short stories about zero and infinity

Uncategorized

Ο Ι.Χ. άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του – Η Ταχύτητα

Ο Ι.Χ. άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του

Σημειώσεις για την αυτοκίνηση

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΣΤΑΣ

Εκδόσεις των Ξένων

Αδιάφορος για τους αποκλεισμούς που επιβάλλει η ταχύτητα που χειρίζεται, ανυποψίαστος για τον χαρακτήρα της πανηγυρικής συμμετοχής του στην παρέλαση των αυτοκινήτων, ο οδηγός αδυνατεί να αποστασιοποιηθεί από τη μέθη της διαρκούς κίνησης και να αντικρίσει τα αποτελέσματα της κυριαρχίας του. Το ιδιωτικό αυτοκίνητο αισθητικοποιεί τη βία, την υπεροχή, την αρρενωπότητα, την απαξία στο πεδίο της καθημερινότητας.
Ο Ι.Χ. άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του εξετάζει την αδηφάγο φαντασμαγορία της αυτοκίνησης, τον πανικό της ταχύτητας, τα συσσωρευμένα φετίχ της κυκλοφορίας. Το αυτοκίνητο, εμπόρευμα-πρότυπο του εικοστού αιώνα και αντικείμενο ποικίλων επενδύσεων της ψυχικής οικονομίας, εξακολουθεί να δομεί την καπιταλιστική καθημερινότητα και να εκπαιδεύει σε μια πολεμική -και χαρακτηριστικά αρρενωπή- σχέση με τον χώρο και τον χρόνο.
Αυτές οι πυκνές, βιωματικές σημειώσεις υιοθετούν το βηματισμό της περιπλάνησης. Επανέρχονται από διαφορετικές οδούς σε ορισμένους κόμβους, και συχνά ανακαλούν άλλους πλανήτες που πέρασαν από εκεί. Έχουν στη γλώσσα τους τη μεταλλική γεύση άσκοπων καταστροφών.

 

 

ix_cover_front

 

Η Ταχύτητα

Από τις καθολικές καλόγριες που συνελήφθησαν να τρέχουν με 180 χλμ/ώ επειδή είχαν ανησυχήσει για το κάταγμα που υπέστη στον καρπό του δεξιού του χεριού ο πάπας, μέχρι τον υπουργό δημόσιας τάξης που διέσχισε με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο τη μισή Ελλάδα τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα, όταν ενημερώθηκε για την ταυτοποίηση στοιχείων που αφορούσαν μέλος “τρομοκρατικής” οργάνωσης, κανείς δεν φαίνεται να έχει πειστεί για την επικινδυνότητα της υπέρβασης των ορίων ταχύτητας.

Ο καθένας θεωρεί δικαίωμά του να εξαιρεθεί από την τήρηση των συγκεκριμένων ορίων προβάλλοντας τον δικό του ιερό σκοπό.Τα μηνύματα που απευθύνονται στον οδηγό δεν φαίνονται ιδιαίτερα πειστικά. Διαμορφώσεις του οδοστρώματος και ρυθμίσεις που περιορίζουν το ίδιο το όχημα αποδεικνύονται περισσότερο αποτελεσματικές.

Στο περιβάλλον των πόλεων, όταν η ταχύτητα των οχημάτων ξεπερνά τα 30 χλμ/ώ, δημιουργούνται αξεπέραστα προβλήματα. Η αίσθηση αλληλεπίδρασης του οδηγού με το περιβάλλον χάνεται, οι συγκρούσεις οχημάτων που κινούνται μ’ αυτή την ταχύτητα αγγίζουν τα όρια της παθητικής τους ασφάλειας.

Η κριτική που ασκήθηκε τη δεκαετία του 1960 στην προβληματική ασφάλεια των αυτοκινήτων δημιούργησε μια παράδοξη κατάσταση. Η αύξηση των μηχανισμών ασφαλείας μεταφράστηκε σε πιο ριψοκίνδυνες συμπεριφορές, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη επικινδυνότητα για τους «εξωτερικούς χρήστες» του αυτοκινήτου. Τα ασφαλή αυτοκίνητα κυριάρχησαν στο δρόμο έναντι των πεζών, απολαμβάνοντας μεγαλύτερη ταχύτητα και ελευθερία κίνησης. Η κουλτούρα της ασφάλειας οδήγησε στην κυριαρχία του ΙΧ.

«Ό,τι υποτίθεται ότι γεννά περισσότερο κίνδυνο, γεννά περισσότερη ασφάλεια και ό,τι γεννά περισσότερη ασφάλεια, γεννά στην πραγματικότητα περισσότερο κίνδυνο… Κάθε μέτρο ασφαλείας που δεν είναι “περιοριστικό” αφ’ εαυτού γίνεται αντιληπτό από τους οδηγούς σαν μια ευκαιρία για να αυξήσουν την ταχύτητα, οπότε η πιθανότητα καθαρού κινδύνου αυξάνεται».

«Όταν με κάποιο μέτρο οδικής ασφάλειας ο χρήστης αντιλαμβάνεται μια μείωση του κινδύνου, τείνει ν’ αλλάξει τη συμπεριφορά του, αυξάνοντας τις ριψοκίνδυνες αποφάσεις και τις πιθανότητες να προκληθούν περισσότερα ατυχήματα».

Η ελευθερία του αυτοκινήτου επιτυγχάνεται εις βάρος της ελευθερίας των άλλων· αποφεύγονται κάποια ατυχήματα αποκλείοντας άλλους χρήστες της οδού να εισέλθουν στους δρόμους. Κάθε μέτρο που αυξάνει την ασφάλεια των οδηγών αυξάνει και την επιθυμία τους για ταχύτητα· μειώνεται η αίσθηση του κινδύνου για τους οδηγούς αλλά αυξάνεται ο πραγματικός κίνδυνος για πεζούς και ποδηλάτες οι οποίοι μετατρέπονται σε παθητικούς χρήστες της κίνησης του αυτοκινήτου.

Αποτύπωμα της ταχύτητας, το απολίθωμα αυτής της κίνησης είναι οι τροχαίες συγκρούσεις. Η πρόσκρουση της αυτοκινητικής ταχύτητας στον ανθρώπινο χρόνο: η ολόδική μας Πομπηία.

Στα «τροχαία ατυχήματα» αναπαράγονται οι έμφυτες ανεπάρκειες της κίνησης του αυτοκινήτου· ως αιτίες τους αναγνωρίζονται όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τη φαντασμαγορία του αυτοκινήτου.

Τα κείμενα για την οδική ασφάλεια καταλήγουν σε ευχολόγια και αναμασήματα μέτρων ήδη εφαρμοσμένων, γιατί οι συγκρούσεις γίνονται αντιληπτές μέσα από το πρίσμα της κυριαρχίας του αυτοκινήτου.

Των τροχαίων συγκρούσεων τα αίτια ανάγονται στην κατάσταση του δικτύου, του οχήματος και της επιτήρησης της κίνησης. Αντί όμως τα ίδια τα αίτια να αναγνωριστούν ως οι εγγενώς προβληματικοί λειτουργικοί μηχανισμοί της αυτοκίνησης και να οδηγηθούμε στην αμφισβήτηση του αυτοκινήτου, κρίνεται σκόπιμη η επανεπένδυση στους ίδιους αυτούς μηχανισμούς για τη βελτίωσή τους. Και ενώ έχουν υποτίθεται εντοπιστεί τα αίτιά τους, η πτωτική τάση των συγκρούσεων φαίνεται να αγγίζει ένα όριο. Θα είναι η σκιά που θα συνοδεύει την κυκλοφορία, οι παράπλευρες απώλειες του πολέμου της αυτοκίνησης.

Οι θάνατοι της αυτοκίνησης έχουν χάσει την ανεμελιά τους. Ο διασπασμένος άνθρωπος αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας πολύωρης, προσεκτικής και συνετής οδήγησης, παρά μόνο με υπέρογκες επενδύσεις προσανατολισμένες στην “κανονικότητα” του κυκλοφοριακού σκηνικού.

Η κουλτούρα της ασφάλειας πασχίζει με θεσμοθέτηση «ημερών χωρίς αυτοκίνητο» και «ευγένειας στο δρόμο» να πείσει για τη δυνατότητα εφαρμογής της «συνεργατικής» οδήγησης. Είναι αντιφατικό να επικαλείσαι την κοινωνική συνείδηση των χρηστών ενός μέσου που χαρακτηρίζεται από την αυτιστική ιδιωτικότητά του.

Η προκλητική συμπεριφορά και η αμέλεια είναι χαρακτηριστικά του σύγχρονου καταναλωτή. Η χρήση κινητού τηλεφώνου και η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ αντικατοπτρίζουν την αίσθηση του ζεστού ιδιωτικού χώρου που υπόσχεται η χρήση του αυτοκινήτου. Λατρεύοντας τη δύναμη της μηχανής παραβιάζονται σημάνσεις και όρια ταχύτητας.

Η σύγκρουση τείνει να γίνει θανατηφόρα όσο αυξάνεται η ταχύτητα· οι μηχανισμοί παθητικής ασφάλειας των οχημάτων αδυνατούν να παρακολουθήσουν την “πρόοδο” της ταχύτητας. Στο σύνολό τους οι τροχαίες συγκρούσεις μπορούν να θεωρηθούν ατυχήματα της αυτοκίνησης. Σαν βραχυκυκλώματα της ροής της κυκλοφορίας προδίδουν τις αντοχές του δικτύου.Η ασφάλεια είναι το άλλοθι της αγωνιστικής οδήγησης.

Βιαστικά καταχωρήθηκαν σαν μηχανοκίνητος αθλητισμός οι αγώνες ταχύτητας που θεσμοθετήθηκαν απλά και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή των καταναλωτών και να ενθαρρυνθεί η πώληση ΙΧ. Σ’ αυτό το πεδίο δοκιμών της αυτοκινητοβιομηχανίας, που παραμένει το τελευταίο προπύργιο του αποκλειστικά αρσενικού αθλητισμού, το όχημα είναι επιτέλους μόνο κυρίαρχο και ελεύθερο να τηρήσει τις υποσχέσεις της ταχύτητάς του. Τα «ατυχήματα» των αγωνιστικών οχημάτων είναι βασικό στοιχείο του θεάματος που προσφέρεται.

Κανείς δεν θα αναρωτηθεί πόσο βοηθά την υπόθεση της oδικής ασφάλειας η δημοτικότητα που γνωρίζει ο μηχανοκίνητος αθλητισμός. Παρ’ όλα αυτά, οι συγκοινωνιολόγοι αναζητούν τη λύση
στους «μηχανισμούς αποφυγής σύγκρουσης των ακρίδων».

«Η οδήγηση… και μάλιστα η γρήγορη… πριμοδοτεί μια υπερβατικής τάξεως κιναισθητική εμπειρία του χωροχρόνου και μέσω της αίσθησης καταλήγει σε μια ολική (και με έντονες απόκρυφες διαστάσεις) συμμετοχή στον κόσμο… Το να πάμε παντού και το να πηγαίνουμε γρήγορα, δύο συνθήματα ενός πολιτισμού που αναζητά την πανταχού παρουσία, την αθανασία και που λατρεύει την ταχύτητα… Όπως αναφέρει ο Βιριλιό, είμαστε οι άγνωστοι στρατιώτες της δικτατορίας της κίνησης, κάτι που δεν συνεπάγεται μόνο την εξάλειψη της απόστασης, αλλά και την εκμηδένιση του χρόνου και την εγκαθίδρυση μιας αέναης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης». Η ταχύτητα είναι ένα μοντάζ του τοπίου της πραγματικότητας· ο οδηγός αποστασιοποιείται από την καταστροφή που προκαλεί, με έναν τρόπο που θυμίζει τους πιλότους των βομβαρδιστικών.Ο Μπουγκάτι είχε δηλώσει: «Εγώ δεν φτιάχνω αυτοκίνητα για να σταματούν, τα φτιάχνω για να τρέχουν».

Το αυτοκίνητο κινείται στο δρόμο καρκινωματικά – επεκτείνεται ανεξέλεγκτα και απεριόριστα. Στη διάδοση της θρησκείας του ΙΧ το φρένο είναι μια ανίερη κατάσταση. Ο αριθμητής του κλάσματος έχει αυτονομηθεί· η ταχύτητα εμφανίζεται σαν ακέραιος αριθμός. «Ο θρίαμβος του ανοδικού χιλιομετροδείκτη κατευνάζει τελετουργικά τον φόβο του διωκόμενου».

Στα «παγιδεύματα των ανθρώπων» το σώμα εξαφανίζεται στη δίνη της ταχύτητας.

«Η ταχύτητα είναι δημιουργός αμιγών αντικειμένων, είναι η ίδια ένα αμιγές αντικείμενο, εφόσον σβήνει το έδαφος και τις εδαφικές αναφορές, εφόσον ανεβαίνει τη ροή του χρόνου για να τον εκμηδενίσει, εφόσον πηγαίνει γρηγορότερα από την ίδια της την αιτία και ανεβαίνει το ρεύμα για να την αφανίσει.

Η ταχύτητα είναι ο θρίαμβος του αποτελέσματος επί της αιτίας, ο θρίαμβος του στιγμιαίου επί του χρόνου ως βάθους, ο θρίαμβος της επιφάνειας και της αμιγούς αντικειμενοσύνης επί του βάθους της επιθυμίας…

Θρίαμβος της λήθης επί της μνήμης, μέθη απολίτιστη, αμνησιακή… Το να πηγαίνει κανείς με το αυτοκίνητο δημιουργεί ένα είδος αοράτου, διαφάνειας, εγκαρσιότητας των πραγμάτων μέσω του κενού.

Είναι ένα είδος αυτοκτονίας σε αργή κίνηση, μέσω της εξάντλησης των μορφών, η οποία αποτελεί απολαυστική μορφή της εξαφάνισής τους…

Η ταχύτητα δεν είναι παρά η μυητική του κενού».

Εγκαθιδρύεται μια διαφορετική σχέση με τον κόσμο που χαρακτηρίζεται από την «“καταστροφή” της συνήθους αντίληψης των πραγμάτων».

Ο δρόμος γίνεται ο μη τόπος για την κυκλοφορία του πιο κατασταλαγμένου προϊόντος του καιρού μας.

———————————–

το πιο πάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

“O IX άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του – Κώστας Δημητρίου” – Εκδόσεις των Ξένων

Advertisements

Aνακοίνωση του EZLN για την επέτειο των 22 χρόνων από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης

1η Ιανουαρίου, 2016

Καλησπέρα,  σύντροφοι και συντρόφισσες των βάσεων στήριξης, από τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό των Ζαπατίστας, σύντροφοι όπως οι πολιτοφύλακες (milicianos και milicianas[i]), όπως οι αντάρτες, τοπικoί και περιφερειακοί υπεύθυνοι [ii], όπως οι Αρχές από τα τρία επίπεδα της αυτόνομης κυβέρνησης, σύντροφοι, όπως promotores promotoras [iii] των διαφόρων χώρων εργασίας, σύντροφοι και συντρόφισσες της εθνικής και διεθνούς Έκτης διακήρυξης και όλοι που είναι παρόντες.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε την 22η επέτειο από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης.

b2ap3_thumbnail_IMG_0977.jpg

Για περισσότερα από 500 χρόνια έχουμε υπομείνει τον πόλεμο, που οι ισχυροί από διαφορετικά έθνη, γλώσσες, χρώματα και πιστεύω, έχουν οργανώσει εναντίον μας για να μας εξολεθρεύσουν.

Ήθελαν να μας σκοτώσουν, είτε σκοτώνοντας το σώμα μας ή θανατώνοντας τις ιδέες μας.

Αλλά αντιστεκόμαστε.

Ως γηγενείς άνθρωποι, ως θεματοφύλακες της μητέρας γης, αντιστεκόμαστε.

Όχι μόνο εδώ και όχι μόνο στο χρώμα μας, που είναι το χρώμα της γης.

Σε όλες τις γωνιές της γης που υπέφεραν στο παρελθόν και εξακολουθούν να υποφέρουν, υπήρχαν και υπάρχουν αξιοπρεπείς και επαναστατημένοι άνθρωποι, που αντιστάθηκαν, που αντιστέκονται στον θάνατο, ο οποίος επιβάλλεται από τους πάνω.

Την 1η Ιανουαρίου του 1994, πριν από 22 χρόνια, κάναμε δημόσιο το «Φτάνει πια!», που είχαμε ετοιμάσει μέσα σε μια αξιοπρεπή σιγή για μια δεκαετία.

Φιμώνοντας τον πόνο μας, ετοιμάζαμε την κραυγή του.  

 Ο λόγος μας, εκείνη τη στιγμή, προήλθε από τη φωτιά.

Για να ξυπνήσει όσους κοιμόντουσαν.

Για να σηκώσει τους πεσμένους.

Για να εξοργίσει όσους είχαν συμμορφωθεί και παραδοθεί.

Για να επαναστατήσει ενάντια στην ιστορία

Για να την αναγκάσει να πει αυτό που είχε αποσιωπήσει.

Για να αποκαλύψει την ιστορία της εκμετάλευσης, των δολοφονιών, των διώξεων, της ασέβειας και της λήθης, που κρυβόταν πίσω από την ιστορία των πάνω.
Αυτή η ιστορία των μουσείων, των αγαλμάτων, των σχολικών βιβλίων – μνημεία στο ψέμα.

Με το θάνατο του λαού μας, με το αίμα μας, ξυπνήσαμε από το λήθαργο έναν κόσμο, που είχε παραιτηθεί για να ηττηθεί.

Δεν ήταν μόνο λόγια. Το αίμα των νεκρών συντρόφων μας αυτά τα 22 χρόνια προστέθηκε στο αίμα των συντρόφων μας από τα προηγούμενα χρόνια, τις δεκαετίες, και τους αιώνες.

Έπρεπε να επιλέξουμε τότε και επιλέξαμε τη ζωή.

Αυτός είναι ο λόγος, που τότε και τώρα, για να ζήσουμε, πεθαίνουμε.

Ο λόγος μας τότε ήταν τόσο απλός όσο το αίμα μας, που έβαφε τους δρόμους και τους τοίχους των πόλεων,  όπου δεν μας σέβονται τώρα, όπως δεν μας σέβονταν και τότε.

Και συνεχίζει να είναι:
Το λάβαρο του αγώνα μας ήταν τα 11 αιτήματά μας: γη, εργασία, τροφή, υγεία,  εκπαίδευση, αξιοπρεπή στέγαση, ανεξαρτησία, δημοκρατία,  ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη.

Αυτές οι απαιτήσεις, μας έκαναν να εξεγερθούμε με όπλα, γιατί αυτά ήταν τα πράγματα που εμείς, οι γηγενείς άνθρωποι και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν ανάγκη.

Με τον τρόπο αυτό, ξεκινήσαμε τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ταπείνωση, την ασέβεια, τη λήθη και ενάντια σ’ όλες τις αδικίες που ζήσαμε και που προκλήθηκαν από το κακό σύστημα.

Επειδή είμαστε μόνο στην υπηρεσία των πλουσίων και των ισχυρών ως σκλάβοι τους, ώστε να μπορούν να γίνονται πλουσιότεροι και πλουσιότεροι και εμείς να μπορούμε να γινόμαστε όλο φτωχότεροι και φτωχότεροι.

Έχοντας ζήσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο αυτής της κυριαρχίας και της λεηλασίας, είπαμε:

ΑΡΚΕΤΑ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ !

Και είδαμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, στη συνέχεια, παρά να πάρουμε τα όπλα μας για να σκοτώσουμε ή για να πεθάνουμε για έναν δίκαιο σκοπό.

Αλλά δεν ήμασταν μόνοι.

Ούτε είμαστε μόνοι τώρα.

Στο Μεξικό και στον Κόσμο η αξιοπρέπεια βγήκε στους δρόμους και ζήτησε ένα χώρο για τη λέξη.

Καταλάβαμε.

EZLNDS-700x443

Από εκείνη τη στιγμή, αλλάξαμε τη μορφή των αγώνων μας. Ήμασταν και είμαστε ένα αυτί σε επαγρύπνηση και μια ανοιχτή λέξη, επειδή από την αρχή ξέραμε, ότι ένας δίκαιος αγώνας του λαού είναι για τη ζωή και όχι για τον θάνατο.

Αλλά έχουμε τα όπλα δίπλα μας, δεν τα έχουμε ξεφορτωθεί, θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος.

Επειδή βλέπουμε ότι όπου το αυτί μας ήταν μια ανοιχτή καρδιά, ο Κυβερνήτης χρησιμοποιήσε τον παραπλανητικό λόγο του και την φιλόδοξη και ψεύτικη καρδιά του, εναντίον μας.

Είδαμε ότι ο πόλεμος από τους πάνω συνεχίστηκε.

Σχέδιο και στόχος τους ήταν και είναι να κάνουν πόλεμο εναντίον μας μέχρι να μας εξοντώσουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αντί να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματα μας, προτοιμάζονταν και προετοιμάζονται , έκαναν και κάνουν πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα τους και χρηματοδοτούν τους παραστρατιωτικούς τους, παρέχοντας και διανέμοντας ψίχουλα, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη φτώχεια μερικών ανθρώπων.

Αυτοί οι κυβερνήτες που είναι πάνω, είναι ηλίθιοι. Νομίζουν ότι όσοι ήταν πρόθυμοι να ακούσουν, θα ήταν επίσης πρόθυμοι να ξεπουληθούν, να παραδοθούν και να τα παρατήσουν.

Έκαναν λάθος τότε.

Κάνουν λάθος τώρα.

Επειδή εμείς οι Ζαπατίστας γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι δεν είμαστε ζητιάνοι ή αδρανείς, που ελπίζουν ότι όλα απλά θα λυθούν μόνα τους.

Είμαστε άνθρωποι με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και συνείδηση ​​για να αγωνιστούμε για μια αληθινή ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους. [iv] Ανεξάρτητα από το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, την πίστη, το ημερολόγιο ή τη γεωγραφική θέση του καθενός.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, περιφερειακός, ή ακόμα και εθνικός . Είναι παγκόσμιος.

Επειδή οι αδικίες, τα εγκλήματα, οι  εκδιώξεις, η έλλειψη σεβασμού και οι εκμεταλλεύσεις είναι παγκόσμιες.

Αλλά έτσι είναι εξέγερση, η οργή, η αξιοπρέπεια και η επιθυμία να γίνεσαι καλύτερος.

Γι ‘αυτό και καταλάβαμε, ότι ήταν αναγκαίο να οικοδομήσουμε τη ζωή μας μόνοι μας, με αυτονομία.

Εν μέσω μεγάλων απειλών, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών παρενοχλήσεων και συνεχών προκλήσεων από την κακή κυβέρνηση, αρχίσαμε να σχηματίζουμε το δικό μας σύστημα διακυβέρνησης-την αυτονομία μας- το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, τη δική μας υγειονομική περίθαλψη, τη δική μας επικοινωνία, τον δικό μας τρόπο να φροντίζουμε και να καλλιεργούμε τη μητέρα γη, τη δική μας πολιτική ως λαός και τη δική μας ιδεολογία για το πώς θέλουμε να ζήσουμε ως κοινότητες, με μια άλλη κουλτούρα.

Εκεί που άλλοι ελπίζουν ότι οι πάνω, θα λύσουν τα προβλήματα των ανθρώπων που είναι κάτω, εμείς οι Ζαπατίστας αρχίσαμε να χτίζουμε την ελευθερία μας, όπως την σπορά, από κει που κατασκευάζεται, απο κει που αναπτύσσεται, δηλαδή, από τα κάτω.

Αλλά η κακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει και να φέρει ένα τέλος στον αγώνα και την αντίστασή μας, με έναν πόλεμο, που αλλάζει σε ένταση καθώς αλλάζει η παραπλανητική πολιτική της, με τις κακές ιδέες της, με τα ψέματα της, χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διάδοσή τους και μοιράζοντας ψίχουλα στις αυτόχθονες κοινότητες, όπου ζουν οι Ζαπατίστας, προκειμένου να τις διαιρέσουν και να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, υλοποιώντας έτσι το σχέδιο αντιεξέγερσης τους.

Αλλά ο πόλεμος που έρχεται από τους πάνω, συντρόφισσες, συντρόφοι, αδελφοί και αδελφές, είναι πάντα ο ίδιος: φέρνει μόνο την καταστροφή και το θάνατο.

Οι ιδέες και οι σημαίες μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το ποιος είναι στο γραφείο, αλλά ο πόλεμος των πάνω πάντα καταστρέφει, πάντα σκοτώνει, δεν σπέρνει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον τρόμο και την απελπισία.

b2ap3_thumbnail_IMG_0951.jpg

Στη μέση αυτού του πολέμου, έπρεπε να προχωρήσουμε προς ό, τι επιθυμούσαμε.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για την κατανόηση όσων ούτε καν καταλαβαίνουν ότι δεν κατανοούν.
Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε τον εγκληματία να αποκηρύξει τον εαυτό του και την ιστορία του και να μετατρέψει τον εαυτό του, μετανοημένος, σε καλό άνθρωπο.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για ένα μεγάλο και άχρηστο κατάλογο υποσχέσεων που θα ξεχνιόταν λίγα λεπτά αφού τον δημιουργούσαν.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε τους άλλους, τους διαφορετικούς, αλλά με τον ίδιο πόνο και οργή, να μας κοιτάξουν και κοιτώντας μας, να δουν.

Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Δεν υπήρχε βιβλίο, εγχειρίδιο, ή θεωρία, που να μας λέει, τι να κάνουμε, προκειμένου να αντισταθούμε, και ταυτόχρονα να χτίσουμε κάτι νέο και καλύτερο.

Ίσως όχι τέλειο, ίσως διαφορετικό, αλλά πάντα δικό μας, των ανθρώπων μας, οι γυναίκες, οι άνδρες, τα παιδιά και οι γέροντες που με τη συλλογική καρδιά τους, κάλυψαν τη μαύρη σημαία με ένα κόκκινο αστέρι με πέντε σημεία και με γράμματα που δεν τους δίνουν μόνο ένα όνομα, αλλά και μια δέσμευση και ένα πεπρωμένο: EZLN.

b2ap3_thumbnail_20160101_004120.jpg

Και έτσι ψάξαμε στην προγονική ιστορία μας, στη συλλογική μας καρδιά, και μέσα από σκουντουφλήματα μέσα από ατέλειες και λάθη, χτίζουμε αυτό που είμαστε και το οποίο όχι μόνο μας βοηθά να προχωράμε στη ζωή και στην αντίσταση, αλλά μας εξυψώνει ως αξιοπρεπή και επαναστατικά όντα.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 22 χρόνων του αγώνα της Αντίστασης και της Εξέγερσης, έχουμε συνεχίσει να χτίζουμε μια άλλη μορφή ζωής, κυβερνώντας τους εαυτούς μας ως συλλογικός λαός που είμαστε, σύμφωνα με τις επτά αρχές της ηγεσίας,  με την υπακοή, την οικοδόμηση ενός νέου συστήματος και μια άλλη μορφή ζωής ως γηγενής λαός.

Μια μορφή ζωής, όπου οι άνθρωποι προστάζουν και η κυβέρνηση υπακούει.

Και βλέπουμε, με την απλή καρδιά μας, ότι αυτός είναι ο πιο υγιής τρόπος, γιατί γεννιέται και αναπτύσσεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που λένε τη γνώμη τους, συζητούν, σκέφτονται, αναλύουν, κάνουν προτάσεις και αποφασίζουν, τι είναι καλύτερο για αυτούς, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων μας.

Όπως θα εξηγήσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα, βλέπουμε την εγκατάλειψη και την φτώχεια να βασιλεύουν στις κοινότητες partidista [αυτές που υποστηρίζουν τα πολιτικά κόμματα], διοικούνται από την τεμπελιά και την εγκληματικότητα και η ζωή της κοινότητας είναι διαλυμένη και τώρα μοιραία γκρεμίζονται.

Το ξεπούλημά τους στην κακή κυβέρνηση όχι μόνο δεν έλυσε βασικά προβλήματα τους, αλλά τους πρόσφερε και μεγαλύτερη φρίκη με την οποία πρέπει ν’ασχοληθούν. Όπου πριν υπήρχε η πείνα και η φτώχεια, τώρα υπάρχει η πείνα, η φτώχεια και η απελπισία. Οι κοινότητες partidista έχουν γίνει ένα πλήθος ζητιάνων, που δεν εργάζονται, που περιμένουν μόνο για το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα βοήθειας, το οποίο απλά έρχεται την επόμενη εκλογική περίοδο.

Αυτά τα στοιχεία φυσικά δεν εμφανίζονται σε καμία ομοσπονδιακή, πολιτειακή, ή δημοτική κυβερνητική έκθεση, αλλά είναι η αλήθεια και μπορεί να την δει κανείς στις κοινότητες partidista: αγροτές, που δεν ξέρουν πώς να δουλεύουν πια τη γη, σπίτια από τσιμεντότουβλα, με στέγες από αλουμίνιο που είναι άδεια, κοινότητες που ενώνονται μόνο για να λάβουν τα ψίχουλα της κυβέρνησης.

Ίσως στις κοινότητές μας, να μην υπάρχουν σπίτια από τσιμέντο, ή ψηφιακές τηλεοράσεις, ή ολοκαίνουργια φορτηγά, αλλά οι άνθρωποί μας ξέρουν πώς να δουλεύουν τη γη. Το φαγητό στο τραπέζι τους, τα ρούχα που φορούν, το φάρμακο που παίρνουν, η γνώση που μαθαίνουν, η ζωή που ζουν είναι δική τους, το προϊόν της εργασίας τους και των γνώσεων τους. Δεν είναι ελεημοσύνη από κανέναν.

Μπορούμε να το πούμε αυτό χωρίς ντροπή: οι κοινότητες Ζαπατίστας δεν είναι μόνο σε καλύτερη κατάσταση από ό, τι ήταν πριν από 22 χρόνια, αλλά και η ποιότητα ζωής τους είναι καλύτερη από εκείνων που ξεπουλήθηκαν στα πολιτικά κόμματα όλων των χρωμάτων.

Πριν, προκειμένου να γνωρίζουμε αν κάποιος ήταν Ζαπατίστας, ελέγχαμε να δούμε αν φορούσε κόκκινο μαντίλι ή μπαλακλάβα.

Τώρα φτάνει να δούμε αν δουλεύουν τη γη, αν φροντίζουν τον πολιτισμό τους, αν μελετούν την επιστήμη και την τεχνολογία, αν σέβονται τις γυναίκες, αν το βλέμμα τους είναι ευθύ και καθαρό, αν ξέρουν τι είναι οι συλλογικοί κανόνες, αν βλέπουν τη δουλειά της αυτόνομης κυβέρνησης των Ζαπατίστας στην εξέγερση ως υπηρεσία και όχι ως μια επιχείρηση, αν όταν τους ρωτάς κάτι που δεν γνωρίζουν και απαντούν: “Δεν ξέρω….. ακόμα “, αν όταν κάποιος τους κοροϊδεύει λέγοντάς τους, ότι οι Ζαπατίστας δεν υπάρχουν πλέον ή είναι πολύ λίγοι, αυτοί απαντούν : «μην ανησυχείτε, θα υπάρξουν περισσότεροι από εμάς, μπορεί να πάρει λίγο καιρό αλλά θα υπάρξουν περισσότεροι»,  αν το βλέμμα τους φτάνει μακριά σε χρόνο και γεωγραφικές περιοχές,  αν γνωρίζουν ότι το αύριο φυτεύεται σήμερα.

Αναγνωρίζουμε βέβαια. ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να κάνουμε, πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα και να οργανωθούμε περισσότερο.

Γι ‘αυτό πρέπει να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για την πιο αποτελεσματική και πιο εκτεταμένη αυτοδιακυβέρνησή μας, γιατί το χειρότερο από τα χειρότερα, το καπιταλιστικό σύστημα, θα επιστρέψει εναντίον μας ξανά.

Πρέπει να γνωρίζουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε ήδη 32 χρόνια εμπειρίας στον αγώνα μας για εξέγερση και αντίσταση.

Και έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.

Είμαστε ο Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που δεν μας ονομάζουν έτσι.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που μέσα από τη σιωπή και τη συκοφαντία, μας ξεχνούν.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, αν και δεν μας βλέπουν.

Αυτό είναι αυτό που είμαστε μέσα από τα βήματά μας, το δρόμο μας, την καταγωγή μας και το πεπρωμένο μας.

Προσβλέπουμε σε ό,τι ήταν πριν και ό, τι είναι τώρα.

Μια αιματηρή νύχτα, χειρότερη από πριν, αν αυτό είναι δυνατόν, εκτείνεται πάνω ​​από τον κόσμο.

Ο Εξουσιαστής δεν έχει οριστεί μόνο για να συνεχίζει την εκμετάλευση, την καταστολή, την ασέβεια και την εκδίωξη, αλλά είναι αποφασισμένος, να καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο, αν μπορεί με τον τρόπο αυτό, να δημιουργήσει κέρδη και χρήματα.

Είναι σαφές ότι το χειρότερο έρχεται για όλους μας. [V]

Οι πλούσιοι πολυεκατομμυριούχοι λίγων χωρών, συνεχίζουν το στόχο τους, να λεηλατήσουν τα φυσικά πλούτη ολόκληρου του κοσμου, ό, τι μας δίνει ζωή, όπως το νερό, τη γη, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια, τον αέρα και όλα αυτά που είναι κάτω από το έδαφος: χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, κεχριμπάρι, θείο, άνθρακα και άλλα ορυκτά.

Δεν θεωρούν τη γη ως πηγή ζωής, αλλά ως μια επιχείρηση,  όπου μπορούν να μετατρέψουν τα πάντα σε εμπόρευμα, και τα εμπορεύματα να μετατραπούν σε χρήματα και με τον τρόπο αυτό θα μας καταστρέψουν εντελώς.

Το κακό και εκείνοι που το εκτελούν έχει όνομα, ιστορία, προέλευση, ατζέντα, γεωγραφία : το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν έχει σημασία με τι χρώμα το ζωγραφίζουν, τι όνομα του δίνουν, με  ποια θρησκεία το ντύνουν, ποια σημαία σηκώνουν, είναι το καπιταλιστικό σύστημα.

Είναι η εκμετάλλευση της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε.

Είναι ασέβεια και περιφρόνηση για όλα όσα είναι διαφορετικά και για ό,τι δεν ξεπουλιέται, για ό,τι δεν παραδίδεται και δεν υποκύπτει.
Είναι το σύστημα που διώκει, φυλακίζει, δολοφονεί.
Κλέβει.

Στο κεφάλι αυτού του συστήματος, υπάρχουν φιγούρες που ξεπροβάλλουν, αναπαράγονται, αναπτύσσονται και πεθαίνουν : σωτήρες, ηγέτες, caudillos,  υποψήφιοι, κυβερνήσεις, κόμματα, που προσφέρουν τις λύσεις τους.

Προσφέρουν συνταγές, ως ένα ακόμη εμπόρευμα, για την επίλυση των προβλημάτων.

Ίσως κάποιος εκεί έξω εξακολουθεί να πιστεύει ότι από πάνω, απ’όπου τα προβλήματα δημιουργούνται, θα έρθουν επίσης και οι λύσεις τους.

Ίσως εξακολουθεί να υπάρχει κάποιος που πιστεύει σε τοπικούς, περιφερειακούς, εθνικούς και παγκόσμιους σωτήρες.

Ίσως υπάρχουν και εκείνοι που εξακολουθούν να ελπίζουν ότι κάποιος θα κάνει, ό, τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Αυτό θα ήταν ωραίο, ναι.

Όλα θα ήταν τόσο εύκολα, άνετα, δεν θα χρειαζόταν πάρα πολλή προσπάθεια. Θα σήμαινε πως όλα θα γίνονταν, απλώς σηκώνοντας το χέρι του, σημειώνοντας ένα ψηφοδέλτιο, συμπληρώνοντας μια φόρμα, χειροκροτώντας, φωνάζοντας ένα σύνθημα, συνδεώντας τον εαυτό του με ένα πολιτικό κόμμα, και ψηφίζοντας κάποιον να έρθει και κάποιον άλλον να φύγει.
Ίσως, εμείς οι Ζαπατίστας λέμε, ίσως, νομίζουμε, εμείς που είμαστε ό, τι είμαστε, ότι θα ήταν ωραίο αν τα πράγματα ήταν έτσι, αλλά δεν είναι.

Αυτό που έχουμε μάθει ως Ζαπατίστας, και χωρίς οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο εκτός από το να έχουμε δάσκαλο τη δική μας πορεία, είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς, δεν πρόκειται να έρθει και να μας σώσει, να μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, ν’ανακουφίσει τον πόνο μας, ή να μας φέρει την δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε και αξίζουμε.

Υπάρχει μόνο αυτό που κάνουμε οι ίδιοι, ο καθένας με το δικό του ημερολόγιο και τη γεωγραφική του θέση, με το δικό του συλλογικό όνομα, με το δικό του τρόπο σκέψης και δράσης, τη δική του προέλευση και το δικό του πεπρωμένο.

Έχουμε μάθει επίσης, ως Ζαπατίστας, ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με την οργάνωση.

Μάθαμε ότι είναι καλό, αν ένα άτομο [vi] θυμώνει.

Αλλά εάν περισσότεροι άνθρωποι, πολλοί [vii] άνθρωποι θυμώνουν, ένα φως ανάβει σε μια γωνιά του κόσμου και η λάμψη του μπορεί να γίνει ορατή για μια στιγμή, απ’ όλη την επιφάνεια της γης.

Αλλά μάθαμε επίσης ότι αν αυτοί οι θυμωμένοι άνθρωποι οργανωθούν … Ω! Στη συνέχεια, έχουμε όχι μόνο μια στιγμιαία λάμψη που φωτίζει την επιφάνεια της γης.
Στη συνέχεια, αυτό που έχουμε είναι ένα μουρμουρητό, σαν μια φήμη, μια δόνηση, που ξεκινά αθόρυβα και δυναμώνει.

Είναι σαν αυτός ο κόσμος να ήταν έτοιμος να γεννήσει έναν άλλο κόσμο, καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανθρώπινο … ή … Humana ή humanoa.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα θα αρχίσουμε τα λόγια μας με μια λέξη, που έχει ήδη ειπωθεί πιο πριν, αλλά που εξακολουθεί να είναι αναγκαία, επιτακτική και ζωτικής σημασίας: πρέπει να οργανωθούμε, να προετοιμαστούμε για να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε αυτή τη ζωή, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν άλλο τρόπο για να κυβερνήσουμε τους εαυτούς μας ως άνθρωποι.

Γιατί αν δεν οργανωθούμε, θα πρέπει να υποδουλωθούμε.

Δεν υπάρχει τίποτα που ν’αξίζει την εμπιστοσύνη μας στον καπιταλισμό. Απολύτως τίποτα. Έχουμε ζήσει με αυτό το σύστημα εδώ και εκατοντάδες χρόνια και έχουμε υποφέρει κάτω από τους 4 τροχούς του: την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την στέρηση και την περιφρόνηση. Τώρα το μόνο που έχουμε είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, στους εαυτούς μας. Και ξέρουμε πώς να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, τη δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή που θέλουμε.

Τώρα κανείς δεν είναι ασφαλής κάτω από την καταιγίδα της καπιταλιστικής Ύδρας που θα καταστρέψει τις ζωές μας, ούτε οι ιθαγενείς, οι αγρότες, οι εργάτες, οι δάσκαλοι, οι νοικοκυρές, οι διανοούμενοι, ή εργαζόμενοι σε γενικές γραμμές, επειδή υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι, που αγωνίζονται για να επιβιώσουν στην καθημερινή ζωή, κάποιοι έχοντας αφεντικό κάποιοι άλλοι χωρίς να έχουν, όλοι όμως έχουν πιαστεί στα νύχια του καπιταλισμού.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό.

Κανείς δεν θα μας οδηγήσει, θα πρέπει να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, να σκεφτόμαστε από κοινού για το πώς θα επιλύσουμε κάθε κατάσταση.

Διότι αν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος, που θα μας οδηγήσει, έχουμε ήδη δει πώς μας οδηγούν κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό χρόνων του καπιταλιστικού συστήματος, δεν λειτούργησε όλο αυτό για μας, τους φτωχούς, καθόλου. Λειτούργησε γι ‘αυτούς, ναι, γιατί απλώς με το να κάθονται εκεί, κερδίζουν χρήματα για να ζήσουν.

Είπαν σε όλους “ψηφίστε εμένα”, “εγώ θα αγωνιστώ για να δώσω ένα τέλος στην εκμετάλλευση” και μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους, όπου μπορούν να κερδίζουν χρήματα χωρίς να ιδρώνουν, ξεχνούν αυτόματα όλα όσα είπαν και αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερη εκμετάλλευση, να πωλούν τα λίγα που έχουν απομείνει από τον πλούτο των χωρών μας. Αυτοί οι ξεπουλημένοι είναι άχρηστοι υποκριτές, παράσιτα, δεν είναι ικανοί για κανένα καλό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, αλλά μόλις ξεκίνησε. Βρισκόμαστε σε αυτόν τον αγώνα για 32 χρόνια, 22 από τα οποία ήταν δημόσια.

Γι ‘αυτό πρέπει να ενώσουμε ακόμη καλύτερα τους εαυτούς μας, να οργανωθούμε ακόμη καλύτερα, για να κατασκευάσουμε το σκάφος μας, το σπίτι μας- που είναι, η αυτονομία μας. Αυτή είναι, που πρόκειται να μας σώσει από τη μεγάλη καταιγίδα που πλησιάζει. Πρέπει να ενισχύσουμε διαφορετικούς τομείς των εργασιών μας και τα συλλογικά μας καθήκοντα.

Δεν έχουμε καμία άλλη πιθανή πορεία, αλλά να ενωθούμε και να οργανωθούμε για να αγωνιστούμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, ενάντια στη μεγάλη απειλή, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Επειδή ο εγκληματικός καπιταλισμός, που απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν σέβεται κανέναν, θα μας σαρώσει όλους, ανεξάρτητα από φυλή, κόμμα, ή θρησκεία. Αυτό μας το έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια η κακή κυβέρνηση, με απειλές, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και δολοφονίες ενάντια στους ανθρώπους μας στην ύπαιθρο, στην πόλη και σ’όλο τον κόσμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε, συντρόφοι, συντρόφισσες, παιδιά, νέοι [jovenes και jovenas]: Εσείς η νέα γενιά είστε το μέλλον του λαού μας, του αγώνα μας και της ιστορίας μας. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι έχετε μια εργασία και μια υποχρέωση: να ακολουθήσετε το παράδειγμα των πρώτων μας συντρόφων, των γερόντων μας, των γονέων και των παππούδων και όλων εκείνων, που ξεκίνησαν αυτόν τον αγώνα μας.

Έχουν ήδη φτιάξει ένα μονοπάτι. Τώρα είναι δουλειά μας να το ακολουθήσουμε και να το διατηρήσουμε. Αλλά μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό μόνο οργανώνοντας τους εαυτούς μας από γενιά σε γενιά, κατανοώντας αυτή την εργασία και οργανώνοντας τους εαυτούς μας να το κάνουμε πραγματικότητα, συνεχίζοντας μέχρι να φτάσουμε στο τέλος του αγώνα μας.

Εσείς, ως νέοι αποτελείτε ένα σημαντικό μέρος των κοινοτήτων μας, γι ‘αυτό θα πρέπει να συμμετέχετε σε όλα τα επίπεδα των εργασιών της οργάνωσής μας και σε όλους τους τομείς της αυτονομίας μας. Κάθε γενιά ας συνεχίσει να μας οδηγεί προς το πεπρωμένο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπως ακριβώς και οι πρώτοι μας συντρόφοι και συντρόφισσες  μας διδάσκουν τώρα.

Compaticion_EZLN_Indigenas-4-Elizabeth-Ruiz-CO-

Σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαστε σίγουροι ότι κάποια μέρα θα επιτύχουμε αυτό που θέλουμε: τα πάντα για όλους, τίποτα για μας, δηλαδή, την ελευθερία μας. Σήμερα ο αγώνας μας εξελίσσεται σιγά-σιγά. Τα όπλα του αγώνα μας είναι η αντίστασή μας, η εξέγερσή μας και ο ειλικρινής λόγος μας, τον οποίο κανένα βουνό κανένα σύνορο δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Θα φτάσει στα αυτιά και τις καρδιές των αδελφών μας σε όλο τον κόσμο.

Κάθε μέρα υπάρχουν όλο περισσότεροι άνθρωποι, που καταλαβαίνουν ότι η αιτία του αγώνα μας ενάντια στην σοβαρή κατάσταση της αδικίας που ζούμε, είναι το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας και στον κόσμο.

Γνωρίζουμε επίσης ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα μας, υπήρξαν και θα υπάρξουν απειλές, καταστολή, διώξεις, αντιφάσεις και κοροϊδία από τα τρία επίπεδα της κακής κυβέρνησης. Αλλά θα πρέπει να είναι σαφές, ότι η κακή κυβέρνηση μας μισεί γιατί είμαστε σε καλό δρόμο, αν μας επικροτούσε θα είχαμε εκτραπεί από τον αγώνα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε οι κληρονόμοι ενός 500 και πλέον χρόνων αγώνα και αντίστασης. Το αίμα των προγόνων μας τρέχει μέσα στις φλέβες μας, είναι αυτοί που έχουν περάσει σε μας το παράδειγμα του αγώνα και της εξέγερσης, τον ρόλο του θεματοφύλακα της μητέρας μας γης, από την οποία γεννηθήκαμε, από την οποία ζούμε και στην οποία θα επιστρέψουμε.

b2ap3_thumbnail_20151231_235125.jpg

Σύντροφοι και συντρόφισσες Ζαπατίστας

Σύντροφοι και συντρόφισσες και compañeroas της έκτης:

Αδελφοί και αδελφές:

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια μας για το τρέχον έτος που αρχίζει.

Περισσότερα λόγια θα έρθουν καθώς και περισσότερες σκέψεις.

Σιγά-σιγά θα σας δείξουμε και πάλι το βλέμμα μας, τη συλλογική μας καρδιά.

Τελειώνοντας για τώρα θα σας πούμε, ότι για να τιμήσουμε το αίμα των νεκρών συντρόφων μας, δεν είναι αρκετό τους θυμόμαστε, να μας λείπουν, να κλαίμε, ή να προσευχόμαστε, αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε το έργο που μας άφησαν, να δημιουργήσουμε στην πράξη την αλλαγή, που θέλουμε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, η σημαντική αυτή ημέρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας να αγωνιστούμε, να προχωρήσουμε μπροστά με οποιοδήποτε κόστος και ό, τι κι αν συμβεί, χωρίς να αφήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα να καταστρέψει ό, τι έχουμε κερδίσει και αυτό το λίγο που έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε και τις προσπάθειές μας για περισσότερα από 22 χρόνια: την ελευθερία μας!

Τώρα δεν είναι η ώρα να υποχωρήσουμε, να απογοητευτούμε ή να κουραστούμε, πρέπει να είμαστε ακόμη πιο σταθεροί στον αγώνα μας, για να διατηρήσουμε τα λόγια και το παράδειγμα, που μας άφησαν οι πρώτοι σύντροφοί μας : να μην υποκύπτουμε, να μην ξεπουλιόμαστε και να μην τα παρατάμε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Για την Γηγενή Επαναστατική Μυστική Επιτροπή-Γενική Διοίκηση του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση.

Εξεγερμένος Moisés

Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Μεξικό, η 1η Ιανουαρίου, το 2016.

Σημειώσεις : [i] Μέλος της πολιτοφυλακής ή έφεδρος του EZLN .

[ii] Κυριολεκτικά σημαίνει «υπεύθυνος», αλλά χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό για να αναφερθεί σε ένα πρόσωπο υπεύθυνο για ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας.

[iii] Οι Ζαπατίστας των βάσεων υποστήριξης, που έχουν επιλεγεί από τις κοινότητές τους και να εκπαιδευτού και για να εργαστούν στα αυτόνομα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης.

[iv] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί τις λέξεις “todas, todos, todoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών πληθυντικών έμφυλων αντωνυμιών, που περιλαμβάνει αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[v] Βλ IV.

[vi] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “uno, una, UNOA” για να δώσει μια σειρά από πιθανές εκδοχές του «ενός», που εμπεριέχει τις όλες έννοιες, όπως αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[vii] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί “Muchos, Muchas, muchoas” για να δώσει μια σειρά πιθανών εκδοχών των «πολλών», που εμπεριέχει το αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[πηγές : https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com

http://radiozapatista.org/?p=15826&lang=en)  Μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα ]


Ζαπατίστας: “Από πόνο, από οργή, για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη”

Αναδημοσιεύουμε την τελευταία ανακοίνωση του Ζαπατίστικου Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση. Συνέπεσε με την συμπλήρωση ενός χρόνου από την εγκληματική συνεργασία αστυνομίας και καρτέλ στο Μεξικό, με στόχο την απαγωγή και δολοφονία δεκάδων αριστερών φοιτητών που διαμαρτύρονταν για την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης…

Σεπτέμβριος  2015

“ο πόνος τους είναι πόνος μας – η οργή τους είναι οργή μας”

Συντρόφισσες & σύντροφοι της έκτης διακήρυξης στο Μεξικό και στον κόσμο :

Αδελφές και αδελφοί των ανθρώπων της Γης:

Η συλλογική μας καρδιά γνωρίζει, πριν και τώρα, ότι η θλίψη μας δεν είναι ένας στείρος θρήνος.

Ξέρει ότι η οργή μας δεν είναι μια ανώφελη εκτόνωση.

Ξέρουμε ποιοι και τι είμαστε, ξέρουμε ότι οι λύπες και η οργή μας γεννιούνται και τρέφονται από τα ψέματα και τις αδικίες.

Είμαστε αυτό που είμαστε, γιατί αυτός που είναι πάνω, σε βάρος όσων από εμάς είμαστε κάτω, λέει ψέματα για να κάνει πολιτική και να στολίζει το θάνατο, την απαγωγή, τη φυλάκιση, την δίωξη και τη δολοφονία, με το σκάνδαλο της διαφθοράς του.

Αυτός που είναι πάνω είναι ένας εγκληματίας με ασυλία και χωρίς ντροπή, το χρώμα της πολιτικής του, δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την αλλαγή ενός ονόματος και ενός πανό.

Είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, η ίδια αλαζονεία, η ίδια φιλοδοξία και η ίδια βλακεία.

Σα να θέλουν με την εξαφάνιση και τη δολοφονία, να εξαφανίσουν και να δολοφονήσουν και τη μνήμη.

Από τους πάνω και από εκείνους που εμμένουν στις διαστροφές και τη μιζέρια τους, θα λάβουμε μόνο το ψέμα ως μισθό και την αδικία ως πληρωμή.

Η αδικία και το ψέμα φτάνουν στην ώρα τους κάθε μέρα, όλες τις ώρες, παντού.

Η εκδίωξη από την εργασία μας, τη ζωή μας, τη γη μας και τον φυσικό κόσμο δεν τους ικανοποιεί.

Μας κλέβουν επίσης αυτούς που είναι γιοι, κόρες, αδελφές, αδελφοί, πατέρες, μητέρες, συγγενείς, σύντροφοι-ισσες και φίλοι μας.

Αυτός που είναι πάνω, μας διώκει, μας βάζει φυλακή, μας απαγάγει, μας εξαφανίζει και μας δολοφονεί.

Δεν αποτελειώνουν μόνο σώματα και ζωές.

Καταστρέφουν επίσης και ιστορίες.

Στην κορυφή της λήθης αυτός που είναι πάνω, χτίζει την ατιμωρησία του.

Λήθη είναι ο δικαστής που όχι μόνο τον απαλλάσσει, αλλά και τον ανταμείβει επίσης.

Γι’αυτούς και άλλους λόγους, η λύπη και η οργή μας αναζητά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Αργά ή γρήγορα θα καταλάβουμε, ότι αυτά δεν μπορούμε να τα βρούμε πουθενά, ότι δεν υπάρχει κανένα βιβλίο ή ομιλία, ούτε κανένα δικαστικό σύστημα, όργανο, υπόσχεση, ώρα ή τόπος που να τα δίνει.

Μαθαίνουμε ότι πρέπει να τα χτίσουμε.

Σαν ο κόσμος να μην ήταν ήδη σοφός, σαν ένα κενό να τραυμάτισε τη μήτρα της Γης, κομματιάζοντας την καρδιά του χρώματος εκείνων που ζουν στη Γη.

Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουμε, ότι χωρίς αλήθεια και χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει συνετή ημέρα ή νύχτα. Το ημερολόγιο δεν παίρνει καμία μέρα ρεπό, η γεωγραφία δεν αναπαύεται.

Σε πολλές γλώσσες, ιδιώματα, σύμβολα, αναφέρουμε εκείνους που λείπουν.

Και κάθε θλίψη και κάθε οργή παίρνει ένα όνομα, ένα πρόσωπο, μια ιστορία, ένα κενό που πονάει και ντροπιάζει.

Ο κόσμος και η ιστορία του είναι γεμάτος με απουσίες.

Και οι απουσίες γίνονται ένα μουρμουρητό, μια ισχυρή λέξη, ένα κλάμα ή μια κραυγή.

Δεν ουρλιάζουμε για μεταμέλεια. Δεν κλαίμε για οίκτο. Δεν παραπονιόμαστε για παραίτηση.

Αυτά τα κάνουμε, έτσι ώστε εκείνοι που λείπουν, να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους πίσω.

Ώστε να ξέρουν ότι είναι εδώ, ακόμη κι αν λείπουν.

Ώστε να μην ξεχάσουν, ότι εμείς δεν ξεχνάμε, πάντα θυμόμαστε.

Για την θλίψη, την οργή, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη.

Για την Ayotzinapa και για όλες τις Ayotzinapas, που τραυματίζουν τα ημερολόγια και τις γεωγραφίες αυτών που ανήκουν στους κάτω.

Γι’αυτό το λόγο η αντίσταση.

Γι “αυτό η εξέγερση.

Επειδή θα έρθει η στιγμή, που αυτοί που μας χρωστάνε τα πάντα, θα πληρώσουν.

Αυτός που διώκει θα πληρώσει, αυτός που φυλακίζει θα πληρώσει, αυτός που χτυπάει και βασανίζει θα πληρώσει. Αυτός που επέβαλε την απελπισία των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων, θα πληρώσει. Αυτός που δολοφονεί, θα πληρώσει.

Επειδή το σύστημα που δημιούργησε, έθρεψε, προστάτεψε και με το οποίο κάλυψε εγκλήματα, ντυμένος σαν την κακή κυβέρνηση, θα καταστραφεί. Δεν θα καλλοπιστεί, δεν θα μεταρρυθμιστεί, δεν θα εκσυγχρονιστεί. Θα κατεδαφιστεί, θα καταστραφεί, θα τελειώσει, θα θαφτεί.

Γι “αυτό αυτή τη στιγμή το μήνυμά μας δεν ένα από κείνα, που στοχεύουν στην παρηγοριά όσων υποφέρουν εξαιτίας ενός ή πολλών απουσιών.

Το μήνυμά μας είναι για την οργή, για την ανδρεία.

Επειδή γνωρίζουμε την ίδια θλίψη.

Επειδή έχουμε στα σωθικά μας την ίδια οργή.

Επειδή, όντας διαφορετικοί, έτσι γινόμαστε ίδιοι.

Γι “αυτό και η αντίστασή μας, γι” αυτό η εξέγερση μας.

Για την θλίψη και την οργή.

Για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Γι’αυτό:

Μην διστάζετε. Μην ξεπουλιέστε. Μην παραδίδεστε.

Γι’αυτό:

Αλήθεια και τη δικαιοσύνη!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικό,

Εξεγερμένος Moisés. Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Σε μια γωνιά του πλανήτη που ονομάζεται «Γη», Σεπτέμβρης 2015.

Την ημέρα αυτή, στις 26 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες Ζαπατίστας, αγόρια, κορίτσια, νέοι,  γυναίκες, άνδρες, άλλοι (otras)*, γέροντες, ζωντανοί και νεκροί, θα παρελάσουν στο έδαφός μας, για να αγκαλιάσουν όλα τα πρόσωπα που κουβαλούν θλίψη και οργή λόγω των φυλακίσεων, των εξαφανίσεων και του θανάτου, που επιβλήθηκαν από αυτούς που ανήκουν στους πάνω.

Θα τους αγκαλιάσουμε, γιατί έτσι θα αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας, τους Ζαπατίστας.

Και μ’αυτόν τον τρόπο καλούμε όλους τους τίμιους και λογικούς ανθρώπους του πλανήτη, να κάνουν το ίδιο, στα δικά τους χρονοδιαγράμματα και τις γεωγραφικές περιοχές τους, ανάλογα με το χρόνο και τον τρόπο που οργανώνουν τα πράγματά τους.

Γιατί καθώς προσπαθούν να υποκαταστήσουν με ψέματα και χλευασμούς, την έλλειψη της αλήθειας και της δικαιοσύνης, η ανθρωπότητα θα συνεχίζει να είναι ένα αποκρουστικό χαιρέκακο χαμόγελο πάνω στο πρόσωπο της Γης.

  *το αρχικό κείμενο στα ισπανικά χρησιμοποιεί τη λέξη οtroas, που σημαίνει, άλλοι , για να δώσει μια σειρά πιθανών έμφυλων αντωνυμιών, συμπεριλαμβανομένων, αντρών, γυναικών, τρανσέξουαλ και άλλων

"Δεν είναι μόνο δικός τους θυμός, είναι δικός μας"

“Δεν είναι μόνο δικής τους οργή, είναι και δική μας”

(πηγή: OmniaTV / Eurozapatista )

(μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα)


“Οι αναρχικοί και οι εκλογές” – Ερρίκο Μαλατέστα (απόσπασμα)

Ερρίκο Μαλατέστα, Αναρχικοί εκλογιστές

Δεν θέλουμε, δεν θελήσαμε ποτέ, να ξεπέσουμε στη λατρεία των «μεγάλων ανδρών», του «σεβάσμιου προσώπου», έστω κι αν ήταν αναρχικοί…  Αλλά νομίζουμε ότι και η αντίθετη υπερβολή είναι επίσης γελοία, γιατί δεν θα δίναμε το λόγο στους παλιούς συντρόφους, όταν αυτό που έχουν πει εξακολουθεί νάναι σαφές κι επίκαιρο;

Για το εκλογικό πρόβλημα και τους «σοβαρούς λόγους» – πάντα ανακαλύπτονται τέτοιοι – που θα μπορούσαν να προβληθούν από ενδεχόμενους συντρόφους «εκλογιστές», βρίσκουμε τη θέση του Ερρίκο Μαλατέστα («Πενσιέρο ε Βολοντά», αρ. 10, 15 Μαΐου 1924), πιο ορθή, πιο επίκαιρη, παρά ποτέ.  Και την υιοθετούμε. Ν.Ρ.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει καμιά αυθεντία που να αποκτά ή να χάνει το δικαίωμα να αποκαλείται αναρχικός, είμαστε αναγκασμένοι, από καιρό σε καιρό, να σημειώνουμε την εμφάνιση κάποιου ο οποίος στράφηκε στον κοινοβουλευτισμό και που συνεχίζει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να δηλώνει ότι είναι αναρχικός.

Δεν βρίσκουμε τίποτε το κακό, ούτε το ατιμωτικό, στο ν’ αλλάζει κανείς γνώμη, όταν τον έχουν ωθήσει σ’ αυτή την αλλαγή νέες και ειλικρινείς πεποιθήσεις και όχι το προσωπικό συμφέρον· θα θέλαμε, ωστόσο, να δηλώνει κανείς ελεύθερα αυτό που έγινε και αυτό που έπαψε να είναι, για να αποφεύγονται άχρηστες συζητήσεις. Πιθανόν, όμως, κάτι τέτοιο να μην είναι δυνατό, γιατί αυτός που αλλάζει ιδέες δεν ξέρει, συνήθως, πού θα καταλήξει. Έπειτα, αυτό που μας συμβαίνει, συμβαίνει, σε μια μάλλον μεγαλύτερη αναλογία, σ’ όλα τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα. Οι σοσιαλιστές, π.χ., αναγκάστηκαν να υποστούν τους σοσιαλιστές εκμεταλλευτές και τους πολιτικάντηδες κάθε είδους που αυτοαποκαλούνταν σοσιαλιστές· κι οι ρεπουμπλικάνοι, είναι κι αυτοί αναγκασμένοι σήμερα να υποστηρίζουν ότι ορισμένοι, που πουλήθηκαν στο κυρίαρχο κόμμα, σφετερίζονται το ίδιο το όνομα του Ματσίνι. Ευτυχώς, η πλάνη δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Πολύ σύντομα η λογική των ιδεών κι η ανάγκη της δράσης ωθούν τους υποτιθέμενους αναρχικούς ν’ αρνηθούν αυθόρμητα το όνομά τους και να πάρουν τη θέση που τους ταιριάζει. Οι εκλογιστές αναρχικοί, που εμφανίστηκαν σε πολλές περιπτώσεις, έχουν όλοι, λίγο-πολύ, εγκαταλείψει τον αναρχισμό, όπως ακριβώς και οι δικτατορικοί, οι μπολεβικίζοντες αναρχικοί, έγιναν πολύ γρήγορα αυστηροί μπολσεβίκοι που τέθηκαν στην υπηρεσία της ρωσικής Κυβέρνησης και των εκπροσώπων της.

Το φαινόμενο αναπαράχθηκε στη Γαλλία με την ευκαιρία των εκλογών των τελευταίων ημερών. Το πρόσχημα είναι η αμνηστία. «Χιλιάδες θύματα σαπίζουν στις φυλακές και στα κάτεργα – μια κυβέρνηση της αριστεράς θα τους αμνηστεύσει – το καθήκον όλων των επαναστατών, όλων των ανθρώπων που έχουν καρδιά, είναι να κάνουν ό,τι μπορούν, ώστε από τις κάλπες να βγουν τα ονόματα των πολιτικών ανδρών από τους οποίους περιμένουμε ότι θα δώσουν την αμνηστία». Να η τάση που έχει υπερισχύσει στη λογική των προσήλυτων.

«Ας είναι προσεκτικοί οι Γάλλοι σύντροφοι.

Στην Ιταλία δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή για τον Τσιπριάνι, ένα φυλακισμένο, που χρησίμευσε σαν πρόσχημα στον Αντρέα Κόστα, για να παρασύρει τους αναρχικούς της Ρωμανίας στις κάλπες και ν’ αρχίσει έτσι να εκφυλίζεται το επαναστατικό κίνημα πούχε δημιουργηθεί από την πρώτη Διεθνή και να καταλήξει στο να καταστήσει το σοσιαλισμό ένα μέσο διασκέδασης των μαζών και εξασφάλισης της ησυχίας της μοναρχίας και της αστικής τάξης.

Στην πραγματικότητα όμως οι Γάλλοι δεν έχουν ανάγκη ν’ ανατρέξουν στα ιταλικά παραδείγματα, αφού στην Ιστορία τους υπάρχουν πολλά κι αρκετά ξεκάθαρα.

Στη Γαλλία, ακόμα, όπως και σ’ όλες τις λατινικές χώρες, ο σοσιαλισμός ξεκίνησε αν όχι σαν αναρχικός, τουλάχιστον σαν αντικοινοβουλευτικός – κα στη γαλλική επαναστατική βιβλιογραφία της πρώτης δεκαετίας μετά την Κομμούνα αφθονούν σε εύγλωττες σελίδες, γραμμένες με την πέννα του Γκεσντ και του Μπρους, μεταξύ άλλων, ενάντια στο ψεύδος της καθολικής ψηφοφορίας και στην εκλογική και κοινοβουλευτική κωμωδία.

«Έτσι, όπως ο Κόστα στην Ιταλία, οι Γκεσντ, οι Μασσάρ, οι Ντεβίλ κι αργότερα ο ίδιος ο Μπρους, καταλήφθηκαν από δίψα για εξουσία, κι ίσως από την επιθυμία συμφιλίωσης της επαναστατικής φήμης με την ήρεμη ζωή και τα μικρά και μεγάλα πλεονεκτήματα που αντλεί εκείνος πού μπαίνει στην επίσημη πολιτική ζωή, ακόμα και σαν αντιπολιτευόμενος. Και τότε άρχισε μια ολόκληρη σκευωρία για ν’ αλλάξει η κατεύθυνση του κινήματος και να δεχθούν οι σύντροφοι την εκλογική τακτική. Η συναισθηματική νότα βοήθησε επίσης αρκετά σ’ αυτή τη στιγμή: «Ήθελαν αμνηστία για τους κομμουνάρους, έπρεπε ν’ απελευθερώσουν το γέρο-Μπλανκί που πέθαινε στη φυλακή … και με καμιά εκατοστή προσχήματα, με καμιά εκατοστή επινοήματα, για να κατανικήσουν την απέχθεια, που οι ίδιοι οι λιποτάκτες είχαν βοηθήσει να δημιουργηθεί στους εργαζόμενους ενάντια στις εκλογές, και που τρεφόταν με τη ζωντανή ακόμη ανάμνηση του Ναπολεόντειου δημοψηφίσματος και των σφαγών που είχαν γίνει τον Ιούνη του 1848 και το Μάη του 1871 εξαιτίας της θέλησης των συνελεύσεων που είχαν αναδειχτεί με την καθολική ψηφοφορία.  Έλεγαν ότι έπρεπε να ψηφίσουν για να ληφθούν υπόψη, αλλά ότι θα ψήφιζαν υπέρ εκείνων, που δεν μπορούσαν να εκλεγούν, για τους κατάδικους ή για τις γυναίκες ή για τους νεκρούς· άλλοι πρότειναν να ρίξουν λευκό ή να γράψουν στο ψηφοδέλτιο κάποιο επαναστατικό σύνθημα· άλλοι ήθελαν να παραδώσουν οι υποψήφιοι στα χέρια των εφορευτικών επιτροπών τις επιστολές παραίτησής τους, για την περίπτωση που θα εκλέγονταν… Και κατόπιν, όταν το φρούτο ωρίμασε, όταν, δηλαδή, οι άνθρωποι πείστηκαν να ψηφίσουν, θέλησαν να παίξουν στα σοβαρά το ρόλο των υποψήφιων και των βουλευτών: άφησαν τους κατάδικους να σαπίσουν στις φυλακές, αρνήθηκαν τον κοινοβουλευτισμό, αναθεμάτισαν τον αναρχισμό· κι υστέρα από χίλιους δισταγμούς, ο Γκεσντ κατέληξε υπουργός στην κυβέρνηση της «Ιερής «Ένωσης».  Ό Ντεβίλ έγινε πρεσβευτής της αστικής Δημοκρατίας και ο Μασσάρ, νομίζω, κάτι ακόμα χειρότερο.

Δεν θέλουμε ν’ αμφισβητήσουμε, προκαταβολικά, την καλή πίστη των νεοφώτιστων, ακόμα περισσότερο αφού ανάμεσά τους υπάρχουν περισσότεροι από ένας, με τους οποίους συνδεόμαστε με προσωπική φιλία. Γενικά, αυτές οι εξελίξεις – ή, αν θέλετε, μεταλλάξεις – αρχίζουν πάντοτε καλόπιστα, κι ύστερα η λογική ωθεί, η φιλαυτία υπεισέρχεται, η φιλοδοξία υπερισχύει… και γίνεται κανείς αυτό που προηγούμενα συχαινόταν.

Ίσως, στην περίπτωση αυτή, να μη συμβεί τίποτε απ’ ό,τι φοβόμαστε, γιατί οι νεοφώτιστοι είναι πολύ λίγοι κι είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να συναινέσει κάποιος από το αναρχικό στρατόπεδο, κι αυτοί οι σύντροφοι ή πρώην σύντροφοι θα σκεφτούν καλύτερα ή θ’ αναγνωρίσουν το λάθος τους.  Η νέα κυβέρνηση που θα εγκατασταθεί στη Γαλλία, ύστερα από τον εκλογικό θρίαμβο του συνασπισμού της αριστεράς, θα τους βοηθήσει να πειστούν ότι οι διαφορές της με την προηγούμενη κυβέρνηση είναι μηδαμινές, γιατί δε θα κάνει τίποτα καλό — ούτε καν την αμνηστία – αν δεν της το επιβάλει ή μάζα με τη δράση της. Εμείς θα προσπαθήσουμε, απ’ τη δική μας οπτική γωνία, να τους βοηθήσουμε να δουν το σωστό, με μια παρατήρηση που, κατά τ’ άλλα, δεν θα πρέπει νάναι καινούργια, για εκείνον που έχει κιόλας αποδεχτεί την αναρχική τακτική.

Είναι άχρηστο το νάρθω και να σας πω, όπως το κάνουν αυτοί οι καλοί φίλοι, ότι λίγη ελευθερία αξίζει περισσότερο από την απεριόριστη και αχαλίνωτη κτηνώδη τυραννία, ότι ένα λογικό ωράριο εργασίας, ένας μισθός που επιτρέπει να ζούμε λίγο καλύτερα από τα ζώα, η προστασία των γυναικών και των παιδιών, είναι προτιμότερα από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας μέχρι την πλήρη εξάντληση του εργαζόμενου, ότι το Κρατικό σχολείο, όσο άσχημο κι αν είναι, είναι πάντα καλύτερο από την υπόψη της ηθικής Ανάπτυξης του παιδιού, από εκείνο που διευθύνεται από τους παπάδες και τους καλόγερους… Ευχαρίστως, συμφωνούμε· κι επίσης συμφωνούμε ότι μπορεί να υπάρχουν περιστάσεις μέσα στις οποίες το αποτέλεσμα των εκλογών σ’ ένα Κράτος ή μια κοινότητα μπορεί να έχει καλές ή κακές συνέπειες κι ότι το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να καθοριστεί με την ψήφο των αναρχικών αν οι δυνάμεις των αντίπαλων κομμάτων ήταν περίπου ίδιες.

Συνήθως, εδώ, πρόκειται για μια πλάνη· οι εκλογές, όταν είναι κάπως ελεύθερες, δεν αξίζουν παρά μόνο όσο ένα σύμβολο: δείχνουν την κατάσταση της κοινής γνώμης, γνώμης πού δε θα επιβαλλόταν με μέσα πιο αποτελεσματικά και με μεγαλύτερα αποτελέσματα, αν δεν της προσφερόταν η υπεκφυγή που αποτελούν οι εκλογές. Αυτό, όμως, δεν είναι σημαντικό: ακόμα κι αν ορισμένα μικρά βήματα προς τα μπρος υπήρξαν η άμεση συνέπεια κάποιας εκλογικής νίκης, οι αναρχικοί δεν θάπρεπε να πάνε στις κάλπες, ούτε να σταματήσουν να προπαγανδίζουν τις αγωνιστικές τους μεθόδους.

Αφού δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς τα πάντα μέσα στον κόσμο, πρέπει κανείς να διαλέγει το πώς θα κινηθεί.

Υπάρχει πάντοτε κάποια αντίφαση ανάμεσα στις μικροβελτιώσεις, στην ικανοποίηση των αμέσων αναγκών, και στην πάλη για μια κοινωνία πραγματικέ καλύτερη απ’ αυτή που υπάρχει.

Εκείνος που θέλει ν’ αφοσιωθεί στην κατασκευή ουρητηρίων και συντριβανιών, όπου αυτά είναι αναγκαία, που θέλει ν’ αναλωθεί για να πετύχει την κατασκευή ενός δρόμου ή την ανέγερση ενός δημοτικού σχολείου, ή την ψήφιση οποιουδήποτε νόμου για την προστασία της εργασίας, ή την απόλυση κάποιου κτηνώδους αστυνομικού, ίσως θα κάνει καλά να χρησιμοποιήσει το εκλογικό του βιβλιάριο, υποσχόμενος την ψήφο του σ’ αυτόν ή στον άλλο ισχυρό. Τότε, όμως — μια και θέλει νάναι «προσεκτικός», πρέπει νάναι ώς την τελευταία συνέπεια του πράγματος – τότε, αντί να περιμένει το θρίαμβο του κόμματος της αντιπολίτευσης, θα ήταν καλύτερα να ψηφίζει το κόμμα με τις περισσότερες πιθανότητες, να κολακεύει το κυρίαρχο κόμμα, να υπηρετεί την υπάρχουσα κυβέρνηση, να γίνεται πράκτορας του νομάρχη ή του δήμαρχου της κάθε περιόδου. Και, πράγματι, Ο νεοφώτιστος για τον οποίο μιλάμε, δεν είχε την πρόθεση να ψηφίσει το πιο προοδευτικό κόμμα, αλλά εκείνο που ήταν πιθανότερο να εκλεγεί: το συνασπισμό της αριστεράς.

Μα, τότε, πού θα φτάσουμε;

Αναμφισβήτητα, οι αναρχικοί έχουν διαπράξει χιλιάδες σφάλματα, έχουν πει εκατοντάδες ανοησίες, έμειναν, όμως, πάντοτε αγνοί και παραμένουν το κατ’ εξοχήν επαναστατικό κόμμα, το κόμμα του μέλλοντος, γιατί έχουν μάθει ν’ αντιστέκονται στις εκλογικές σειρήνες.

Θα είμασταν, πράγματι, ασυγχώρητοι, αν αφήναμε να παρασυρθούμε στη δίνη, τη στιγμή που η ώρα μας πλησιάζει με γοργό βήμα.

 Ερρίκο Μαλατέστα

* Το κείμενο αυτό περιλαμβάνεται στη συλλογή κειμένων με τίτλο «Οι αναρχικοί και οι εκλογές», Εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος», Αθήνα 1981, σε μετάφραση Βασίλη Καραπλή, σελ. 37-40.

 

πηγή άρθρου: Βραχόκηπος


“εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ”

“Οι βασανιστές κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες μένουν στο απυρόβλητο.

Ως πότε;”

“Η προδικτατορική Ελλάδα του 1965 αφιερώνει στην προδικτατορική Ελλάδα του 2013

Ιράν παντού, Ιράν στη χώρα μου

“Η Παντελία Βεργοπούλου του Δημητρίου, ιατρός της Προνοσοκομειακής Επειγούσας Ιατρικής, καταγγέλλω ως μητέρα του συλληφθέντος την 1-2-2013 στην Κοζάνη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου, για την υπόθεση ληστείας στην περιοχή Βελβενδού, ότι: ο γιος  μου από φωτογραφία προσώπου που αναρτήθηκε στα ΜΜΕ είναι εμφανώς τραυματισμένος και κακοποιημένος στο πρόσωπο και στο κεφάλι,καθώς και στα μάτια.

Πάρα της επίμονες παρακλήσεις μου προς τους υπεύθυνους Ασφαλείας Κοζάνης και την επισήμανσή μου ότι είναι πρόσφατα χειρουργημένος στα μάτια και ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, οι αρμόδιες αρχές αρνήθηκαν την μεταφορά σε νοσοκομείο, ώστε να εκτιμηθεί από νοσοκομειακό γιατρό, να γίνουν οι απαραίτητοι απεικονιστικοί έλεγχοι και εξετάσεις(αξονική εγκεφάλου, οφθαλμολογική εκτίμηση, κ.α) και να του παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη.

Απαγορεύτηκε σε εμάς τους γονείς του όσο και στην συνήγορό του κ. Άννη Παπαρούσου η οποιαδήποτε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, καταστρατηγώντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του.

Σήμερα 3-2-2013 και μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες επικοινώνησα με τον γιο μου.
Με ενημέρωσε ότι ακόμα και κατά την διάρκεια του ύπνου όλες τις μέρες είναι δεμένος πισθάγκωνα αφού πρώτα επί τέσσερις ώρες τον είχαν πεσμένο στα γόνατα φορώντας του κουκούλα και τον χτυπούσαν στο πρόσωπο λέγοντας του πέραν των άλλων ύβρεων και απειλών  “ήρθατε οι Αθηναίοι να κάνετε ληστεία..θα σας γαμήσουμε εμείς οι χωριάτες..”μια μικρή γεύση του μίσους με το οποίο αντιμετωπίστηκαν οι συλληφθέντες.

Ανέφερε ότι έχει αιματουρία,έντονες ζαλάδες, έντονο πονοκέφαλο(κεφαλαλγία), υπνηλία και καταβολή.

Οι διωκτικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα ακολουθούν τα πρότυπα βασανιστηρίων των φυλακών του Γκουαντάναμο.

Ο γιος μου και οι υπόλοιποι συλληφθέντες δεν αντιμετωπίστηκαν όπως αντιμετωπίζονται άλλοι για παραβάσεις ποινικού κώδικα,
αλλά με ιδιαίτερο μίσος επειδή είναι αναρχικός.

Οι βασανιστές κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες μένουν στο απυρόβλητο.

Ως πότε;”