για την πληρωμή ή αυτόν που πληρώνει για να αμαρτήσει;

Αυτή που γαμιέται για τα ναρκωτικά ή αυτόν που δίνει ναρκωτικά για να γαμήσει;

Αυτή που όλη την ημέρα την ενοχλούν ή αυτόν που ενοχλεί για να ενοχλήσει;

ή την ενοχή που είναι ενοχή και δεν ξέρει ποια να κατηγορήσει;

Δεν είμαστε άγιες, ούτε είμαστε πράγματα αλλά ούτε κι επικίνδυνες.

Είμαστε γυναίκες από σάρκα και οστά, έχουμε αυτό, έχουμε τ’ άλλο

θέλουμε, μεταξύ των άλλων, να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας.

Ήδη το είπε η χειρότερη απ’ όλες .

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

Τη γυναίκα επειδή αφήνεται ή αυτόν που αφήνει τη γυναίκα;

Την τσατσά επειδή εκμεταλλεύεται ή τον νταβατζή που εκμεταλλεύεται;

Την ηθική επειδή λυγίζει ή αυτόν που λυγίζει την ηθική;

ή τους εταίρους της βρόμικης, ψεύτρας κοινωνίας;

Να μας αφήσουν να γυρνάμε ελεύθερες στους δρόμους.

Γιατί, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα μας εξαγοράσουν.

Γιατί από σήμερα θα μας σέβονται, είμαστε ελεύθερες και θέλουμε να δουλέψουμε.

Γιατί θα σεβαστούν όλα μας τα δικαιώματα.

Ζήτω οι γυναίκες, ζήτω η ελευθερία μας

Να μας αναγνωρίσουν, να μας σεβαστούν.

* Sor Juana lnes de la Cruz: Μεξικανή ποιήτρια, φεμινίστρια και μοναχή του 18ου αιώνα.
-
επιλογή - μετάφραση Ελπίδα Νίκου

Η ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού – υποδιοικητής Μάρκος

"Μπροστά στον καθρέφτη, ανάμεσα στον ήλιο της ανατολής και τον ήλιο της δύσης,
βρίσκεται το γλυκό χάδι του ήλιου του μεσονυκτίου.
Μια ανακούφιση που είναι πληγή.
Ένα νερό που είναι δίψα.
Μια συνάντηση που συνεχίζει να είναι αναζήτηση"

pedro valtierra  Indian women pushing a soldier in Chiapas, Mexico

“”Υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν να ήμασταν σπαθί ενάντια στο ζώο, υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν δέντρο απέναντι στην καταιγίδα, υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν πέτρα ενάντια στο χρόνο. Αλλά υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε όπως το νερό απέναντι στο σπαθί, το δέντρο, την πέτρα.” – photo by Pedro Valtierra

Ταλανίζει την πίπα του ο γερο-Αντόνιο, Βασανίζει τις λέξεις και τους δίνει μορφή και νόημα..

Μιλά ο γερο-Αντόνιο, η. βροχή σταματά για να τον ακούσει,

το νερό και η σκοτεινιά κάνουν ένα διάλειμμα να ξεκουραστούν.
“Oi πιο μεγάλοι μας παππούδες αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν τον ξένο που ήρθε να κατακτήσει αυτά τα χώματα. Ήρθε ο ξένος να μας επιβάλει άλλο τρόπο, άλλο λόγο, άλλη πίστη, άλλο θεό κι άλλη δικαιοσύνη.

Ήταν η δικαιοσύνη του μοναχά για να έχει εκείνος και να απογυμνώνει εμάς. Ήταν ο θεός του το χρυσάφι. Ήταν η πίστη του η υπεροχή του. Ήταν ο λόγος του το ψέμα. Ήταν ο τρόπος του η βιαιότητα.

Οι δικοί μας, οι πιο μεγάλοι πολεμιστές, αντιμετώπισαν εκείνους τους ξένους, έγιναν μεγάλες μάχες ανάμεσα στους ιθαγενείς αυτής της γης για να υπερασπίσουν τη γη από το χέρι του ξένου. Αλλά μεγάλη ήταν κι η δύναμη που έφερνε το ξένο χέρι. Μεγάλοι και τρανοί πολεμιστές έπεσαν στη μάχη και σκοτώθηκαν. OΙ μάχες συνεχίζονταν, λίγοι, ήταν πια οι πολεμιστές, κι οι γυναίκες και τα παιδιά έπαιρναν τα όπλα αυτών που έπεφταν.

” Συγκεντρώθηκαν τότε οι πιο σοφοί από τους παππούδες και διηγήθηκαν την ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού. Διηγήθηκαν ότι στους καιρούς τους πιο παλιούς κι εκεί στα βουνά, μαζεύτηκαν τα πράγματα που οι άνθρωποι είχαν για να δουλεύουν και να αμύνονται. Βρίσκονταν οι θεοί καταπώς συνήθιζαν, δηλαδή κοιμισμένοι ήταν, γιατί πολύ τεμπέληδες ήταν τότε οι θεοί, που δεν ήταν οι πρώτοι θεοί, οι πιο μεγάλοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο. Κι ο άντρας κι η γυναίκα ξοδεύονταν στο σώμα και μεγάλωναν στην καρδιά, κάπου σε μια γωνιά του πρωινού. Σιωπή ήταν η νύχτα. Σιωπηλή ήταν γιατί ήξερε πως πολύ λίγο της απέμενε.

Τότε μίλησε το σπαθί. –“Ένα σπαθί τόσο”, διακόπτει την αφήγηση του ο γερο-Αντόνιο και παίρνει μια μεγάλη δίκοπη ματσέτα. Το φως της φωτιάς βγάζει μερικές αχτίδες, μόλις για μια στιγμή, κι έπειτα γίνεται σκιά. Συνεχίζει ο γερο-Αντόνιο:

“Τότε μίλησε το σπαθί και είπε:
“Εγώ είμαι το πιο δυνατό και μπορώ να τους καταστρέψω όλους. Η κόψη μου κόβει και δίνει εξουσία σ’ αυτόν που με κρατά και θάνατο σ’ αυτόν που με αντιμετωπίζει”.
“Ψέματα!” λέει το δέντρο. “Εγώ είμαι το πιο δυνατό, αντιστάθηκα στον άνεμο και στην πιο άγρια καταιγίδα”.
” Πάλεψαν το σπαθί και το δέντρο. Δυνατό και σκληρό έγινε το δέντρο κι αντιμετώπισε το σπαθί. Το σπαθί χτύπησε και ξαναχτύπησε μέχρι που έκοψε τον κορμό και γκρέμισε το δέντρο.

“Εγώ είμαι το πιο δυνατό” επανέλαβε το σπαθί.

“Ψέματα!” είπε η πέτρα. “Εγώ είμαι η πιο δυνατή γιατί είμαι σκληρή και αρχαία, είμαι βαριά καί συμπαγής”.
“Και πάλεψαν το σπαθί και η πέτρα. Σκληρή και στερεή έγινε η πέτρα κι αντιμετώπισε το σπαθί. Το σπαθί χτύπησε καί ξαναχτύπησε καί δεν μπόρεσε να καταστρέψει την πέτρα αλλά την έσπασε σε πολλά κομμάτια. Το σπαθί έμεινε χωρίς κόψη κι η πέτρα πολύ κομματιασμένη.

“Είναι ισοπαλία!” είπαν το σπαθί κι η πέτρα κι έκλαψαν κι οι δυο για την ανώφελη πάλη τους.

” Στο μεταξύ, υπήρχε και. το νερό του χειμάρρου που μονάχα παρακολουθούσε την πάλη και δεν έλεγε τίποτα. Το είδε το σπαθί κι είπε:

“Εσύ είσαι το πιο αδύνατο απ’ όλους μας! Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις σε κανέναν. Είμαι πιο δυνατός από σένα!” και τινάχτηκε το σπαθί με μεγάλη δύναμη ενάντια στο νερό του χειμάρρου. Κι έγινε μεγάλη φασαρία και θόρυβος καί τρόμαξαν τα ψάρια αλλά το νερό δεν αντιστάθηκε στο χτύπημα του σπαθιού.
” Λίγο λίγο, χωρίς να πει τίποτα, το νερό ξαναπήρε την αρχική μορφή του, τύλιξε το σπαθί και συνέχισε το δρόμο του στο ποτάμι που θα το μετέφερε στο μεγάλο νερό που είχαν φτιάξει οί θεοί για να γιατρέψουν τη δίψα που είχαν.

” Πέρασε ο καιρός και το σπαθί στο νερό άρχισε να παλιώνει και να σκουριάζει, έχασε την κόψη του και τα ψάρια το πλησίαζαν χωρίς φόβο και το κορόιδευαν. Με πόνο αποσύρθηκε το σπαθί από το νερό του χειμάρρου. Χωρίς κόψη και νικημένο πια, διαμαρτυρήθηκε: “Είμαι πιο δυνατό από εκείνο, αλλά δεν μπορώ να του κάνω ζημιά, κι αυτό, χωρίς να παλέψει, με νίκησε”.

Πέρασε το ξημέρωμα κι ήρθε ο ήλιος να σηκώσει τον άντρα και τη γυναίκα που είχαν κουραστεί μαζί για να φτιάξουν νέους. Βρήκαν ο άντρας κι η γυναίκα το σπαθί σε μια σκοτεινή γωνιά, την πέτρα κομματιασμένη, το δέντρο κομμένο και το νερό του χειμάρρου να τραγουδάει…
” Τέλειωσαν οι παππούδες να διηγούνται την ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού και είπαν;

“Υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν να ήμασταν σπαθί ενάντια στο ζώο,

υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν δέντρο απέναντι στην καταιγίδα,

υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε σαν πέτρα ενάντια στο χρόνο.

Αλλά υπάρχουν φορές που πρέπει να παλέψουμε όπως το νερό απέναντι στο σπαθί, το δέντρο, την πέτρα.

Αυτή είναι η ώρα να γίνουμε νερό και να συνεχίσουμε το δρόμο μας προς το ποτάμι που μας φέρνει στο μεγάλο νερό όπου γιατρεύουν τη δίψα τους οι μεγάλοι θεοί, οι πρώτοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο.”

“Έτσι έκαναν οι παππούδες μας, είπε ο γερο-Αντόνιο. Αντιστάθηκαν όπως το νερό αντιστέκεται στα πιο άγρια χτυπήματα. ‘Έφτασε ο ξένος με τη δύναμη του, τρόμαξε τους αδύναμους, πίστεψε πως νίκησε και με τον καιρό πάλιωσε και σκούριασε. Κατέληξε ο ξένος σε μια γωνιά γεμάτος πόνο και χωρίς να καταλάβει γιατί, αν και νίκησε, ήταν χαμένος”.

Ο γερο-Αντόνιο ξανανάβει την πίπα και τα ξύλα της φωτιάς και προσθέτει:

“Έτσι νίκησαν οι πιο μεγάλοι και σοφοί παππούδες μας το μεγάλο πόλεμο με τον ξένο. Ο ξένος έφυγε. Εμείς εδώ είμαστε, όπως το νερό του χειμάρρου συνεχίζουμε να πορευόμαστε προς το ποτάμι που θα πρέπει να μας πάει στο μεγάλο νερό όπου γιατρεύουν τη δίψα τους οι πρώτοι, οι πιο μεγάλοι θεοί, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο…”…

Έφυγε το ξημέρωμα και μαζί του έφυγε κι ο γερο-Αντόνιο. Εγώ συνέχισα το δρόμο του ήλιου, προς τη δύση, ακολουθώντας ένα χείμαρρο που στριφογυρνούσε ως το ποτάμι.

Μπροστά στον καθρέφτη, ανάμεσα στον ήλιο της ανατολής και τον ήλιο της δύσης,

βρίσκεται το γλυκό χάδι του ήλιου του μεσονυκτίου.

Μια ανακούφιση που είναι πληγή.

Ένα νερό που είναι δίψα.

Μια συνάντηση που συνεχίζει να είναι αναζήτηση…


Όπως το σπαθί του παραμυθιού του γερο-Αντόνιο, η κυβερνητική επίθεση του Φεβρουαρίου εισχώρησε χωρίς καμιά δυσκολία στις περιοχές των Ζαπατίστας.

Ισχυρό, εκ-θαμβωτικό, με όμορφη λαβή, το σπαθί της Εξουσίας χτύπησε την Ζαπατιστική Ζώνη.

Όπως το σπαθί της ιστορίας του γερο-Αντόνιο έκανε μεγάλο θόρυβο και φασαρία, όπως αυτό, τρόμαξε μερικά ψάρια.

Όπως στο παραμύθι του γερο-Αντόνιο,το χτύπημα του ήταν μεγάλο, δυνατό… και άχρηστο,

Όπως το σπαθί της ιστορίας του γερο-Αντόνιο, εξακολουθεί να είναι μέσα στο νερό, να σκουριάζει και να παλιώνει.

Το νερό;

Συνεχίζει το δρόμο του, τυλίγει το σπαθί και χωρίς να του δίνει σημασία, φτάνει μέχρι το ποτάμι που θα πρέπει να το πάει μέχρι το μεγάλο νερό όπου γιατρεύουν τη δίψα οι πρώτοι θεοί, οι μεγάλοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο…

Η ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού είναι από το βιβλίο:

Ιστορίες του γερό Αντόνιο” του Κομαντάτε Μάρκος

εκδόσεις Ροές – μετάφραση Γιώργος Καρατζάς

ISBN: 960-283-169-3 Σελίδες: 151


Ενημέρωση – Προβολή – Συζήτηση για τους Ζαπατίστας, 14 Μαρτίου 2013

Ζαπατίστας – “Η Έκτη” – Παγκόσμιο κάλεσμα

Εκδήλωση Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013, 7μμ, Πολυτεχνείο (Στουρνάρη & Πατησίων)

“Κι είμαστε εδώ, υπάρχουμε.

Είμαστε οι ίδιοι όπως πριν 500 χρόνια, πριν 44 χρόνια, πριν 30 χρόνια, πριν 20 χρόνια, μόλις κάποιες μέρες πριν.
Είμαστε οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί,
αυτοί που ζουν, αγωνίζονται και πεθαίνουν στην τελευταία γωνιά της πατρίδας,
αυτοί που δεν παραδίνονται, αυτοί που δεν ξεπουλιούνται, αυτοί που δεν υποτάσσονται.”

(απ’την ενημερωτική μπροσούρα της εκδήλωσης ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΧΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ)

14 March 2013 Zapatista

Κάλεσμα της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους/στις Zapatistas στο σύνδεσμο εδώ…

 πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους/στις Zapatistas – zsol.espivblogs.net     email: zsol@espiv.net

Schools for Chiapas


Ιστορίες του γερο Αντόνιο – υποδιοικητής Μάρκος (“η συνείδηση της κοινότητας και το όπλο των λέξεων”)

subcomandante marcos  2003 Subcomandante Insurgente Marcos

“Ιστορίες του γερο-Αντόνιο” – υποδιοικητής Μάρκος,

Τι συμβαίνει όταν ο νεαρός διανοούμενος, που ήρθε από την πόλη στη ζούγκλα για να γίνει αντάρτης, συναντά τον σοφό Ινδιάνο γέροντα; Πού οδηγείται η μεξικανική επαναστατική αριστερά όταν αντί για «προλεταριάτο» ανακαλύπτει τους ιθαγενείς της Τσιάπας; Και πού βαδίζει ο Ζαπάτα, έχοντας γίνει ένα με τον Βοτάν, τον αρχαίο θεό των Μάγιας;

Οι ιστορίες αυτού του βιβλίου είναι σαν τα παλιά παραμύθια που αφηγείται ένας σοφός γέρος ή σαν τους πανάρχαιους μύθους των Μάγιας – ξεπήδησαν όμως από την πένα του πρώην πανεπιστημιακού καθηγητή Φιλοσοφίας και τωρινού «Υποδιοικητή» του αντάρτικου στρατού των Ζαπατίστας, του περίφημου Subcomandante Marcos. Ο αναγνώστης θα βρει σε αυτές ό,τι ο ίδιος επιθυμεί: στοιχεία μυθολογίας, φιλοσοφικές θέσεις, πολιτικά κείμενα, αλληγορίες πλασμένες με μαγευτική ευστροφία, αναμνήσεις απ’ το αντάρτικο ή, απλώς, κάποια παραμύθια από μια μακρινή χώρα…

O Subcomandante Marcos, κάνοντας οικονομία στις σφαίρες, βομβαρδίζει τον κόσμο με διηγήματα, παραμύθια, χιουμοριστικές αφηγήσεις και πολιτικούς λόγους που πολλές φορές μοιάζουν περισσότερο με ποιήματα.”

Subcomandante Marcos "Iστορίες του Γέρο Αντόνιο" - εκδόσεις ΡοέςΈτος έκδοσης: 2003
- τίτλος πρωτοτύπου: "Subcomandante Insurgente Marcos". MCRI Globalization and Autonomy 
-μετάφραση Γιώργος Καρατζάς
-

Στο πολύτιμο καταφύγιο του Pandoxeio.com διαβάσαμε (στον σύνδεσμο εδώ.. το πρωτότυπο κείμενο)  και αναδημοσιεύουμε τη παρουσίαση του βιβλίου, με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα του.

Η συνείδηση της κοινότητας και το όπλο των λέξεων

Μου δίδαξε ο γέρο – Αντόνιο πως κάποιος είναι τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που διάλεξε να παλέψει, κι ότι κάποιος είναι τόσο μικρός όσο μεγάλος είναι ο φόβος που τον διακατέχει. «Διάλεξε ένα μεγάλο εχθρό, κι αυτό θα σ’ αναγκάσει να μεγαλώσεις για να μπορέσεις να τον αντιμετωπίσεις. Μίκρυνε το φόβο σου, γιατί, αν μεγαλώσει, εσύ θα γίνεις μικρός» μου είπε ο γερο – Αντόνιο ένα βροχερό μαγιάτικο απόγευμα, την ώρα εκείνη που βασιλεύουν το ταμπάκο και το λόγος. Η κυβέρνηση τον τρέμει τον λαό του Μεξικού, γι’ αυτό έχει τόσους στρατιώτες και αστυνομικούς. Έχει ένα φόβο πολύ μεγάλο. Κατά συνέπεια, η ίδια είναι πολύ μικρή. Εμείς φοβόμαστε τη λήθη, που πάμε να τη μικρύνουμε με πόνο και αίμα. Γι’ αυτό είμαστε μεγάλοι. [σ. 79]

Ο Υποδιοικητής Μάρκος έχει διπλή ιδιότητα: είναι ο στρατιωτικός του αντάρτικου και ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του νεοζαπατιστικού κινήματος αλλά και ο επιφορτισμένος με την επικοινωνία των εξεγερμένων ιθαγενικών κοινοτήτων με τον έξω κόσμο. Η δεύτερη ιδιότητά του είναι η πιο γνωστή: αντί για σφαίρες – που παραμένουν πάντως σε ετοιμότητα – πυροβολεί με κείμενα, ποιήματα, διηγήματα, παραμύθια. Ο πρωτότυπος λόγος του συνδυάζει τα εκφραστικά μέσα των ιθαγενών, αγαπημένα του ποιήματα και στίχους τραγουδιών, κινηματογραφικές ατάκες, χιούμορ και αυτοσαρκασμό κ.ά. και οτιδήποτε άλλο κρίνεται κατάλληλο για να αποδώσει την πραγματικότητα των ιθαγενών και να κάνει γνωστά τα αιτήματά τους σε όλο τον κόσμο.

Ο Μάρκος χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να φτάσει παντού η φωνή τους (βιβλία, περιοδικά, διαδίκτυο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, τηλεφωνικές συνδέσεις με κινηματογράφους), μένοντας πιστός στον συμβολισμό της εικόνας: το πηλίκιο με τα κόκκινα αστέρια ως μακρά ιστορία του αντάρτικου, ο ασύρματος ως στρατιωτική οργάνωση, το παραδοσιακό κόκκινο μαντήλι ως χαρακτήρας ιθαγένειας, η μαύρη κουκούλα ως σήμα των Ζαπατίστας. Ύστερα από διάφορες τραγελαφικές «αποκαλύψεις» από τους απανταχού εχθρούς του, όσοι αγωνιούσαν μπορούν πλέον να πιστεύουν πως διαθέτουν τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητάς του και να αναζητούν κρυμμένα μηνύματα στις ακαδημαϊκές του μελέτες. Η απάντησή του εξίσου γνωστή: Άκουσα ότι ανακάλυψαν κι άλλον Μάρκος, κι ότι είναι από το Ταμπίκο. Τουλάχιστον αυτός ο καινούργιος Υποδιοικητής Μάρκος είναι όμορφος; Γιατί τελευταία όλο κακάσχημους μου βάζουν και μου καταστρέφουν όλη τη γυναικεία αλληλογραφία.

Εννοείται πως οι έσχατες προσπάθειες απαξίωσής του βασίστηκαν στις γνωστές ταυτότητες, ξεχνώντας πως κρίνουν με βάση τη δική τους κομπλεξική απαρέσκεια και πως ο Μάρκος ακριβώς είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες. Ή, σύμφωνα με τα λόγια του: Σχετικά με όσα λέγονται για το αν ο Μάρκος είναι ομοφυλόφιλος: Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, Ασιάτης στην Ευρώπη, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, ροκάς στην πανεπιστημιούπολη, Εβραίος στη Γερμανία, συνήγορος του πολίτη στο Υπουργείο Άμυνας, φεμινιστής σε πολιτικά κόμματα, ειρηνιστής στο Βοσνίας, νοικοκυρά ένα Σάββατο βράδυ σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης οποιουδήποτε Μεξικού, γυναίκα μόνη στο μετρό μετά τις δέκα το βράδυ, γιατρός χωρίς ιατρείο, Ζαπατίστα του Νοτιοανατολικού Μεξικού…[σ. 13 – 14, αλιευμένη επιλογή μεταξύ πολλών ανάλογων διπόλων»].

Κάθε μια από τις Ιστορίες αποτελεί μέρος κάποιου από τα ανακοινωθέντα του EZLN [Εθνοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού], που αρχικά δημοσιεύτηκαν στον τύπο ή στο διαδίκτυο και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν στην πολύτομη συγκεντρωτική έκδοση με όλα τα σχετικά κείμενα. Είναι όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι αυτές οι ιστορίες έχουν διαφορετικές αναγνώσεις: από τη μια σε άμεση συνάρτηση με συγκεκριμένα πολιτικά κείμενα σε μια δεδομένη πολιτική συγκυρία, από τη άλλη αυτόνομα και αυτοτελώς, όπως δημοσιεύονται εδώ, συνεπώς με διαχρονικό μήνυμα και καθαρά λογοτεχνική αξία.

Δικαιοσύνη δεν είναι να τιμωρείς, είναι να ξαναδίνεις στον καθένα αυτό που του αξίζει, και ο καθένας αξίζει αυτό που ο καθρέφτης του επιστρέφει: τον εαυτό του. Εκείνου που έδωσε θάνατο, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, αλαζονεία, υπεροψία, του αξίζει μια καλή δόση πόνου και θλίψης για το δρόμο του. […] Δημοκρατία είναι να οδηγούν όλες οι σκέψεις σε μια καλή συμφωνία. Όχι να σκέφτονται όλοι το ίδιο, αλλά όλες οι σκέψεις ή η πλειονότητα των σκέψεων να ψάχνουν και να φτάνουν σε μια κοινή συμφωνία, που να ’ναι καλή για την πλειοψηφία, χωρίς να εξαλείφει αυτούς που ’ναι λιγότεροι. Να υπακούει ο λόγος του διοικητή το λόγο της πλειοψηφίας, να έχει το σκήπτρο του λόγο συλλογικό και όχι μόνο μια θέληση. [σ. 76]

Η φωνή των Τσιάπας ήταν για πάντα αποκλεισμένη από το δημόσιο λόγο ήδη από την εποχή της κατάκτησης· το πολύ να φιλτραριζόταν σε γραπτά ανθρωπολόγων και λογοτεχνών ή σε αφηγήματα προφορικής μνήμης. Σε κάθε περίπτωση αποτελούσαν απλώς την πρώτη ύλη, μεταπλασμένη αργότερα από τους επιστήμονες. Σταδιακά νεαροί μεταφραστές συγκέντρωσαν τις γνώμες των πληθυσμών για τη γη, την αγορά, την δικαιοσύνη και την κουλτούρα και οι αυτόχθονες κοινότητες διαπίστωσαν την πλήρη μεταξύ τους ταύτιση. Για πρώτη φορά οι ινδιάνικες φωνές άρχισαν να χρησιμοποιούν τον γραπτό λόγο και τον διάλογο. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην Ιστορία που γράφεται στις ελεύθερες κοινότητες.

Οι άντρες και οι γυναίκες και τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο της κοινότητας για να δουν μες στην καρδιά τους εάν είναι η ώρα να ξεκινήσουμε τον πόλεμο για την ελευθερία, και χωρίστηκαν σε 3 ομάδες, δηλαδή σε γυναίκες, παιδιά και άντρες για να συζητήσουν, και μετά συγκεντρωθήκαμε άλλη μια φορά στο σχολείο και κατέληξε η σκέψη της πλειοψηφίας ότι πρέπει να ξεκινήσει πια ο πόλεμος γιατί το Μεξικό έχει αρχίσει να πουλιέται στους ξένους και ότι την πείνα την αντέχουμε, αλλά δεν ανεχόμαστε να μην είμαστε πια Μεξικάνοι… [σ. 36]

Στις ιστορίες του γερο – Αντόνιο συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται η αυτοχθονική με την μιγαδική φαντασία, η ινδιάνικη μυθολογία και τα εφόδια της δυτικής κουλτούρας, η προϊσπανική φαντασία και η σύγχρονη φιλοσοφία, το χιούμορ και η παρωδία, ο σαμανισμός με την μοντέρνα γλώσσα, ο μυθικός λόγος με την οικεία κουβέντα, η προφορικότητα με την γραφή, ευτυχώς πολύ μακριά από το παραδοσιακό, ατσαλάκωτο λόγο της Αριστεράς. Όλα εντάσσονται στον αρχετυπικό διάλογο και εδώ μιλάει η αναμνησιακή και υπερβατική συνείδηση της κοινότητας.

«Είναι καλύτερα να αποχαιρετάς όταν φτάνεις. Έτσι δεν πονά τόσο όταν φεύγει κανείς» μου λέει ο γερο – Αντόνιο δίνοντάς μου το χέρι για να μου πει ότι φεύγει, δηλαδή ότι έρχεται. Από τότε ο γερο – Αντόνιο, όταν έρχεται, χαιρετά μ’ ένα «αντίο» και αποχαιρετά κουνώντας το χέρι κι απομακρυνόμενος μ’ ένα «έρχομαι». [σ. 72]

Ο καθένας με τις λέξεις του. Άλλες ξέφυγαν από το στόμα ενός γνωστού τραπεζίτη, εξέχοντος μέλους του ισχυρότερου κοινωνικού τομέα, κυνικού εκπροσώπου του οικονομικού κεφαλαίου: «Το πρόβλημα της μεξικανικής οικονομίας λέγεται υποδιοικητής Μάρκος». Άλλες διατυπώθηκαν από το … «πρόβλημα» σε συνομιλία του με τον συγγραφέα Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν: «Κανένας δεν μας έβλεπε όσο είμαστε ακάλυπτοι, τώρα όλοι ασχολούνται». Και κάποιες μένουν ως ιδανικό απόσταγμα ενός αγώνα: «Ενώ θα μπορούσα να τα έχω όλα για να μην έχω τίποτα, αποφάσισα να μην έχω τίποτα για να τα έχω όλα».

Αντί να παθιάζεται με την ξενοφοβία, ο γερο – Αντόνιο προσπαθούσε να βγάλει ό,τι καλύτερο από τον καθένα, χωρίς να δίνει σημασία στη γη που τον είχε γεννήσει. Αναφερόμενος σε καλούς ανθρώπους άλλων εθνών, ο γερο – Αντόνιο χρησιμοποιούσε τον όρο «διεθνείς», και τη λέξη «ξένοι» τη χρησιμοποιούσε μονάχα για τους αλλότριους στην καρδιά, ανεξάρτητα από το αν ήταν του ίδιου χρώματος, γλώσσας ή φυλής. «Καμιά φορά, μέχρι και στο ίδιο αίμα υπάρχουν ξένοι», έλεγε… [σ. 148]

Εκδ. Ροές, 1η έκδ. 2003, 2η έκδ 2004, μτφ. Γιώργος Καρατζάς, σελ. 151. Περιλαμβάνονται «λίγα λόγια για το συγγραφέα», σημείωμα του μεταφραστή και πρόλογο του Armando Bartra, φιλόσοφου και διευθυντή του Ινστιτούτου Μελετών για την Αγροτική Ανάπτυξη των Μάγιας, και βιβλιογραφία.

Πρώτη δημοσίευση: mic.gr, υπό τον τίτλο: Με όπλο τις λέξεις [Όπλο μας οι Λέξεις μας: τίτλος παλαιότερου βιβλίου του Μάρκος].