short stories about zero and infinity

Η ποίηση είναι ένα όπλο που γεμίζει το μέλλον – Gabriel Gelaya

Όταν πια τίποτα το συναρπαστικό δεν περιμένουμε για εμάς περισσότερο

παλλόμαστε και περισσότερο πλησιάζουμε στη συνείδηση

ζώντας σαν αγρίμια

που επιτίθενται στα τυφλά και σαν σφιγμός που χτυπά μέσα στο σκοτάδι

Όταν κοιτάμε κατά πρόσωπο τα ιλιγγιώδη καθαρά μάτια του θανάτου λέμε αλήθειες:

τις βάρβαρες, τις τρομερές, τις ερωτικές ωμότητες

Λέμε τα ποιήματα που ανοίγουν τα πνευμόνια όλων εκείνων που ασφυκτιούν που ζητούν να υπάρξουν,

που ζητούν τον ρυθμό που ζητούν μέτρο για όσους νιώθουν την υπερβολή.

Με την ταχύτητα του ενστίκτου με τη φωτεινότητα του θαύματος σαν μια μαγική βεβαιότητα,

η πραγματικότητα μας μεταμορφώνει στον ίδιο μας τον εαυτό Ποίηση για τον φτωχό,

ποίηση αναγκαία

σαν το ψωμί της κάθε ημέρας σαν τον αέρα που χρειαζόμαστε 13 φορές τη μέρα

για να είμαστε στο ύψος της ύπαρξής μας

για να δώσουμε την κατάφαση που μας δοξάζει

Καθώς ζούμε με τη γροθιά και ίσα που μας αφήνουν να πούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε

τα τραγούδια μας δεν μπορούν να είναι στολίδια χωρίς αμαρτία

Ακουμπάνε στον πάτο του βάθους.

Καταριέμαι την ουδέτερη ποίηση που περνιέται για πολυτέλεια.

Όλων εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους, αδιαφορούν και ξεφεύγουν.

Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δεν δρουν μέχρι να βρωμίσουν ως το μεδούλι

Κάνω δικά μου τα λάθη μας και τον πόνο μας, των ανθρώπων, και τραγουδώ όπως αναπνέω.

Τραγουδώ και τραγουδώντας πέρα από τους προσωπικούς μου πόνους,

μεγαλώνω.

Θα ήθελα να σας δώσω ζωή και να προκαλέσω καινούριες πράξεις

Νιώθω ένας μηχανικός του σκουληκιού, ένας εργάτης που δουλεύει μαζί με άλλους το ατσάλι της Ισπανίας.

Τέτοια είναι η ποίησή μου:

ποίηση – εργαλείο ομόφωνο χτύπημα της καρδιάς και τυφλή ταυτόχρονα.

Τέτοια είναι,

όπλο που γεμίζει με το διάχυτο μέλλον μέσα από την οποία κοιτώ την καρδιά σου.

Δεν είναι ποίηση που σκέπτεται σταλιά τη σταλιά.

Δεν είναι όμορφο προϊόν. Δεν είναι τέλειο φρούτο.

Μοιάζει με τον άερα που αναπνέουμε.

Είναι το τραγούδι που ανοίγει χώρους σε αυτό που κουβαλάμε μέσα μας.

Είναι λέξεις που τις επαναλαμβάνουμε, βιώνοντάς τις σαν δικές μας

κι έπειτα πετάνε.

Δεν είναι πια αυτό που ονομάζουν αλλά κάτι σημαντικότερο:

αυτό που δεν έχει όνομα.

Είναι κραυγές στον ουρανό και πάνω στη Γη είναι πράξεις.

Gabriel Gelaya

Advertisements

2 responses

  1. το να βρισκόμαστε οι άνθρωποι είναι ποίηση, μικρή και θαυματουργή…
    καλώς σε ξαναβρίσκω Κ.

    November 20, 2012 at 4:18 pm

    • έτσι είναι, όπως λες

      καλώς ώρισες Α.

      November 20, 2012 at 4:28 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s