short stories about zero and infinity

Doomed (Mass Media)

4 Δεκεμβρίου 2012: το tambloid του ομίλου News Corporation, New York Post, που ανήκει στον αυστραλό μεγαλοεκδότη Rupert Murdoch, έχει το θράσος και δημοσιεύει στη πρώτη σελίδα τη φωτογραφία του μελλοθάνατου Ki Suk Hahn, ο οποίος λίγο πριν είχε σπρωχτεί από τον Naim Davis (Naeem Davis) στις ράγες του τραίνου. Ο τίτλος του δημοσιεύματος ήταν: “ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ: σπρωγμένος στις γράμμες του τραίνου, αυτός ο άνθρωπος πρόκειται να πεθάνει”.

Και προκάλεσε αντιδράσεις, κυρίως, όσο αφορά τη δημοσίευσή της απ’το New York Post ,σχετικά με το πως μπορεί να δημοσίευεται μια φωτογραφία ενός ανθρώπου που πρόκειται να σκοτωθεί εντός δευτερολέπτων.

Ταυτόχρονα με τη κριτική στη δημοσίευση, τέθηκε και συζητήθηκε η στάση του φωτογράφου. Ο freelance φωτογράφος R. Umar Abbasi, είναι εκείνος που σήκωσε τη κάμερα και τράβηξε μια ριπή συνεχόμενων φωτογραφιών απ’ τα δραματικά τελευταία δευτερόλεπτα του Ki Suk Hahn. Ό ίδιος ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το φλας της φωτογραφικής μηχανής για να προειδοποιήσει τον χειριστή του τραίνου (για να ενισχύσει τον ισχυρισμό περί των προθέσεών του είπε ότι “εξάλλου οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν είναι πανομοιότυπες¨). Επίσης ο φωτογράφος ανέφερε ότι “ήμουν αρκετά μακριά ώστε να επιχειρήσω να τον βοηθήσω”. Το ίδιο το New York Post προσπάθησε να καλύψει την επιλογή του φωτογράφου, λέγοντας ότι  “δεν ήταν αρκετά δυνατός ώστε να μπορέσει να σηκώσει τον Han από τις γραμμές και να τον σώσει“.

Προφανώς. Όπως και όλοι όσοι επιβάτες βρισκόντουσαν στην αποβάθρα…

Τα mass media συνηθίζουν να γεμίζουν το χώρο τους με τις εντυπώσεις που προκαλούν τα γεγονότα. Την πληροφορία που παράγεται, την αντιμετωπίζουν ως entertaiment (‘infotainment‘). Τα ΜΜΕ, αγνοούν το περιεχόμενο καθ’ έξιν και συστηματικά, ιδεολογικά θα έλεγα. Και όπου το επικαλούνται είναι για να ενδυθούν την εγκυρότητα, – μια εγκυρότητα που εξυπηρετεί,  προπάντων, τους σκοπούς τους, τη προσέλκυση κοινού και κατ’ επέκταση τη διαφήμηση, την επιρροή, την ισχύ (πολιτική / οικονομική).

Συχνά πυκνά γινομαστε μαρτυρες ανάλογων δημοσιευμάτων φρίκης. Μιας παρεξηγημένης, στρεβλής έννοιας της δημοσιοποίησης, της μαρτυρίας, του γεγονότος, της πληροφορίας. Εδώ ανοίγει ένα πεδίο σύγχρονο όσο και μελλοντικό. Ανοίγει μια συζήτηση που δεν αφορά μόνο τους παρόχους και παραγωγούς πληροφόρησης αλλά και το (καταναλωτικό) κοινό, εμάς.

Βέβαια, δε θα ξεχάσω ποτέ μου τη φωτογραφία που το 1987 δημοσίευσε η εφημερίδα “Το Έθνος”, τη φωτογραφία της άψυχης και κακοποιημένης 18χρονης Ζωής Γ. Μιας δημοσίευσης που ο Πάνος Σόμπολος και η “παρέα” του τόλμησαν και δημοσίευσαν στη πρώτη σελίδα και στο “σαλόνι” της εφημερίδας.

Όπως και στο δημοσίευμα του New York Post έτσι και σε εκείνη τη περίπτωση του Σόμπολου και του “Έθνους”, διακρίνεται μια ακατανόητη αντίληψη του ρεπορτάζ και της πληροφόρησης, της δημοσιογραφίας που την διέπει:

η Ύβρις. Η πορνογραφία του θανάτου. Η ξετσιπωσιά, η πιο διεστραμμένη αντίληψη για το πως επαγγέλεσαι, το πως επιζητείς και με τι μέσα τον βιοπορισμό σου, μα κυρίως για το πως βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου, πως χρησιμοποιείς τις ζωές των άλλων και πως τις “πουλάς” σε ένα πρωτοσέλιδο του New York Post ή αυτό του “Εθνους”, ουσιαστικά, πως τόσο φτηνά αγνοείς το θάνατο ως το κορυφαίο γεγονός της ζωής.

Σε αυτού του είδους την αδίστακτη επιχειρηματικότητα και ιδεολογία, όπου στόχος και προϊόν ταυτίζονται (και είμαστε εμείς), καλούμαστε καθημερινά να λάβουμε θέση. Το δίκτυα εναλλακτικής πληροφόρησης / αντι-πληροφόρησης βρίσκονται στον αντίποδα της mainstream ενημέρωσης και του lifestyle. Η επιλογή της πηγής, και συνεπώς του περιεχομένου, είναι δική μας.

International Journal of Zizek studies: “A Mass Media Cure for Auschwitz: Adorno, Kafka and Žižek

Media Mayhem “Anarchists and the Mass Media

New York Post: “Suspect confesses in pushing death of Queens dad in Times Square subway station

C.B.S.: “Police: Suspect In Fatal Subway Push Charged With Murder

Digital Spy: “‘New York Post’ criticised over subway death front page

Εργαστήριο Ποινικών και Εγκληματογολικών Ερευνών: “Η περίπτωση του Παναγιώτη Φραντζή

Student subdomain for University of Bath: “Theoretical approaches to the mass media

Advertisements

6 responses

  1. Νομίζω είναι όλα προμελετημένα ώστε να συνηθίσουμε στο έγκλημα, εννοώ όταν άρχισαν στις αρχές τις προηγούμενης δεκαετίας να προβάλουν εικόνες στις οθόνες μας με κακοποιημένους ή ακόμα και με νεκρούς ανθρώπους, μας φανταζόντουσαν με ένα σάντουιτς ή ποπκορν στο χέρι, απλά να κοιτάμε, να μας γίνει οικείο. ίσως και να τα κατάφεραν. αποκαρδιωτικό.

    December 7, 2012 at 7:39 am

    • συμφωνώ απόλυτα – ωστόσο το ζήτημα ξεφεύγει απ’το να εθιστούμε στο έγκλημα μόνο – κοίταξε αν θέλεις τον όρο infotainmaint

      – επίσης από το “Chomsky on Anarchism”:

      “…a properly functioning system of indoctrination has a variety of tasks, some rather delicate. One of its targets is the stupid and ignorant masses. They must be kept that way, diverted with emotionally potent oversimplifications, marginalized, and isolated. Ideally, each person should be alone in front of the TV screen watching sports, soap operas, or comedies, deprived of organizational structures that permit individuals lacking resources to discover what they think and believe in interaction with others, to formulate their own concerns and programs, and to act to realize them. They can then be permitted, even encouraged, to ratify the decisions made by their betters in periodic elections. The ‘rascal multitude’ are the proper targets of the mass media and a public education system geared to obedience and training in needed skills, including the skill of repeating patriotic slogans on timely occasions…”

      μας φανταζόντουσαν με ένα σάντουιτς ή ποπκορν στο χέρι, απλά να κοιτάμε, να μας γίνει οικείο”:
      το 2008 το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο επέβαλλε πρόστιμο 30000 € στον ΑΝΤ1 για την εκπομπή της Στεφανίδου που σε ώρα παιδικής ζώνης έκανε “ανατομία” στην υπόθεση της Ζωής Γ. (στην οποία αναφέρθηκα με το δημοσίευμα του Σόμπολου / Έθνους) – αντί να της “κλείσει” το μαγαζί διαπαντός και να διωχθεί ποινικά. (το σκεπτικό της “τιμωρίας” εδώ…).

      ο Σόμπολος εν τω μεταξύ προήχθη σε κήνσορα της δημοσιογραφίας εκλεγόμενος στη προεδρία της EΣHEA!

      με βεβαιότητα θα πω, ότι αθωότητα στα ΜΜΕ δεν υπάρχει, είτε παρακολουθούμε φίλμ, είτε ειδήσεις, είτε αθλητισμό
      – συνυπευθυνότητα όμως υπάρχει, γι’ αυτό και είμαστε υπεύθυνοι και εμείς για το τι καταναλώνουμε, τελικά

      December 7, 2012 at 8:24 am

  2. Καμιά φορά η ηθική και η αλήθεια θυσιάζεται στον βωμό της τηλεθέασης (αν μιλάμε για τηλεόραση – ραδιόφωνο) ή των πωλήσεων (αν μιλάμε για εφημερίδες και γενικά έντυπο τύπο). Νομίζω πως την στιγμή που συνηθίσαμε να χάνεται η έννοια του “ορίου” χάθηκε η μπάλα για την κοινωνία μας.

    December 7, 2012 at 8:14 am

    • DQ, χαίρε

      στη “Δημογεροντία του Μέλλοντος“, ο Χατζιδάκις μιλά για “την πρόσφατα ανθισμένη παραδημοσιογραφία”

      – εδώ, νομίζω, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με παραδημοσιογραφία, αλλά με το σκληρό πυρήνα των ΜΜΕ, τον σκληρό και αδίστακτο, τον αιμοσταγή και σαρκοβόρο, που όπως ανέφερα και στο κείμενο απευθύνεται σε εμάς, θεωρώντας μας ως στόχο αλλά και ως προϊόν

      πραγματικά, το γνωρίζουμε πια, ότι “ηθική και αλήθεια” είναι ρυθμιζόμενες παράμετροι προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός – αυτά τα δύο αναφερόμενα παραδείγματα, μπορεί να τα συνοδεύσει ο καθένας μας από αμέτρητα άλλα – για παράδειγμα ένα από τα πλέον πρόσφατα, με αφορμή το πόλεμο στη Γάζα, το ασύλληπτο φαινόμενο να αναπαράγονται από τα social media (δηλαδή, απ’ το ίδιο το κοινό, απο εμάς), οι φωτογραφίες παιδιών που έπεσαν θύματα αυτού του παραλογισμού – ποιό το μεμπτό; η επιφάνεια μιας ψευδεπίγραφης ευαισθησίας, η επίδειξη του αποτροπιασμού συνοδευόμενη το πολύ-πολύ με αντιπολεμικά, απολιτικ, μότο – αλλά ξεχνόντας ή καλύτερα αγνοώντας το περιεχόμενο, το οποίο έχει να κάνει με το τι είναι το παλαιστινιακό ζήτημα – πόσοι απ’ όσους ανηπαρήγαγαν αυτή την, προσχολικού βαθμού, αντιπολεμική αντίληψη, γνώριζαν για το θέμα; τα τραυματισμένα ή άψυχα παιδιά (για να μη περιγράψω το τι απεικονίζονταν ακριβώς στις φωτογραφίες που κυκλοφορούσαν) ποιά γνώση ειδική παρήγαγαν άραγε;

      για αυτό, νομίζω, ότι τίθεται και το ζήτημα για το πως θα αποφύγουμε να αναπαράγουμε όχι μόνο αυτά τα δημοσιεύματα αλλά και τη λογική τους, αναζητώντας το περιεχόμενο και όχι τις εντυπώσεις των γεγονότων:

      “As the central task of the media is to deliver audiences to advertisers, the educational value of the content is a much less important consideration. The news media, therefore, tends to present information in as ‘entertaining’ a way as possible in order to maximise market share. This focus on ‘infotainment’ lends itself to sensationalist reporting, designed to catch the attention of the public rather than inform them. Thus, a fantasy about a shadowy group plotting a major atrocity at a protest is much more likely to grab the headlines than an examination of why the people concerned are protesting – despite the fact that the former generally has no informative value whatsoever.”

      ωστόσο η δυνατότητα των επιλογών που έχουμε, δεν μας οδηγεί σε μελαγχολικά συμπεράσματα, το αντίθετο μάλιστα

      December 7, 2012 at 8:57 am

  3. “the product is you”, σαφώς και είμαι εγώ, εσύ, όλοι μας. Δεν με φοβίζει τόσο η παρα)δημοσιογραφία όσο έχω το δικαίωμα της επιλογής, με φοβίζει όμως η επιλογή μου/μας να δακρύζω όταν χάνονται άνθρωποι δίπλα μου, ενώ να βλέπω πλέον ως φυσιολογική την δολοφονική επίθεση αυτοκτονίας ενός καμικάζι σε μια τρίτης διαλογής χώρα. Με φοβίζει που διαλέγω πια τα δάκρυά μου. Μιλάω γενικά, το βλέπω γύρω μου ως άποψη.

    December 7, 2012 at 9:23 am

    • C.W. συζήτησα εκτενώς με φίλους και γνωστούς το ζήτημα της βομβιστικής επίθεσης από τη Χαμάς σε ισραηλινό λεωφορείο, με θύματα αμάχους – αν αναφέρεσαι σε αυτό

      επιδίωξα επίσης και το συζήτησα με άραβες φίλους – δε ξέρω τι μπορεί να προτοαναφερθεί σε κάποιες λίγες γραμμές

      θα ήθελα όμως να αναφέρω το Μάουζερ, του Χάινερ Μύλλερ, που προ ετών παρακολούθησα στο θέατρο ΑΤΤΙΣ, απ’τον Θόδωρο Τερζόπουλο, όπου αμφισβητείται το “δεδομένο” των ανθρώπινων απωλειών κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης / πολέμου

      – είμαι από τη πλευρά του Χ Μύλλερ, ωστόσο αυτό δε μπορεί να δώσει μια άμεση απάντηση στους άραβες φίλους μου, οι οποίοι, παρ’ όλα αυτά, δεν τάχθηκαν υπέρ τέτοιων πρακτικών, αλλά προσπάθησαν να μου εξηγήσουν ότι στην ίδια θέση, πριν την επίθεση στο λεωφορείο, βρέθηκαν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, δεχόμενοι επιθέσεις σε μη στρατιωτικούς στόχους, με τη συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων να είναι πολίτες / άμαχοι: ένας πόλεμος – δύο παραλογισμοί – τι άραγε απαντάμε; θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ζυγαριά για το παραλογισμό, αλλά φροντίζουμε να μάθουμε για το ίδιο το ζήτημα του Παλαιστινιακού

      τι να πω; είναι πραγματικά πολύ σοβαρό (και) για εμένα το θέμα

      C.W., θέλω να σου πω ένα ευχαριστώ για το σχόλιο και τη θέση που παίρνεις

      December 7, 2012 at 10:27 am

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s