short stories about zero and infinity

Neda Agha Soltan

για την αδελφή μας Neda

Ο Ιούνιος του 2009 με βρίσκει στο Λονδίνο για μια παράσταση της Sylvie Guillem. Η πόλη όμως πενθεί, μόλις τη προηγούμενη ημέρα έχει πεθάνει ο Michael Jackson. Στο κέντρο συναντάς γωνιές αφιερωμένες στη μνήμη του, λουλούδια, κεριά, φωτογραφίες, σημειώματα, εξωφυλλα tabloids και άπειρος χρόνος στα δελτία ειδήσεων και τις πάσης φύσεως εκπομπές…

Μα, εγώ έφυγα από την Αθήνα, συγκλονισμένος από τα γεγονότα της Πράσινης Επανάστασης και, όπως αρκετοί άλλοι ανά το κόσμο, από το θάνατο της Ιρανής Neda Soltan.

Τον Ιούνιο του 2009 όμως, το Λονδίνο δεν διαθέτει γωνιές αφιερωμένες σε μια γυναίκα που δεν έγινε ήρωας με τη ζωή της, παρά μόνο με το θάνατό της. Σε αντιθεση, με τον ήρωα της δυτικής ποπ κουλτούρας. Η πόλη πενθεί.  Λάθος ήρωα, όμως…

Δε ξέρω γιατί μου είναι δύσκολο να γράψω για τη Neda – ίσως η ένταση των συναισθημάτων, οριστικώς μου το έχει αποκλείσει. Βρήκα όμως, και παραθέτω ένα ντοκυμαντέρ για τη Neda Agha Soltan και το ακόλουθο κείμενο που εξιστορεί τα γεγονότα εκείνου του Ιουνίου στο Ιράν, σχετικά με τη Πράσινη Επανάσταση και το θάνατο της Neda.

Αρκεί.

Κων. Κ.

Υ.Σ.: Ο θάνατος είναι η αναπόφευκτη παράμετρος της ελευθερίας. Θα έχω πάντοτε βαθιά μέσα μου το πίνακα του Delacroix “Liberty Leading the People”. Έναν πίνακα που, όταν επισκέφτηκα το Μουσείο του Λούβρου, τον αντίκρυσα με μεγάλη συγκίνηση.

Έτσι είναι η ελευθερία. Κι ο θάνατος – που ακόμα κι αν τον ξορκίσουν όλοι οι ποιητές, θα παραμείνει σκληρός και βίαιος, θα ορίζει τη ζωή ακυρώνοντας την.

Λυπάμαι που, αργά ή γρήγορα, και στο τόπο μας θα βρεθούν κάποιοι από εμάς κάτω από αυτή τη σημαία, της ελευθερίας, καλούμενοι να πληρώσουν το ιλιγγιώδες τίμημά της…

Eugène Delacroix: “Liberty Leading the People” – 1830, Oil paint, 260 cm x 325 cm – Musée du Louvre, Paris

Provocateur – Γιάννης Σαββόπουλος

Παρασκευή  12 Ιουνίου 2009:

Στην Iσλαμική Δημοκρατία του Ιράν πραγματοποιούνται εθνικές εκλογές. Το κλίμα είναι ειρηνικό και  ενθουσιώδες καθώς οι Ιρανοί πολίτες είναι αποφασισμένοι να μην επανεκλέξουν για δεύτερη φορά τον ήδη πρόεδρο Mahmoud Ahmadinejad. Η πρώτη του θητεία σημαδεύτηκε από μια υπερσυντηρητική πολιτική σε όλους τους τομείς του κράτους την οποία επέβαλε μέσω αυτού ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ισλάμ (Αγιατολαχ) Ali Khamenei αλλά και την σχεδόν χυδαία καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών και ιδιαίτερα εκείνα των γυναικών του Ιράν. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης θεωρούν την επανεκλογή του Ahmadinejad σχεδόν απίθανη.  Ο βασικός αντίπαλος του ο προοδευτικός Mir-Hossein Mousavi θεωρείται ένας σημαντικός πολιτικός με επιρροή στην διεθνή πολιτική σκηνή, οπαδός της αλλαγής και υπέρμαχος των ελευθεριών του πολίτη. Το Ιράν γιορτάζει.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2009:

Ανακοινώνεται επισήμως το πρωί μέσω της κρατικής τηλεόρασης ότι έχοντας ήδη καταμετρηθεί χωρίς ηλεκτρονικά μέσα τα 2/3 του εκλογικού σώματος ενός κράτους 77 000 000 πολιτών (!) ο Ahmadinejad εκλέγεται με ποσοστό 64% έναντι 34% του βασικού του αντιπάλου. Ο Αγιατολαχ Ali Khamenei σπεύδει να συγχαρεί τον νικητή την ίδια ώρα που ο Mousavi κατηγορεί δημόσια την κυβέρνηση για νοθεία υποστηρίζοντας ότι από τα στοιχεία που παρουσίασε λείπουν 14 000 000 ψήφοι. Το γεγονός κάνει βόλτα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και σκάει σαν βόμβα. Η κυβέρνηση διώχνει όλους τους ξένους δημοσιογράφους από την χώρα. Συλλαμβάνει και φυλακίζει όσους από αυτούς παραμένουν στο Ιράν. Ανάμεσα τους και ένας έλληνας ο Ιάσωνας Αθανασιάδης. Ο Mousavi καλεί τους υποστηρικτές του να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιούνται οι πρώτες συγκεντρώσεις. Εκατομμύρια πολίτες όλων των ηλικιών και τάξεων διαδηλώνουν στους δρόμους της Τεχεράνης ειρηνικά φωνάζοντας “Where is my vote?” κρατώντας αυτοσχέδιες σημαίες και πλακάτ με  κυρίαρχο το πράσινο χρώμα που είναι το βασικό χρώμα της εκλογικής καμπάνιας του Mousavi. Όχι τυχαία επιλεγμένο καθώς το πράσινο θεωρείτε ιερό χρώμα στο Ισλάμ και συμβολίζει την ελευθερία. Οι γυναίκες πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις. Οι φοιτητές έχοντας σαν όπλα τους την ψυχραιμία και τα social media, κυρίως το twitter, καλούν ολοένα και περισσότερους να συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες ενώ παράλληλα ενημερώνουν τη διεθνή κοινότητα για το τι πραγματικά συμβαίνει στην χώρα τους. Το βράδυ αστυνομικοί  εισβάλουν στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Σκοτώνουν 5 φοιτητές και συλλαμβάνουν 130 που με συνοπτικές διαδικασίες μεταφέρουν στη διαβόητη φυλακή Εβίν. Το γεγονός καταγράφεται σε video και δημοσιεύεται στο Youtube. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η λεγόμενη Πράσινη Επανάσταση.

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009:

Μια βδομάδα έχει περάσει από τις εκλογές παρωδία και εκατομμύρια Ιρανοί εξακολουθούν να διαδηλώνουν έχοντας συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κυβερνητικής απάτης.  Το καθεστώς δεν περίμενε αυτήν την αντίδραση αλλά και το εύρος της δημοσιότητας των διαδηλώσεων. Αποφάσισε να δείξει στους Ιρανούς όσο και στην παγκόσμια κοινή γνώμη το πραγματικό πρόσωπο του, εξαπολύοντας τους έμμισθους δολοφόνους που ανήκουν στην προσωπική φρουρά του Αγιατολαχ Khamenei, τους Basij.  Ο τελευταίος σχεδόν τους «ευλόγησε», λέγοντας σε δημόσια ομιλία του το μεσημέρι: “Όποιος διαμαρτύρεται στους δρόμους είναι εχθρός του Ισλάμ και πρέπει να καταστρέφεται ολοκληρωτικά” Οι Basijis κυκλοφορούν με πολιτικά ανά δύο άτομα με μηχανάκι ανάμεσα στα πλήθη και συλλαμβάνουν ή εκτελούν εν ψυχρώ όποιον θεωρούν ότι είναι επικίνδυνος. Σε μια χώρα που βρίσκεται σε αναβρασμό σαν το Ιράν όποιος βρίσκεται κοντά σε διαδηλώσεις θωρείται επικίνδυνος. Οι Basij εκτελούν εν ψυχρώ και αδιακρίτως. Το πλήθος εξαγριώνεται. “Θάνατος στον δικτάτορα” είναι το σύνθημα που κυριαρχεί.

Σάββατο 20 Ιουνίου 2009 ώρα 16:30

Ένα Peugeot 206 έχει σταματήσει σε μποτιλιάρισμα στην  κεντρική λεωφόρο Kargar της Τεχεράνης στην περιοχή Amir Abad. Στη θέση του οδηγού βρίσκεται η 26χρονη Neda Agha Soltan που μαζί με τον φίλο και δάσκαλο της στην μουσική Hamid Panahi αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην σημερινή διαδήλωση. Η μέρα είναι αρκετά ζεστή και ο κλιματισμός στο αυτοκίνητο δε λειτουργεί. Αποφασίζουν οι δύο να συνεχίσουν με τα πόδια. Πλήθος κόσμου προχώρα στον δρόμο φωνάζοντας συνθήματα κατά της κυβέρνησης.  Η χθεσινή δημόσια ομιλία του Αγιατολαχ έχει δυναμιτίσει το κλίμα. Η κατάσταση είναι εκρηκτική. Οι αστυνομικοί επιτίθενται απρόκλητα στο πλήθος και κυνηγούν τους διαδηλωτές στα αποκλεισμένα από τον στρατό στενά.

18:30 Ο Hamid λέει στην Neda ότι πρέπει να φύγουν γιατί τα πράγματα χειροτερεύουν. Η Neda επιμένει να κάτσουν αλλά τελικά πείθεται και τρέχουν προς το αυτοκίνητο μαζί με πολλούς διαδηλωτές ανάμεσα τους και ένας νεαρός γιατρός ο Arash Hejazi  που του έκανε εντύπωση το κουράγιο της ίσως και η εντυπωσιακή ομορφιά της . Όμως αυτήν την ημέρα οι Basij δεν είναι μόνο στους δρόμους αλλά και ακροβολισμένοι σε διάφορα κτίρια πυροβολώντας πανικόβλητους πολίτες.

19:03 Στην συμβολή των οδών Koshravi και Salahi ο Arash  βλέπει την Neda να σταματά απότομα και να στέκεται έκπληκτη κοιτώντας το στέρνο της που είχε πλημμυρίσει από αίμα. Κάποιοι από τους διαδηλωτές την σκουντούν τρέχοντας. Ο νεαρός γιατρός έχει συνειδητοποιήσει ότι  η κοπέλα έχει πυροβοληθεί και τρέχει δίπλα της. Ο Hamid που είχε μείνει πιο πίσω τους φτάνει. Οι δυο τους είναι γονατισμένοι πάνω από την Neda που σε κατάσταση σοκ, ακίνητη, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι της έχει συμβεί. Η Neda αιμορραγεί από το στόμα και την μύτη. Ακατάσχετα. Το βλέμμα της παγώνει.

Ο Arash καταλαβαίνει ότι πεθαίνει. Έχει τρομοκρατηθεί. Ο Hamid παρακαλά: “Neda μείνε μαζί μου, μείνε μαζί μου”. Ο θάνατος της Neda καταγράφηκε από έναν περαστικό διαδηλωτή στο κινητό του τηλέφωνο. Το video ανέβηκε στο Youtube. Σε λιγότερο από μισή ώρα όλος ο πλανήτης αισθάνθηκε αυτό που ένοιωσε ο Arash-άκουσε αυτό που είπε ο Hamid στην Neda. Όλος ο πλανήτης είδε μια νεαρή κοπέλα να αφήνει την τελευταία της πνοή πνιγμένη στο ίδιο της το αίμα από την σφαίρα ενός έμμισθου δολοφόνου της Ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν που εκτελούσε την σαφέστατη εντολή του Αγιατολαχ. Εκείνη την ημέρα η Πράσινη Επανάσταση απέκτησε το σύμβολο της.

ΣτΣ: Η κηδεία της Neda Agha Soltan πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τα μουσουλμανικά έθιμα την επόμενη ημέρα. Οι αρχές απαγόρευσαν την παρουσία ιμάμη, είτε σε τζαμί, είτε στον χώρο της ταφής. 40ημέρες μετά τον θάνατο της χιλιάδες Ιρανοί πολίτες, αψηφώντας την κυβερνητική εντολή να μην συγκεντρωθεί κανείς στον τάφο της, δήλωσαν με την παρουσία τους εκεί ότι η αρχή του τέλους του καθεστώτος έχει ξεκινήσει. Συγκεκριμένα στις 19:03, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2009.

Neda στην γλώσσα φαρσί σημαίνει “Φωνή”

Neda Agha Soltan

Αν κάποιος ενδιαφέρεται περισσότερο για την ιρανή Neda Soltan και το θάνατό της, μπορεί να το παρακολουθήσει:

Advertisements

4 responses

  1. πόση ελπίδα μου δίνει όμως. υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγωνίζονται για τα ιδανικά τους. πόση δύναμη.

    November 20, 2012 at 9:14 am

  2. Τελικά τα ονόματα δεν δίνονται τυχαία στους ανθρώπους. Τίμησε το όνομα της. Ύψωσε την φωνή της και το πλήρωσε αυτό. Χαρακτηριστικό του κόσμου μας το να πληρωνείς το ότι διεκδικείς το αυτονόητο. Την ελευθερία σου, τα ιδανικά σου, το μέλλον σου.
    Συγκλονιστική ανάρτηση. Για λίγο μούδιασα. Σκέφτηκα. Μακάρι ο κόσμος κάποια μέρα να αλλάξει. καλό απόγευμα.

    November 20, 2012 at 1:44 pm

  3. Pingback: Blue bra story « Uncensored Stories

  4. Pingback: Blue bra story « ίχνος (δια)γραφής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s