short stories about zero and infinity

Letters for Iran

“hamash delam migire” (my heart is always sorrowful)

iran-protest059

“…μοιραστήκαμε, ενστικτωδώς, το στοιχειώδες – την ελευθερία”

γνωρίζω, πως το να μιλάς για το Ιραν, σήμερα, στην Ελλάδα, μοιάζει ανοίκειο και ακατανόητο,

αλλά βαθιά πιστεύω και θέλω να πω, – δεν είναι

– χρόνο με το χρόνο, – χρόνια τώρα – ανακαλύπτω τη χώρα αυτή και τους μύθους της,

καθ’ οδόν, εκείνα που με κυρίευσαν στο ξεκίνημα,

 μετατράπηκαν σε “εξορίες των συμπτώσεων και της κίνησης”

– αφήστε με να υποθέτω, ότι στο ταξίδι αυτό, για το Ιράν, θα βρω ελάχιστους συνταξιδιώτες,

μπορεί, στο μικρόκοσμο μιας τέτοιας ιστοσελίδας, κανέναν

– θα τους αναζητήσω όμως,

άλλα, ακόμα κι αν ταξιδέψω μόνος, δε μου μένει παρά να γράψω

πως αλλιώς θα μπορούσα να εξηγήσω και να μοιραστώ

τη βαθύτερη, εκείνη την ολοκληρωτική, διαπεραστική και κοφτερή σαν τη λεπίδα,

συγκίνηση για ό,τι μας έρχεται από το Ιράν;

130ae1b6087a7a61ffef98f128d0632c_XL

Προφανώς, είναι εκείνο που δε θα μπορέσω να ορίσω με μια καθολική και στικτή,

παρά μόνο με μια προσωπική και αισθητική διάσταση,

που δεν έχει να κάνει παρά μόνο με το όνειρο, με το αδύνατο, με την “εσωτερική καύση”,

με τη ζωή ως πεπερασμένο σύνολο που μας απαγορεύει να μένουμε απαθείς,

– απαθείς, εννοώ, σε ό,τι πιο πραγματικό αντιλαμβανόμαστε,

την εμπειρία, την επιθυμία, το ανομολόγητο, την ελευθερία

– την ελευθερία όχι ως επίφαση, όχι ως προπέτασμα, όχι ως άλλοθι για να πάμε παρακάτω,

αλλά ως μαρτυρία μαρτύριου,

εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ,

μια σύγχρονη αφήγηση χτισμένη στις χιλιετίες της σκέψης και του λόγου,

μιας χώρας που αναποδογύρισε την Ιστορία  μέσω της προφορικής παράδοσης, της μουσικής  και των ποιητών της,

Ιραν, λοπόν,

μια δια χρόνου μαρτυρία ζωής, του υγρού πυρός της υπέρβασης και της ελευθερίας,

– στ’ αλήθεια, θα ήθελα να πω

μια ιστορία της Ανατολής, σαν να γράφτηκε κάποτε στη Δύση,

και όσοι ταξιδέψουμε μαζί; τι σύμπτωση!

στην Εντοπία, τούτη, όποτε, κι αν ποτέ, αυτή επιτευχθεί, [- κι αν όχι, ποιός μετράει; – ]

“Όλοι στο τέλος γυρίζουμε τη σελίδα μας. Ολοκληρώνουμε τη διαδικασία της ανάγνωσης.

Διεκπεραιώνουμε ένα συντροφικό μεσημέρι στο νησί

και κανείς μας δεν μπορεί να πει φωναχτά πως ρίζωσε στον τόπο μαζί με τον βράχο.

Κι είναι γεμάτος σπηλιές που χωράνε τους τρόμους μας για το τι να κρύβεται εκεί μέσα.

Βαθουλώματα που φιλοξενούν τους κατοίκους τους.

Εξορίες των συμπτώσεων και της κίνησης,

μια διάρκεια στην ανίχνευση και τα συμπεράσματα διάτρητα.

Κι έπειτα λέμε να εξυμνήσουμε τα κλάσματα του χρόνου.

Να καταργήσουμε το δευτερόλεπτο, ως το φτωχότερο πεδίο για να δράσει κανείς. “

– με την αυθαιρεσία της ερμηνείας,

με τη παραβίαση της αιωνιότητας του, κατά Καρούζου, δευτερολέπτου,

ως “του φτωχότερου πεδίου για να δράσει κανείς”

και την ακεραιότητα της συμπτωσης,

θέλω μόνο να πω,

δυό – τρία πράγματα που ξέρω για [τη χώρα] αυτή,

που εν μνήμη, εν διαρκεία, διαπραγματεύεται εν ονόματι όλων μας,

με συνέπεια και κόστος, την ελευθερία, – την ελευθερία του ανέφικτου

– γιατί; τι άλλο;

worldcity

για τη Μπαρχάρ και τον άντρα της,
(καθηγήτρια και δημοσιογράφος αντίστοιχα)
δυό Ιρανών  προσφύγων, αντικαθεστωτικών που συνάντησα προ ημερών
και μοιραστήκαμε ενστικτωδώς το στοιχειώδες,
την αγάπη

για την Άρτεμη

Advertisements

10 responses

  1. Το κοχύλι

    Έπεσα για να κολυμπήσω
    κι άφησα την καρδιά μου πίσω

    Άφησα την καρδιά μου χάμω
    σαν το κοχύλι μες την άμμο

    Πέρασαν όλες οι κοπέλες
    με τα μαγιό και τις ομπρέλες

    Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
    κανείς δε βρήκε το κοχύλι

    Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
    που να ν’ η αγάπη για να πάω

    Έφαγε η θάλασσα το βράχο
    κι έμεινε το νησί μονάχο

    Οδυσσέας Ελύτης, Τα Ρω του έρωτα

    Λέξη τη λέξη η μοναξιά της αγάπης περιστρέφεται, σπειροειδώς κινείται μες στο αίμα.

    December 13, 2012 at 7:19 pm

    • ομοίως – επαναλαμβάνω: “λέξη τη λέξη η μοναξιά της αγάπης περιστρέφεται, σπειροειδώς κινείται μες στο αίμα”

      December 15, 2012 at 8:44 pm

  2. για λόγους βαθειά προσωπικούς, καταθέτω τη συγκίνηση μου, και κρατώ, αν μπορώ έτσι να πω, ένα σχήμα: τη σ π ε ί ρ α…

    December 15, 2012 at 12:05 pm

    • “μια μέρα επισκέφτηκα το φως, αλλά αυτό συνετρίβη και εξαφανίστηκε στην ομίχλη,
      μια μέρα επισκέφτηκα το οχυρό, αλλά αυτό καταστράφηκε και κατέρρευσε,
      μια μέρα επισκέφτηκα τη κενότητα, αλλά αυτή εξασθένησε και λυπημένη έφυγε μακριά

      μια μέρα επισκέφτηκα την αλήθεια, και ω! αυτή έφυγε στο πουθενά”

      Mohsen Namjoo – “hamash delam migire”


      ναι, katabran – η σπείρα…

      December 15, 2012 at 8:42 pm

  3. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” « Uncensored Stories

  4. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” « Uncensored Stories

  5. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” « ίχνος (δια)γραφής

  6. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” « ίχνος (δια)γραφής

  7. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” « ίχνος (δια)γραφής

  8. Pingback: “εδώ, λοιπόν, όπως εκεί, Ιράν όπως εδώ” | ίχνος (δια)γραφής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s