short stories about zero and infinity

Latest

Θυσία – Αντρέι Ταρκόφσκι

-

σπαράγματα από ένα κείμενο που (μπορεί και να) γράφτηκε

-

“…γιατί το σπίτι-δώρο είναι μικρό και ταπεινό και υψωθησεται”

-

Το δεντράκι ανθοβολεί, για όσους θέλουν να το δουν να ανθοβολεί…

Γιατί, μπαμπα;

Γιατί, στη Θυσία, το γυμνό κορίτσι κυνηγά τις πάπιες,
περπατώντας μέσ’ απ’ τους διαδρόμους,
ακριβώς όπως περνά μια σκέψη απ’ το μυαλό μας.

Γιατί κανένας ποιητής του λόγου δεν συνέλαβε ποτέ το Φευγαλέο.

Γιατί ο κόσμος δεν τελειώνει ούτε μ’ ένα βρόντο, ούτε με ένα λυγμό,
αλλά με μια κανάτα γάλα που συντρίβεται στο πάτωμα.

Γιατί η Θυσία είναι μια ταινία Ζεν.

Γιατί ο βυζαντινός Ταρκόφσκι, φεύγοντας δυτικά, προς τον θάνατο,
ανακαλύπτει την Ανατολή – σαν τους παλιούς θαλασσοπόρους.

Γιατί το έργο του Λεονάρντο έμεινε ημιτελές,
ενώ ο Ταρκόφσκι, λίγο πριν πεθάνει, προχωρά στην ύστατη Βλασθημία του,
ως τα έσχατα: το Θαύμα.

Γιατί το αγοράκι επανεμφανίζεται στο τέλος της ταινίας
(ή μάλλον στην αρχή της ταινίας που έχει κάνει τον κύκλο της),
όπως ο Ναζωραίος στα τριάντα του, έλλογος και θαυματοφόρος.

Γιατί στη Θυσία, η ιστορία της ανταλλαγής είναι αβάσταχτη:
ο Αλέξανδρος ανταλλάσσει την Πίστη του με τη Λογική του.

Και τέλος (ή εν αρχή), γιατί το σπίτι-δώρο είναι μικρό και ταπεινό και υψωθησεται:
όπως το αγοράκι, το δέντρο, ο καπνός…

Με τρομάζει ο Αντρέι Ταρκόφσκι.

-

Ζαπατίστας – Ειδικές περιπτώσεις: Οι αναρχικοί

zapatistas

Zapatistas – Aqui estamos!

Βλέποντας την καμπάνια αντι-αναρχισμού που ενορχηστρώνουν οι “καλές” συνειδήσεις και η “καθως πρέπει αριστερά”, ενωμένες με την προγονική δεξιά σε μια αγία σταυροφορία με στόχο να κατηγορήσουν τους αναρχικούς, νέους και μεγάλους, ότι αψηφούν το σύστημα (λες και ο αναρχισμός έχει άλλη επιλογή) και επιπλέον αποσυνθέτει τις σκηνογραφίες τους (σβήνουν τα φώτα για να μη βλέπουν τους αναρχικούς;) φτάνοντας μέχρι τα άκρα με προσδιορισμούς του τύπου αναρχο-κοράκια, αναρχο-προβοκάτορες, αναρχο-τραμπούκοι, αναρχο-και-τα-λοιπά (κάπου διάβασα και για αναρχο-αναρχικό, – καταπληκτικό, ε;),

εμείς οι άντρες και γυναίκες ζαπατίστας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το κλίμα υστερίας που, τόσο αποφασιστικά, ζητά, απαιτεί να σεβόμαστε τις τζαμαρίες (που δεν δείχνουν αλλά κρύβουν όλα όσα συμβαίνουν ακριβώς πίσω από αυτές: εργασιακές συνθήκες δουλείας, ανύπαρκτη υγιεινή, κακή ποιότητα, ανεπαρκές επίπεδο διατροφής, ξύπλυμα χρήματος, φορολογικές απάτες, διαρροή κεφαλαίου).

Γιατί φαίνεται πως για όλες αυτές τις κακομασκαρεμένες λαμογιές που ονομάζονται “δομικές μεταρρυθμίσεις”, για την εργασιακή λεηλασία των εκπαιδευτικών, για το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας, για την ληστεία που διαπράττει η κυβέρνηση ενάντια στους κυβερνώμενους μέσω των φόρων, για τη φορολογική ασφυξία – που ευνοεί μόνο τα μεγάλα μονοπώλια,

- για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για το γεγονός ότι ο καλός κόσμος δεν βγαίνει πλέον στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί

(- μα αφού υπάρχουν οι πορείες, οι πολιτικές κατασκηνώσεις, οι αποκλεισμοί, τα συνθήματα στους τοίχους, τα φέϊγ βολάν… – ναι, αλλά είναι των εκπαιδευτικών – οδηγών – πλανόδιων – φοιτητών – δηλαδή των αλητών, εγώ εννοώ τον καλό-καλό κόσμο της πρωτεύουσας  – α, ναι! η μυθική μεσαία τάξη, τόσο κολακευμένη και ταυτόχρονα τόσο περιφρονημένη και εξαπατημένη από ολόκληρο το μιντιακό και πολιτικό φάσμα),

ότι η καθεστωτική αριστερά λεηλατεί και αυτή τους χώρους διαμαρτυρίας, ότι η “μοναδική αντιπολίτευση στο καθεστώς” επισκιάζεται συνεχώς από τους χωρίς όνομα, ότι η επιβολή πλέον ονομάζεται “διάλογος και διαπραγμάτευση”, για τις δολοφονίες μεταναστών, γυναικών, νεαρών, εργατών, παιδιών, για όλα αυτά φταίνε οι αναρχικοί.

Για όσους αγωνίζονται και βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι του “Α”, σημαία δίχως έθνος και σύνορα, και συμμετέχουν στην ΕΚΤΗ, αλλά να είναι πραγματικά αναρχικοί και όχι απλά μια περαστική φάση με ημερομηνία λήξης, ή ένα life style, έχουμε, πέρα από μια συντροφική αγκαλία, μια ιδιαίτερη παραγγελία:

Σύντροφοι Αναρχικοί: εμείς οι Ζαπατίστας, άνδρες και γυναίκες, δεν θα σας καταλογίσουμε τις ελλείψεις μας (συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης φαντασίας), ούτε θα σας θεωρήσουμε υπεύθυνους για τα λάθη μας, και ακόμα λιγότερο δεν θα σας κυνηγήσουμε επειδή είστε αυτό που είστε.

Και ακόμα πιο σημαντικό, σας λέω πως διάφοροι καλεσμένοι, τον Αύγουστο, ακύρωσαν τη συμμετοχή τους επειδή, όπως είπαν, δεν μπορούσαν να μοιραστούν την τάξη με “νεαρούς αναρχικούς, κουρέληδες, πανκς, με piercing και γεμάτους tattoo“, ότι ανέμεναν (αυτοί που δεν είναι ούτε νεαροί, ούτε αναρχικοί, ούτε κουρέληδες, που δεν έχουν piercing ούτε tattoo) μια συγγνώμη, καθώς και την εκκαθάριση της λίστας των καλεσμένων. Ακόμη περιμένουν, ανώφελα…

Αυτό που θέλουμε να σας ζητήσουμε είναι, τη στιγμή της εγγραφής, να μας δώσετε ένα κείμενο μισής σελίδας το πολύ, όπου θα απαντάτε στις κριτικές και κατηγορίες που δεχτήκατε από τα ιδιωτικά μεσα. Αυτό το κείμενο θα δημοσιευτεί σε ένα ειδικό τμήμα της ιστοσελίδας μας (enlacezapatista.org.mx) και σε ένα περιοδικό – fanzine – ή όπως αλλιώς το λένε, και που σύντομα θα παρουσιαστεί στον παγκοσμίως παγκόσμιο κόσμο, το οποίο θα εκδίδεται και θα γράφεται από ιθαγενείς Ζαπατίστας. Θα είναι τιμή για μας να υπάρχει, στο πρώτο τεύχος, ο λόγος σας δίπλα στο δικό μας.

Ναι, προφανώς είναι εντάξει μια σελίδα με μια μοναδική λέξη σε όλη την επιφάνεια, κάτι σαν “Είστε ψεύτες!

Ή κάτι πιο εκτενές του τύπου: “θα σας εξηγούσα τί σημαίνει αναρχισμός αν πίστευα πως θα καταλαβαίνατε”, ή “ο αναρχισμός είναι ακατάληπτος για τους νάνους της σκέψης“, ή “οι πραγματικές αλλαγές εμφανίζονται πρώτα με κόκκινα γράμματα“, ή “γαμώ την αστυνομία της σκέψης“, ή το εξής απόσπασμα του βιβλίου “Χτυπήματα και Αντιχτυπήματα”, του Μιγκέλ Αμορός:

όλος ο κόσμος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το Black Bloc δεν είναι μια οργάνωση αλλά μια τακτική αγώνα στο δρόμο, παρόμοια με τη βασκική kale borroka, την οποία εφάρμοζε ένας αστερισμός από ελευθεριακές, αυτόνομες ή εναλλακτικές ομάδες στο πλαίσιο των αγώνων των καταλήψεων τη δεκαετία του ’80 σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας“,

και να προσθέσετε κάτι, του τύπου

αν θέλετε να κάνετε οποιαδήποτε κριτική, προηγουμένως ερευνήστε. Η καλογραμμένη άγνοια είναι σαν την καλοειπωμένη χαζομάρα: το ίδιο ανούσιες“.

Όπως κι αν έχει, είμαι σίγουρος πως θα βρείτε ιδέες.

- – -

από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού,

Sup Marcos.

Επιστάτης του Μικρού Σχολείου και υπεύθυνος να φέρνει κακές ειδήσεις.

Μεξικό, Νοέμβριος 2013

Zapatista peace with dignity and respect

την ΕΚΤΗ, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. V. Η ΕΚΤΗ

για το Μικρό Ζαπατιστικό Σχολείο Αυτονομίας – Η ελευθερία σύμφωνα με τους Ζαπατίστας, δείτε τα:

Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα πρώτη): η ζαπατιστική αυτονομία
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (μέρα δεύτερη): η αυτόνομη διακυβέρνηση των γυναικών
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τρίτη μέρα): η αντίσταση της αυτόνομης διακυβέρνησης
Μικρό ζαπατιστικό σχολείο (τέταρτη μέρα): αυτόνομη δικαιοσύνη
Mικρό ζαπατιστικό σχολείο (πέμπτη μέρα): η αυτόνομη δημοκρατία

ενδεικτικά, για τη τακτική του Black Bloc μπορείτε να κοιτάξετε εδώ: Αυτονομία και καταγωγή του Black Bloc

το κείμενο είναι απόσπασμα του  “Τα κακά και τα όχι τόσο κακά νέα”, που δημοσιεύτηκε στο Enlace Zapatista, με τίτλο: “SPECIAL CASES: the Anarchists”

- μετάφραση: Αλληλέγγυες / οι από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό, ελευθεριακό χώρο

- Miguel Amorós: “Golpe y contragolpe

Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία,

τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Las Mujeres - Mexico City

«Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν»

-

Γεωγραφίες των αντιστάσεων – ο κόσμος των κινημάτων

περιοδικό “Αλάνα”

-

Ανεξάρτητες Εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, στη πόλη του Μεξικού

τη συνέντευξη πήρε ο Σαντιάγο Ρομάv για την “Αλάνα”, Νο8 – Μαίος 2008

[worldcity: ευχαριστώ την Α. Κ. για το έντυπο υλικό της ανάρτησης]

-

“το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας,
κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …”

Είμαστε ανεξάρτητες, πλέον δεν εξαρτόμαστε από τους νταβατζήδες, από άλλους ανθρώπους για να κάνουμε τη δουλειά μας . Το πεπρωμένο μας ανήκει, υπερασπιζόμαστε τον αγώνα μας και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας . Σε αυτό το κοινωνικό πλέγμα, οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ κάνουμε κομμάτια την πατριαρχία, τους θεσμούς, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη διπλή ηθική , το απαγορευμένο …

Η κάθε μία από εμάς έχει μια περίπλοκη ιστορία, οι συνθήκες είναι δύσκολες. Δεν είχαμε άλλη επιλογή. Αναγνωρίζουμε τη δουλειά μας , ως εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, όπως οποιαδήποτε δουλειά. Υπάρχουν συντρόφισσες που έφτασαν από την επαρχία και δεν είχαν άλλη εναλλακτική παρά να δουλέψουν στον δρόμο. Πολλές έφτασαν μόνες από την Τσιάπας, την Οαχάκα, τη Βερακρούς και επέστρεψαν σπίτι τους νεκρές.

“μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει”

Για τον περισσότερο κόσμο είμαστε “Οι πουτάνες” και για να αλλάξει αυτό είναι πολύ δύσκολο. Είχαμε πολλές τύψεις που δουλεύαμε στον δρόμο και αυτό μας επιβάρυνε πολύ, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Σκεφτόμασταν ότι δεν έχουμε δικαιώματα, ότι είμαστε χαμένες, ότι μας απαξίωνε κοινωνικά ο κόσμος. Αλλά μαθαίνουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μιλάει για ισότητα, ενώ ισότητα δεν υπάρχει.

“ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια – απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας”

Είμαστε στιγματισμένες. Οι περισσότερες από εμάς κάνουμε διπλή ζωή, έχουμε δύο ονόματα, το πραγματικό και αυτό που χρησιμοποιούμε στον δρόμο. Στις διαδηλώσεις πάμε με τα πρόσωπα καλυμμένα. Μας έχουν αποκλείσει, δεν μας έπαιρναν υπόψη μέχρι σήμερα που αρχίσαμε να αγωνιζόμαστε και δεν θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν μια ευάλωτη ομάδα, θέλουμε να μας δώσουν ό,τι δικαιούμαστε. Στο Σύνταγμα λέει ότι έχουμε δικαίωμα στην υγεία, την εργασία, την κατοικία, και αυτά ζητάμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Απαιτούμε να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Απαιτούμε να αναγνωριστεί η δουλειά μας.

Αρχίσαμε λίγες και σιγά σιγά μεγαλώσαμε πολύ σαν ομάδα. Έχουμε δυναμώσει πολύ. Κάνουμε σεμινάρια , μαθαίνουμε για τα δικαιώματά μας και για ζητήματα δικαιοσύνης . Κάνουμε τεστ “Παπανικολάου ” και εξετάσεις για AIDS. Προσέχουμε πολύ, χρησιμοποιούμε πάντα προφυλακτικό και δεν αφήνουμε τους πελάτες να μας φιλάνε. Κάνουμε συμφωνία με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου για τις περιπτώσεις που ο πελάτης γίνεται επιθετικός. Όλα αυτά μας περιορίζουν πολύ στη δουλειά μας, δεν έχουμε την ίδια ζήτηση που έχουν άλλες κοπέλες, που αποδέχονται κι άλλα πράγματα.

“από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες”

Από τότε που οργανωθήκαμε, βασικά μάθαμε ότι κανείς δεν μας αντιπροσωπεύει, δεσμευθήκαμε ότι θα είμαστε ανεξάρτητες. Κάνουμε συναντήσεις, καμιά μας δεν αποφασίζει από μόνη της , παίρνουμε υπόψη η μία την άλλη. Αποφασίζουμε με ψηφοφορία, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή στην απόφαση. Μάθαμε να σεβόμαστε τη διαδικασία της κάθε μιας από εμάς. Μερικές πάμε πιο γρήγορα, άλλες πιο αργά, δεν έχουμε ηγεσίες, αλλά αναγνωρίζουμε τη συμβολή κάποιων συντροφισσών που δίνουν πολύ χρόνο , αλλά δεν μας αντιπροσωπεύουν, συνεχίζουμε να είμαστε ανεξάρτητες συντρόφισσες.

Las Mujeres

“Οι γυναίκες λέμε όχι, στην αυταρχικότητα, στη πατριαρχία, στην εκμετάλλευση και στον καπιταλισμό”

Στην Πόλη του Μεξικού, όπου ζούμε, υπάρχουν οι τσατσάδες και έπρεπε να τις πληρώνουμε για να μη μας ενοχλούν. Αν κερδίζαμε 280 πέσος, τα 150 τα δίναμε στην τσατσά. Είναι μια μαφία και, παρότι δεν μπορούμε να αποδείξουμε τη σχέση που έχουν με την αστυνομία, το ξέρουμε ότι έτσι είναι, το βλέπουμε, το ζούμε. Υπάρχουν αστυνομικοί που μας λένε: “Δώσε μου 100 πέσος και δουλεύεις” ή “Όταν σε λιγάκι βγεις, πάμε στο ξενοδοχείο”. Όσες δεν θελήσαμε να πληρώσουμε, τη βάψαμε. Κάθε μέρα υπάρχουν περιπολίες, μας κυνηγάνε, δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε, πρέπει να κρυβόμαστε. Υπάρχει πολλή αστυνομική καταστολή, μας τιμωρούν. Μας φυλακίζουν και δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τις οικογένειές μας.

“θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα”

Προσπαθούμε να έρθουμε σε συμφωνίες με τους γείτονες.  Μιλάμε μαζί τους, δημιουργούμε φιλίες. Μιλάμε με τις κυρίες της γειτονιάς, τους εξηγούμε ότι είμαστε γυναίκες, μητέρες που δεν έχουμε άλλη εναλλακτική και ότι δεν παίρνουμε ναρκωτικά, δεν πίνουμε και δεν κλέβουμε. Υπάρχουν γειτόνισσες που καταλαβαίνουν ότι κάνουμε με διαφορετικό τρόπο τη δουλειά και μας δίνουν την άδειά τους να δουλέψουμε εκεί.

Κάνουμε δημόσιες εκδηλώσεις, όπως στις 15 του Σεπτέμβρη που γιορτάσαμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Ήταν μια εκδήλωση καταγγελίας για εμάς, τις ανεξάρτητες. Επίσης, στις 2 του Νοέμβρη, την Ημέρα των Νεκρών, τιμήσαμε τις νεκρές μας σε ένα ανοιχτό μέρος μαζί με τους γείτονες . Και στις 25 του Νοέμβρη, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της
Βίας Ενάντια στις Γυναίκες, φτιάξαμε φαγητό, δώσαμε συνέντευξη Τύπου και μετά χορέψαμε.

Θέλουμε, επίσης, να νιώθουμε σαν συντρόφισσες, δεν είναι μόνο η δουλειά, ανοίγουμε χώρους, μοιραζόμαστε κι άλλα πράγματα.

“Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη…”

»Επιπλέον, βγάζουμε ένα φυλλάδιο που ονομάζεται “Τα Γοβάκια”. Είναι κάτι σαν ένα δίκτυο επικοινωνίας, γιατί μας ξεφεύγουν κάποια πράγματα, και γι’ αυτό φτιάξαμε αυτό το φυλλαδιάκι. Όταν αναφερόμαστε στα “γοβάκια” , εννοούμε αυτή τη θηλυκή εικόνα που έχει λιγάκι να κάνει με τη δουλειά μας, με το πώς μας βλέπουν.

Εμείς έχουμε αλλάξει πολύ αυτό το κομμάτι της δουλειάς. Το πώς εμείς βλέπουμε τους εαυτούς μας. Πλέον δεν ντυνόμαστε τόσο “πληθωρικά” και δίνουμε άλλο περιεχόμενο στη δουλειά μας. Ήδη έχουμε πλησιάσει άλλα κινήματα και, όταν μιλάμε μαζί τους, καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο, ότι όσα διεκδικούμε είναι κοινά για όλα τα κοινωνικά κινήματα. Είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους και έχουμε μάθει πολλά από άλλες οργανωμένες ομάδες. Πιστεύουμε ότι όλα τα κινήματα ξεκινούν από ανάγκη. Εμάς μας αντιμετωπίζουν ρατσιστικά. Όταν στις συναντήσεις μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα, για τον ρατσισμό που υποφέρουμε, για τον αποκλεισμό, είναι σαν να μην υπάρχουμε, θα ήθελαν vα μας εξαφανίσουν και μοιάζει πολύ με αυτό που γίνεται με τους ιθαγενείς λαούς. Δεν υπάρχουν, δεν έχουν δικαιώματα.

γεωγραφίες των αντιστάσεων

Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν”

Μας συμπεριφέρονται όπως και στους ιθαγενείς, δεν έχουμε δικαιώματα. Λένε ότι μας ανέχονται, αλλά δεν θα σεβαστούν τα δικαιώματά μας για τον απλό λόγο ότι είμαστε «οι πουτάνες». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να έχουμε συνδικάτο. Γιατί; Μερικές φορές αναρωτιόμαστε αν ζητάμε πολλά. Και αποφασίσαμε πως όχι. Όχι! Όταν θέλουμε κάτι και αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, το πετυχαίνουμε. Και έχουν συμβεί πολλά πράγματα που μας ξεπερνάνε, που μας εκπλήσσουν.

Las Zapatillas: Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν
Το όνομα του φυλλαδίου μας “Las Zapatillas” έχει επίσης να κάνει με τους Ζαπατίστας. Καταλάβαμε ότι υπάρχει σχέση, πολλά πράγματα είναι κοινά. Όταν αγωνιζόμαστε για κάτι, όταν απαιτούμε κάτι, προχωράμε στον ίδιο δρόμο. Το φυλλάδιο «Τα Γοβάκια» πηγάζει από τις διεκδικήσεις της εποχής του Εμιλιάνο Ζαπάτα: «Η γη ανήκει σ’ αυτόν που τη δουλεύει». Για μας το αντίστοιχο είναι: «Ο δρόμος ανήκει σε αυτές που τον δουλεύουν».

Πηγάζει επίσης από τις διεκδικήσεις της Πρώτης Διακήρυξης της Ζούγκλας Λακαντόνα, από τους σύγχρονους Ζαπατίστας. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διάσωση των προσωπικών μας εγγυήσεων, όπως το δικαίωμα στην υγεία, τη ζωή, την εργασία, είναι οι σημαίες που τόσο οι Ζαπατίστας του πριν όσο και οι σημερινοί, αλλά σήμερα επίσης και τα “Γοβάκια”, συνεχίζουμε να διεκδικούμε.

-

Αφηγούνται οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ στο Απισάκο, πολιτεία Τλαξκάλα

«Με λένε Μαρισέλα και είμαι από τη Βερακρούς. Έχω 30 χρόνια. που δουλεύω στον δρόμο. Η ζωή μου είναι θλιβερή. Υπέφερα πολλά βασανιστήρια.

Πριν δεν ήμασταν οργανωμένες, δεν ξέραμε πώς να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Δεν μας άφηναν να περπατάμε στους δρόμους, δεν μας άφηναν να δουλεύουμε. Δίναμε χρήματα στους αστυνομικούς για να μας αφήνουν να δουλέψουμε. Μας έβγαζαν από την πόλη και μας βίαζαν. Μας έπιαναν και μας έκλειναν στη φυλακή, μας εξευτέλιζαν, μας έβαζαν μαζί με κοινούς εγκληματίες, μας έκαναν μπάνιο με κρύο νερό. Μας έκαναν ηλεκτροσόκ και έλεγαν “βγήκαμε να της δώσουμε ένα ζεσταματάκι”.

Μας έβγαζαν από τα κελιά και πλάγιαζαν μαζί μας χωρίς προφυλακτικό. “Σκότωσέ τες”, έλεγαν, “να σκοτώνεις μία από αυτές είναι σαν να σκοτώνεις σκυλί”».

Στις 22 του Δεκέμβρη του 2005 ήρθαν η τοπική και η δημοτική αστυνομία στα σπίτια που δουλεύαμε και τα σφράγισαν. Μας πήγαν στη φυλακή, μας ξεγύμνωσαν, μας πήραν φωτογραφίες, μας τράβηξαν από τα μαλλιά, μας πρόσβαλαν. Μας κατηγόρησαν για πορνεία. Η δουλειά δεν είναι αδίκημα, σύμφωνα με το Σύνταγμα iης χώρας. Τότε αποφασίσαμε να οργανωθούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας. Αναζητήσαμε βοήθεια από άλλες κοινωνικές οργανώσεις.

»Στις 31 του Αυγούστου του 2007 ήρθαν και πάλι η τοπική και η ομοσπονδιακή αστυνομία. Ήρθαν με τα πρόσωπα καλυμμένα, ντυμένοι με μαύρες και μπλε στολές. Έκλεισαν τους δρόμους, έβαλαν ελεύθερους σκοπευτές και πυροβόλησαν έξι-εφτά φορές στον αέρα, σαν να είχαν να κάνουν με κακοποιούς. Εξέτασαν εννέα από εμάς, μας ξεγύμνωσαν, μας έβαλαν να γονατίσουμε. Έβαλαν ναρκωτικό στα πράγματά μας και μας κατηγόρησαν για χρήση. Κάναμε τοξικολογικές εξετάσεις και βγήκαν όλες αρνητικές. Ο δήμαρχος Ρέγιες Λουίς Πένια, είναι νταβατζής, δεν χορταίνει με τίποτα, έχει νέες γυναίκες που τις εκδίδει σε άλλες πόλεις. Μεγάλη επιχείρηση.

Δεν ξέρουμε να γράφουμε ούτε να διαβάζουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε άλλη δουλειά. Δεv υπάρχουν δουλειές που να πληρώνονται αξιοπρεπώς. Είμαστε μάνες” μόνες. Είναι μια δουλειά σαν τις άλλες. Τη γεννά η ακραία φτώχεια που υπάρχει στη χώρα μας. Μια χώρα πολύ πλούσια, ο πλούτος όμως συγκεντρώνεται σε κάποιους λίγους, στην ίδια την κυβέρνηση, στους καπιταλιστές. Αγωνιζόμαστε γιατί είμαστε φτωχές. Να γίνουν παράδειγμα οι αγώνες μας, γιατί είναι αγώνες δίκαιοι. Χαιρόμαστε πολύ που θα μάθουν γι’ αυτούς και σε άλλες χώρες.

μετάφραση: Ε.Ν

————————–

Ύμνος των Ανεξάρτητων Εργαζομένων στη βιομηχανία του Σεξ, Πόλη του Μεξικό

Las Mujeres - Mexico City 3

Δεν είμαστε μάγισσες, ούτε γόησσες αλλά δεν είμαστε ούτε σειρήνες.

Είμαστε γυναίκες σαν όλες τις άλλες είμαστε εμείς και όχι η οποιαδήποτε.

Μας αρέσουν τα ίδια πράγματα που αρέσουν σε όλο τον κόσμο.

-

Ήδη το είπε η μεγάλη Sor Jυana*

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

-

Αυτή που αμαρτάνει για την πληρωμή ή αυτόν που πληρώνει για να αμαρτήσει;

Αυτή που γαμιέται για τα ναρκωτικά ή αυτόν που δίνει ναρκωτικά για να γαμήσει;

Αυτή που όλη την ημέρα την ενοχλούν ή αυτόν που ενοχλεί για να ενοχλήσει;

ή την ενοχή που είναι ενοχή και δεν ξέρει ποια να κατηγορήσει;

Δεν είμαστε άγιες, ούτε είμαστε πράγματα αλλά ούτε κι επικίνδυνες.

Είμαστε γυναίκες από σάρκα και οστά, έχουμε αυτό, έχουμε τ’ άλλο

θέλουμε, μεταξύ των άλλων, να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας.

-

Ήδη το είπε η χειρότερη απ’ όλες .

Ποια άλλη να κατηγορήσουμε;

-

Τη γυναίκα επειδή αφήνεται ή αυτόν που αφήνει τη γυναίκα;

Την τσατσά επειδή εκμεταλλεύεται ή τον νταβατζή που εκμεταλλεύεται;

Την ηθική επειδή λυγίζει ή αυτόν που λυγίζει την ηθική;

ή τους εταίρους της βρόμικης, ψεύτρας κοινωνίας;

Να μας αφήσουν να γυρνάμε ελεύθερες στους δρόμους.

Γιατί, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα μας εξαγοράσουν.

Γιατί από σήμερα θα μας σέβονται, είμαστε ελεύθερες και θέλουμε να δουλέψουμε.

Γιατί θα σεβαστούν όλα μας τα δικαιώματα.

Ζήτω οι γυναίκες, ζήτω η ελευθερία μας

Να μας αναγνωρίσουν, να μας σεβαστούν.

-

* Sor Juana lnes de la Cruz: Μεξικανή ποιήτρια, φεμινίστρια και μοναχή του 18ου αιώνα.
-
επιλογή - μετάφραση Ελπίδα Νίκου

Υστερνία

Η υπόθεση του Ταξιδιού είναι κοινή σε όλους

“αυτό είναι το νόημα του ταξιδιού, να παραδίδεται στην κίνηση…” – photo by Nikos Papafilippou – Greece

Η υπόθεση του Ταξιδιού είναι κοινή σε όλους

Είτε πας να βρεις την γυναίκα με τα χρυσά μαλλιά που μια τρίχα της έφερε ο άνεμος στον πύργο σου, είτε φεύγεις νοσταλγώντας χώρες μυθικές, είτε ζητάς πλούτο, είτε επιχειρείς να δεις με το φως της εξερεύνησης, χώρες, ηπείρους ολόκληρες βυθισμένες στο σκότος κι ανοίγεσαι στον Ωκεανό γυρεύοντας καινούρια οδό, με τόλμη, με τρεις φτωχές καραβέλες και δοκιμάζεις τον κατατρεγμό και την ζήλια ύστερα από την σχετική υλική επιτυχία σου. Έχεις έναν πάντα σκοπό. Την συνάντηση με το θαύμα, που πέρα από κάθε ταλαιπωρία και εκμηδένιση του ιδιωτικού σχήματος, σου επιτρέπει να δεις την αιωνιότητα από αντίκρυ. Αυτό είναι το νόημα του ταξιδιού, να παραδίδεται στην κίνηση, να ξεχνά την έννοια του χώρου εν’ ονόματι του χρόνου που τον αφήνει να κυλά πλάι του, τον χρόνο να τον αστοχεί πίσω του διασχίζοντας μπροστά του ολοένα και καινούριες εκτάσεις.

Το ταξίδι διδάσκει στον άσωτο νέο το μέγεθος της ζωής.

εις μνήμην Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη 1908-1993 μ.Χ.

ΥΣΤΕΡΝΙΑ

“Να μην χαρίζεσαι στην οικογένεια ή σε ότι αγαπάς στενά. Να διαλέγεις την μοναξιά που θα σε μάθει να αγαπάς τον καθένα.
Να στηριχθείς στη μοναξιά, όπως η πόρνη ακουμπάει στο νταβατζή της για να εξασφαλισθεί επειδή δίδεται στους πάντες.
Τα όρια τότε θολώνουν και δεν υπάρχει το καλό και το κακό, μόνο η κίνηση.”

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

---

το κείμενο, είναι μια εκλογή από κείμενα του Νίκου Γ. Πεντζίκη που έκανε ο φίλος Β.Π. ,
που με στοργή και αγωνία, μαζεύει γραπτά φίλων και εκδίδει το Μηνολόγιο

-

η φωτογραφία είναι του, αγαπημένου φωτογράφου και φίλου, Νίκου Παπαφιλίππου,
που μια ολόκληρη βραδιά μου διηγούνταν τη δύναμη (αυτής) της φωτογραφίας

-

 -

δεν έχω λόγια για τη μουσική, μα και την οπτική, αφήγηση  του ταξιδιού,
απ’ τον συνθέτη Ezio Bosso

 -

τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη

μου τον γνώρισε ένας καθηγητής της σχολής μου και φίλος του, λίγο πριν τον θάνατό του,

μια συνάντηση που μου πρόσφερε αναγκαίες επιβεβαιώσεις και μελλοντικές εκκινήσεις

worldcity

RESISTanbul: “και τώρα, αρχισαμε να μιλάμε – για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά”

“δεν πρόκειται για εξέγερση, είναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας”
-

ISRAEL-TURKEY-POLITICS-DEMO

αναδημοσίευση από risinggalaxy

-

“Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013″

Ενημέρωση από την Gezi Commune.
Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;

Απίστευτο.

Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, ούτε το πώς να κάνω μια περίληψη.

Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η “Gezi Commune ’13″.

Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παρίνουν πρωτοβουλίες.

Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.

Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

Occupy Taksim

-

Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθορά,ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σε βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : “Φίλε, υπάρχει κανείς που…”

Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν.Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον.

-

Occupy Taksim 3

-

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την πειθαρχία και το πάθος τους για το Κράτος έγιναν έτσι;

Αυτή είναι η γαμημένη η ουσία!

Πρώτα – Πως; Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδες, λαίμαργο και το “Κάνω ό,τι θέλω και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει” πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς (και ιδίως τα ΜΜΕ!) και τη γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά στον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σα Θεό…

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέπτονται ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονεία ενός άνδρα προς τη νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά…

Τα αλλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής (που έδειξαν στους ανθρώπους ότι “Όλοι μπορούμε”, χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άννθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύαμε επείδη πόσταραν μόνο το τί τρώνε στο Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Gezi Commune, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρισκόταν εδώ για χρόνια!

-

ankara-capital-geziparki-protest-14

-

Δεν πρόκειται για εξέγερση Είναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας.
Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τρέχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη.
Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune;
Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις
(ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα)
καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν :
“Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;”

Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα,
LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους,
Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές,

εκτός από το Κράτος.

Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής.
Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Όλα όσα μπορείτε να φανταστείε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται,
τα πάντα, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους.
Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

-

Turkish couple during clashes

Και καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι.
Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος ννα παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός; ….

Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες… Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος: χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοτνικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4εκ. στο μέτωπό του “αποκαταστάθηκε”. Προσπαθουσα να τον ηρεμήσω και να το κάνω να χαλαρώση στη διάρκεια της επέμβασης,, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, απο τις 3 ημέρες διαδηλώσεων.

Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τί είπε, αυτό το βλέμμα
-που ακόμη κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές-,
αυτό είναι το νόημα της ζωής, αυτή είναι η ίδια η ρίζα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων,
της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ.
Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους,
επειδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους.

Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα.
Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα.
Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα.

Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.”

-

occupy_gezi_taksim_square_turkey_protests_crackdown_1

η ουτοπία – η πτήση – η πτώση

"Η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα.
 Αν κάνω δύο βήματα προς το μέρος της, αυτή απομακρύνεται δυο βήματα πίσω.
 Αν προχωρήσω δέκα βήματα μπροστά, εκείνη ξεγλυστράει δέκα βήματα πιο πέρα.
 Όσο μακριά κι αν πάω, ποτέ δεν την αγγίζω. 
Προς τι λοιπόν η ουτοπία; Μας αναγκάζει να προχωρούμε..."
 - Fernando Birri -

-

Koudelka Nazaré

“o γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré, θα βρεθεί κάποτε χαμηλά” – photo by Josef Koudelka

“Πάντα όμως θα υπάρχει ακόμα πιο ψηλά”

-

Πτήσεις – πτώσεις.
Ακόμα περισσότερο και από τις πτήσεις
πάντοτε με ενδιέφεραν οι πτώσεις.

Ο γλάρος που ίπταται πάνω από το πορτογαλικό αρχιπέλαγος της Nazaré,
θα βρεθεί κάποτε χαμηλά.

Τα πουλιά δέλεαρ του Θεού, κατά Καρούζο:
” να γυρίζεις — αυτό είναι το θαύμα με κουρελιασμένα μάτια με φλογωμένους κροτάφους απ’ την πτώση
να γυρίζεις στην καλή πλευρά σου.”

-

Τώρα πια, οι εικόνες αυτού του κόσμου μοιάζουν κατακερματισμένες
– άραγε αυτή είναι η πραγματικότητα ;

Ο καθηγητής, ο φυσικός και ο συγγραφέας ταξιδεύουν με τον Στάλκερ στη Ζώνη,
αναζητώντας την αλήθεια, και ό,τι μπορεί να είναι συνεκτικό
των αποσπασματικών εικόνων της πραγματικότητας που βιώνει ο καθένας τους
ή, αν θέλετε, αναζητώντας τη λύση στο αίνιγμα που βασάνιζε τον Γκαίτε στον Φάουστ:

“να γνωρίσω τι βαθιά τον κόσμο συγκρατεί“.

-

Ο Koudelka υπήρξε μια μεγάλη αποκάλυψη του κόσμου για μένα.

Η φωτογραφία του γλάρου πάνω απ΄τη θάλασσα της Nazaré
είναι μια χαρακτηριστική “ανασύνθεση” 3/1 του ορατού.
Πέρα από την πτήση – ο ωκεανός,
πέρα από τον κόσμο και τον ωκεανό, το κατά Kudelka “χάος”:

“…παρ’ όλα αυτά, η σχέση ύψους / πλάτους ένα προς τρία,
παρουσιάζει έναν κόσμο με μεγάλη ιδιομορφία,
από τον οποίο λείπει σχεδόν εντελώς η εικόνα του ανθρώπου.

Αυτό που φαίνεται τότε, είναι ένα αφηρημένο δημιούργημα,
μια πραγματικότητα που μοιάζει “αποτραβηγμένη”.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα τοπία αυτά δεν είναι ανθρώπινα,
αλλά πως η σχέση τους με τον δικό μας κόσμο
– ή με ό,τι υποτίθεται πως τον συνιστά, η τάξη, η οργάνωση
που διαφαίνεται στον τροπο με τον οποίο τον κατοικούμε
– έχει πάψει να ισχύει”.

Στα πληγωμένα τοπία ανακαλύπτουμε
την ανυπότακτη ομορφιά, την δύναμη, την πάλη για επιβίωση.

κι όπως ο ίδιος ο Koudelka έγραφε:
“…μετά την καταστροφή,
η γη άρχισε σιγά – σιγά να ξαναφτιάχνεται,
να αναβιώνει, και η ζωή συνεχίζεται…”.

-

Σε μια άλλη, και μακρινή περιοχή, ο “Καθρέφτης” του Ταρκόφσκι
υπάρχει ως ένα ανθρώπινο μνημείο εσωτερικού χρόνου και αγωνίας.

Ο Ταρκόφσκι προχώρησε πολύ πιο πέρα απ’τις διδασκαλίες,
βαπτίστηκε στο βαθύτερο, στο μυστικό, στο κρυφό, στο αόρατο και στο άρρητο.

-

Σε δύο, από τα τόσα, ταξίδια μου στην Ιστανμπούλ βρέθηκα στην κοινότητα των μεβλεβί / σούφι
και ανακάλυψα το τελευταίο άκρο του Ταρκόφσκι (θεωρώ την “Θυσία”)
όπου στον εσωτερικό πανθεϊσμό (το θείο διαποτίζει τα πάντα) υπάρχει η “μυστική θεώρηση του φαινομένου του Καθρέφτη”.

Παρότι είμαι άθεος, αγνώμων, ασεβής – αντιλαμβάνομαι.

Ταξίδι πάνω στην Αταλάντη του Vigo, υδάτων υπερχείλιση και καταβύθιση.

Είναι εκείνο που ο Αχιλλέας Ραζής έγραψε και θα μείνει για πολύ καιρό βαθιά εντυπωμένο μέσα μου,
ότι: “η επιφάνεια αγνοεί πως κάποτε κι’ αυτή θα γίνει βυθός”;

Είναι τελικά εκείνο, που μου έγραφε ένας φίλος πριν από χρόνια, πως
“η γνώση προέρχεται μέσα απ’την τσακισμένη δύναμη”;

Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους που συναντήθηκα έως τώρα,
πήρα πολύ περισσότερα απ’ ότι προσδοκούσα,
μου άλλαξαν τους ορισμούς
με προορισμούς,

κι έλαβα το εξ αδοκήτω.

Το πίστευα πάντοτε, η κορύφωση της αγάπης είναι η πτώση. Η πτήση.

worldcity

γιατί κάθε κείμενο είναι και μια εξορία.

Εκρήξεις στο μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης και μερικές σκέψεις πάνω στην πληροφορία, τη βία και τη ζωή

"Everything has been figured out, except how to live"
 Jean-Paul Sartre
Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν." - Βοστώνη, 16 Απριλίου 2013

“Δείτε το βλέμμα της γυναίκας αυτής: η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω…” – – Βοστώνη, 15 Απριλίου 2013

-

Θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις με τον αναγνώστη που επισκέπτεται τη σελίδα αυτή, αλλά και με τους συντρόφους μου στις συλλογικότητες στις οποίες συμμετέχω.

Γράφω μερικά λεπτά αφότου συνέβησαν οι εκρήξεις στο Μαραθώνιο δρόμο της Βοστώνης.

Οι φωτογραφίες, τα βίντεο, τα ρεπορτάζ και τα σχόλια κατακλύζουν τα media. Το overload της “ενημέρωσης”, στο επίπεδο της εικόνας, των εικασιών, και της επιφανειακής θερμοκρασίας των γεγονότων συμπαρασύρει εκκατομύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη αυτόματα, καθολικά  και ολοκληρωτικά.

Έτσι κι εμένα.

Στο χρόνο αυτό που εικόνα, γεγονότα και αφηγήσεις δημιουργούν το ανεξέλεγκτο όσο και απροσδιόριστο εκείνο πεδίο του ενεστώτα, ενός εικονικού όσο και υπαρκτού ενεστώτα, εντός του οποίου, και δια μέσου αυτού, ο θεατής  καλείται να εξηγήσει ενστικτωδώς τη μνήμη του και να υπερασπιστεί το μέλλον του.

Απέσπασα την εικόνα αυτή από μια φωτογραφία, απ’τις εκατοντάδες που υπερπλήρωσαν το διαδίκτυο. Θεώρησα, αισθάνθηκα ότι το πιο λειτουργικό, το πιο δηλωτικό κομμάτι της φωτογραφίας είναι αυτό.

Κοιτάξτε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας.

Είναι η “λεπτομέρεια” μιας εικόνας απ’ την περιοχή των σκιών. Δηλώνει ότι δε βρίσκεται πλέον στο τόπο που πριν λίγα δευτερόλεπτα ήταν. Έχει αποκολληθεί από το εδώ και από το είναι. Η βιωματική απόδειξη της ίδιας της ζωής τίθεται εν αμφιβόλω και ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά του απείρου κα του μηδενός, του λανθάνοντος χρόνου στον οποίο πιστεύουμε ότι συμβαίνουν τα γεγονότα, ενώ ήδη τελέσθηκαν. Η γυναίκα αυτή δε θα ξαναζήσει τη ζωή με τον ίδιο τρόπο ποτέ. Η αφήγηση του μέλλοντός της δε θα έχει τα ίδια λόγια και τις ίδιες προσδοκίες. Τα όνειρά της θα αλλάξουν περιεχόμενο και οι φόβοι της θα επαναπροσδιοριστούν.

Κοιτάξτε το βλέμμα και δείτε την εξουσία της βίας, της βίας που ποτέ δε θα συμπληρώσει εκείνο το αναγκαίο κομμάτι για να νοηματοδοτηθεί επαρκώς η ζωή και οι προσδοκίες, της βίας που ποτέ δε θα δημιουργήσει εκείνο το επαρκώς στοιχειοθετημένο πεδίο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Η βία δε θα λειτουργήσει ποτέ ως απελευθερωτικός ορισμός. Δεν είναι στοιχείο δικαιοσύνης. Η βία είναι εξουσία και η εξουσία χρησιμοποιεί τη βία. Κανένας δε νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τη βία στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Υποπίπτει στην ασυγχώρητη πλάνη να πιστεύει ότι θα ανατρέψει αυτό που μάχεται, αλλά πόσο ειρωνικά και αποδομητικά, θα αναπαράξει ως ιδεολογία και ως πρακτική το εργαλείο που η Εξουσία κατεξοχήν χρησιμοποιεί : τη βία.

Ας μην δημιουργούμε σύγχιση με την αντιβία και τον ιμπεριαλισμό της βίας. Είναι δύο πράγματα διαφορετικά.

Ο Αντόνιο Νέγκρι γνώριζε, και το είπε ευκρινώς: “τέρμα ο ιμπεριαλισμός – είμαστε όλοι αδέλφια”.

Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξετε το βλέμμα στο πρόσωπο της γυναίκας, απ’την υπόθεση Marfin., και εστιάστε.

Κατά τον ίδιο τρόπο: κοιτάξτε τα πρόσωπα των ανθρώπων που βασανίστηκαν από το κράτος στην υπόθεση του Βελβεντού.

Μήπως διακρίνετε τα ίδια βλέμματα, την ίδια απαξίωση της ελευθερίας, όσο και της απομάκρυνσης της ζωής απ’τις ονειρικές στοχεύσεις της;

Την συνεχόμενη αναβολή της επιθυμίας, της ελευθερίας και της νέας αφήγησης;

ας σκεφτούμε, σας παρακαλώ.

worldcity

Υ.Σ.: Το παρόν κείμενο δεν διεκδικεί μέρισμα στο ιερατείο των αποφάνσεων, μόνο μια μικρή παρουσία στο πεδίο εκείνο των διερωτήσεων

-

boston explosion of my mind

“Ας μη κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Η βία είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ηθικής. Είναι το όπλο του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της αστικής δημοκρατίας. Είναι πρακτική ανελευθερίας και ο ορισμός αυτής.” – Βοστώνη 15 Απριλίου 2013

Ruth Snyder – (a house is not a home…)


“εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”

artwork Rurh Snyder

“Εδώ το αντικείμενο δεν είναι ένα… στο προσκήνιο υπάρχουν και οι άλλοι …και στο παρασκήνιο υπάρχουν οι Άλλοι των άλλων..εκεί που ορίζεται η γκρίζα ζώνη, το διάστημα τομής…όμως οι τομές περικλείουν πόνο…” – Carina

-

H Ruth Snyder καταδικάστηκε σε θάνατο απ’ το αμερικανικό κράτος το 1928. Συχνά αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε σε ηλεκτρική καρέκλα. Δεν ήταν όμως, καθώς το 1899, είχε εκτελεστεί στις ίδιες φυλακές  (Sing Sing) η Martha M. Place.

Η – θρυλική – φωτογραφία του Tom Howard, ενός φωτογράφου της Chicago Tribune, η οποία ελήφθη λίγες στιγμές πριν την εκτέλεση, έμελλε να της προσφέρει μια ιδιότυπη μορφή αθανασίας…

Μια ερωτική περιπέτεια της Ruth Snyder, καταλήγει στο φόνο, και η ίδια με την σειρά της στην ηλεκτρική καρέκλα. Και μια φωτογραφία της εκτέλεσής της που την αποθανατίζει πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα λίγα λεπτά πριν τον θάνατό της, μετασχηματίζεται σε ερώτημα για την πολιτική διαχείριση του θανάτου και της ιδιωτικής ζωής.

Ένα ερώτημα ορίων είναι και μια ιστορία που συνεχίζεται, για αυτό είναι και ;ένα ερώτημα διαρκές…

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ποιο στόμα θα μεταμορφώσει την απώλεια σε μια περιπέτεια των γκαλερί, ποιο χέρι έχει την δύναμη να σηκώσει το σεντόνι και να αποκαλύψει το ανομολόγητο;

Ο χρόνος – άχρονος και η περίπτωση με τη φωτογραφία της Snyder, αν προσπεράσουμε το cult της εικόνας, είναι μια χωρίς συναίνεση και άνευ όρων παράδοση στην τέχνη της φωτογραφίας.

Η Snyder, όμως, δεν είναι όπως οι ήρωες της Nan Goldin, ούτε έχει τη δυνατότητα της αμήχανης αποδοχής των ηρώων της Diane Arbus, όπως επίσης και δεν λειτουργεί με την συναίνεση και τη γνώση της αυτο-έκθεσης της Frida Kahlo.

Ακόμη περισσότερο, είναι ένα προϊόν ηδονοβλεψίας, της απαίτησης ενός ακροατηρίου να κοιτάξει σε ότι πιο προσωπικό, σε ότι πιο κρυφό, χωρίς όμως να βιώσει, χωρίς να αγγίξει, να γευτεί και να ακούσει

- μιλώ για εκείνο που πάντα είχε κατά νου η Marina Abramović, ότι δηλαδή η τέχνη είναι εμπειρία, συμμετοχή και πράξη.

Από απόσταση και χωρίς συναίσθημα δημιουργούνται έργα τέχνης που καλούνται να υποκαταστήσουν την εμπειρία, την μέθεξη, τον πόνο, την απώλεια, τον τραγικό ορισμό, τη χαρά της ζωής, το καθημερινό και το επιθυμητό.

Δεν αναζητάμε ακροατήρια που να χειροκροτούν ατσαλάκωτα αλλά που να έχουν την ανάγκη του βιωμένου, της συμμετοχής, της έκθεσης, της συναισθηματικής εμπλοκής με τον δημιουργό και το έργο του.

Ruth Snyder: μια ενδιαφέρουσα, πιθανώς, ιστορία, και μια φωτογραφία – προϊόν μιας μελαγχολικής απαίτησής μας, “εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή”…

worldcity

Ο ολοκληρωτισμός μιας φωτογραφίας είναι δυνατόν να μετατρέψει το πάθος σε τέχνη, το αποτρόπαιο σε έκθεμα – θέαμα, τον θάνατο σε μια παραμορφωμένη αθανασία;

Ο Λόγος και η Σιωπή – υποδιοικητής Μάρκος

-

Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι,
το ότι οι πρόγονοί μας
δέχθηκαν τo λόγο και τη σιωπή
ως δώρο
ώστε να γνωρίσουν τους εαυτούς τους και να αγγίξουν τη καρδιά των άλλων.
-
Μιλώντας και ακούγοντας,
κατά τον ίδιο τρόπο, όπως οι πραγματικοί άντρες και γυναίκες
μαθαίνουν να περπατούν.
Ο λόγος είναι που δίνει μορφή στο βάδισμα και συνεχίζει εντός μας.
Ο λόγος είναι η γέφυρα ώστε να περάσουμε στην απέναντι όχθη.
Η σιωπή είναι αυτό που η Εξουσία μας προσφέρει,
ο πόνος,
προκειμένου να νιώσουμε
μικροί και ασήμαντοι.
-
Όταν είμαστε σιωπηλοί, παραμένουμε πολύ μόνοι.
Μιλώντας, γιατρεύουμε τον πόνο,
μιλώντας, συντροφεύουμε ο ένας τον άλλον.
-
Η Εξουσία χρησιμοποιεί το λόγο  για να επιβάλλει τη σιωπή.
Εμείς χρησιμοποιούμε το λόγο για να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας.
Η Εξουσία χρησιμοποιεί τη σιωπή για να κρύψει τα εγκλήματά της.
Εμείς χρησιμοποιούμε τη σιωπή για να ακούσουμε ο ένας τον άλλο,
για να αγγίξουμε ο ένας από τον άλλο, για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.
-
Αυτό είναι το όπλο, αδερφοί και αδερφές.
Μιλάμε. Ο λόγος παραμένει.
Ομιλούμε με τον λόγο, φωνάζουμε με τον λόγο.
Υψώνουμε τον λόγο και δι' αυτού σπάζουμε τη σιωπή
του κόσμου μας
-
Σκοτώνουμε τη σιωπή, βιώνουμε τον λόγο.
Επιτρέψτε μας να αφήσουμε την Εξουσία μόνη της
σε ό,τι αυτή ψευδώς ομιλεί και αποκρύπτει.
Επιτρέψτε μας να ενωθούμε μαζί,
στο λόγο και τη σιωπή,
που μας απελευθερώνουν.

-κομαντάντε Μάρκος, εκπρόσωπος του Στρατού των Ζαπατίστας
για την Εθνική Απελευθέρωση – EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional),

κίνημα για την αυτοδιάθεση των ιθαγενών Μάγια του Μεξικού 

-

zapatista_march

“Σκοτώνουμε τη σιωπή,, βιώνουμε τον λόγο.” – σιωπηλή πορεία Ζαπατίστας, 21 Δεκεμβρίου 2012

-

-

Blue bra story

την ελευθερία, την αλήθεια και την ομορφιά τις διεκδικείς στο δρόμο

με κόστος

-

blue bra egypt Unknown woman – Cairo 2011 – Αίγυπτος 2011, Κάιρο: μουσουλμάνα γυναίκα σύρεται και διαπομπεύεται απ’ τις δυνάμεις καταστολής – υπερασπιστές του παλαιού καθεστώτος – © Stringer/Reuters/Landov – All Rights Reserved

-

hypatia-ucisa-crestini

Ypatia of Alexandria – Alexandria 415- Αίγυπτος 415 μ.Χ., Αλεξάνδρεια: η Υπατία σύρεται και διαπομπεύεται από τους χριστιανούς – υπερασπιστές του νέου καθεστώτος

-

Foreword

17 Δεκεμβρίου 2011: πλατεία Tahrir, Αίγυπτος.

Εν μέσω επεισοδίων, μια γυναίκα εγκλωβίζεται ανάμεσα στις δυνάμεις καταστολής, χτυπιέται αλύπητα και σύρεται απ’ τα ανδρείκελα του κράτους / παρακράτους. Κατά τη διάρκεια της βαρβαρότητας αυτής τα κοπρόσκυλα τραβούν τη γυναίκα απ’την abaya (τη μαύρη κάπα που οι μουσουλμάνες φορούν) σκίζοντάς το και απ’ το hejab (το ύφασμα που καλύπτει το πρόσωπο των γυναικών).

Η γυναίκα αυτή σύρεται προς τα μετόπισθεν ενόσω έχει αποκαλυφθεί βιαίως ο μπλε στηθόδεσμός της.

Την ίδια στιγμή, ένας άλλος ασφαλίτης / παρακρατικός, αυτός με τα αθλητικά παπούτσια, σηκώνει το πόδι του και τη χτυπά στο στέρνο, ακριβώς πάνω στο εσώρουχο της γυναίκας.

Στο τέλος, ένας από αυτούς τους άθλιους κάνει τη κίνηση και καλύπτει την ημίγυμνη γυναίκα.

Ήταν, όμως, αργά: η βόμβα, η σημειολογική βόμβα είχε ήδη εξερράγη…

Δύση: κατασκευάζοντας την αλήθεια, αποκρύπτωντας τις πραγματικές επιδιώξεις

Είναι τα δυτικά ΜΜΕ, που για ακόμη μια φορά, βρίσκουν στο συμβάν αυτό τη χρυσή αγελάδα των ειδήσεων (τους), και δίνουν στην άγνωστη γυναίκα το προσωνύμιο “blue bra girl”.  Το περιστατικό αυτό θα δώσει και στην ίδια την εξέγερση το όνομα “blue bra revolution” και θα συζητηθεί ανά τον κόσμο όσο και η ίδια η εξέγερση. 

Ξαφνικά, αρχίζει και πάλι να γίνεται λόγος για τις καταπιεσμένες γυναίκες του μουσουλμανικού κόσμου, και τις διακρίσεις εις βάρος τους απ’ το Ισλάμ. Προωθείται και προμοτάρεται η γυναικεία συμμετοχή στη πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων, και εφευρίσκεται ο όρος γυναικεία ιντιφάντα στον αραβικό κόσμο.

Όπως σε κάθε πόλεμο, οι γυναίκες, όπως και τα παιδιά, γίνονται σημεία αναφοράς και ηθικής διαστασιολόγησης. Απ’τους αδίστακτους της εξουσίας. Απ’τους πραιτωριανούς της δημοσιογραφίας, απ’ τους τσαρλατάνους της πολιτισμικής βιομηχανίας, απ’τους εμποράκους της θρησκείας, απ’τους μαγαζάτορες των Μ.Κ.Ο. και των γυναικείων και φιλανθρωπικών οργανώσεων, απ’ τους επαΐοντες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στη προσπάθειά της η Δύση να δημιουργήσει γεγονότα, τα κατασκευάζει.

Ομιλεί περί αραβικής άνοιξης και εκδημοκρατισμό όταν οι δυνάμεις που καταλαμβάνουν την εξουσία, πρεσβεύουν τη συντήρηση, διατηρώντας βαθείς δεσμούς με το πολιτικό βραχίονα του Ισλάμ.

Ομιλεί περί ιντιφάντα των γυναικών στον αραβικό κόσμο ταυτόχρονα με τις “εξεγέρσεις”, ψευδόμενη.

Στη προσπάθεια της να υπερασπιστεί τη δική της πολιτιστική και θρησκευτική αλήθεια, προβαίνει σε αναληθείς εκτιμήσεις.

Στη προσπάθειά της να υπερασπιστεί την ουσία της, τον ίδιο της τον εαυτό, προσπαθεί να βρει αντιστοιχίσεις στην απέναντι όχθη που να την επαληθεύουν.

Στην περίπτωση της Αιγύπτου, η Δύση, όταν είδε ότι ο Μόρσι δεν έχει διάθεση να παραδώσει άνευ όρων το σχεδιασμό πολιτικής του, στους υποκινητές / υποστηρικτές της ανατροπής του Μουμπάρακ και των συν αυτώ, τότε πυροδότησαν μια νέα “αντεπανάσταση”, που την περίοδο αυτή βλέπουμε να λαμβάνει μέρος.

Βία: ο χαρακτήρας κάθε εξουσίας

Τα γεγονότα της ανατροπής του Μουμπάρακ ξαναστοιχειοθέτησαν, με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, τις παραμέτρους, τους ορισμούς και τους μηχανισμούς της εξουσίας, εκπεφρασμένης μέσα απ’το  τελευταίο της οχυρό:

τη Βία.

Η εξουσία είτε απερχόμενη είτε επερχόμενη, είτε εγκαθιδρυμένη, είναι εξ ορισμού βίαιη, άδικη, παράνομη και δολοφονική.

Έτσι είναι η φύση της κάθε εξουσίας.

Στην Ανατολή, το Ισλάμ και η θεοκρατία και στη Δύση η αστική δημοκρατία.

Εκεί κρύβουν το φάντασμα της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Βαρύς ζυγός. Μια άλλη θεολογία της εξουσίας.

Έτσι είναι η Εξουσία.

Δημιουργεί διακρίσεις για να επικρατήσει,

και αδιάκριτα γεννά βία για να επιβιώσει.

Απ’ την μια, φυλακίζει τη γυναίκα σε στερεότυπα, αφορισμούς, και απαγορεύσεις

και απ’την άλλη, απελευθερώνει στρατιωτικές λογικές καταστολής και σεξιστικές συμπεριφορές απομόνωσης αλλά και διαπόμπευσης ώστε να την αποκλείσει, να την περιορίσει και να τη μειώσει.

Η Εξουσία είναι παντού και παντού γεννά τη βία.

Στο όνομα της τάξης-βία, στο όνομα της ειρήνης -βία, στο όνομα της δημοκρατίας -βία, στο όνομα της θρησκείας -βία, στο όνομα της πατρίδας -βία, στο όνομα της ελευθερίας, -βία.

Βία.

“Θα μπορούσα να σε σκοτώσω, Αίγισθε. Αλλά δε το κάνω γιατί θα έρθει άλλος μετά από εσένα.
Ένας νέος τύραννος, ένας καινούργιος φονιάς.
Δεν είσαι εσύ που πρέπει να καταστροφείς, αλλά το σύστημα που έχεις κατασκευάσει.”
Miklós Jancsó, Szerelmem Elektra

-

Αντί-Βία: η απάντηση στον ολοκληρωτισμό και τον αυταρχισμό

Η αστική δημοκρατία θέτει ορισμούς για την δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και την ελευθερία, παραφράζοντας τες. Το οικοδόμημα αυτών των ορισμών το διαχειρίζεται η εξουσία. Πολιτική, δικαστική, θρησκευτική, μιντιακή.

Όποια πρόταση ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, την διανοητικοποιεί ώστε να την ακυρώσει.

Οποιαδήποτε μορφή συλλογικότητας και έκφρασης που προτείνει συμμετοχή, αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση σε απάντηση της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, τη πολεμάει και τη περιθωριοποιεί.

Όπου απαντώνται σημεία και χώροι αντίστασης και δράσης που στοχεύουν στην αμφισβήτηση των δομών και της αρχιτεκτονικής της, τα επιτηρεί, τα καταστέλλει, και τα τιμωρεί, προσάπτοντάς τα, ψευδεπίγραφα, ως χαρακτηριστικό τους τη βία, μια βία που δεν είναι βία, παρά “ένας πόλεμος για να εξαλειφθεί οτιδήποτε γεννά τη βία”.

Στη πραγματικότητα πρόκειται για την Αντι-Βία

Η Ηλέκτρα του Μύθου, το “αιώνιο όχι” και οι σύγχρονες Ηλέκτρες

Απάντηση διαρκή κι αιώνια απέναντι στη βία της εξουσίας, μας παρέδωσε εδώ και 2500 χρόνια, η Ηλέκτρα.

Μη ξεχνάτε την Ηλέκτρα

Κι αν προς στιγμήν συμβεί αυτό, θα υπάρχουν πάντοτε σύγχρονες Ηλέκτρες που με τη δική τους μαρτυρία θα επιβεβαιώνουν την αλήθεια εκείνης, της μυθικής. Ηλέκτρας.

Μέσα απ’ τις σελίδες αυτού του ιστολογίου συναντήσαμε έως τώρα μερικές από αυτές,

τη σημερινή άγνωστη μουσουλμάνα, που ο βιαίως αποκαλυφθείς μπλε στηθόδεσμός της έγινε σύμβολο των δυτικών media, αλλά έριξε, ταυτόχρονα, και τους προβολείς πάνω στο πραγματικό πρόσωπο και φύση της εξουσίας και των μέσων που αυτή μετέρχεται,

την Golshifteh. Farahani που αποκαλύπτοντας το στήθος της εξέθεσε ένα ολόκληρο ανδροκρατικό, πολιτικό, θρησκευτικό, εξουσιαστικό σύστημα 

και τη Neda Soltan, που το βίντεο – ντοκουμέντο απ’ το θάνατό της είναι φωτιά, σφραγίζει τη μνήμη και την αναζήτηση δια παντός.

Στον Αραβικό κόσμο, όπως στην Αίγυπτο, αλλά και στη Συρία, κάτι νέο γεννιέται, και οργανώνεται, ένας κόσμος που αντιλαμβάνεται το διακύβευμα, το παιχνίδι των εξουσιαστών, απ’ όπου κι αν αυτοί προέρχονται, και δημιουργεί μια νέα κουλτούρα αντίστασης, γνωρίζοντας πως την ελευθερία, την αλήθεια και την ομορφιά τις διεκδικείς στο δρόμο.

Με κόστος.

-

-

Η εν παραδείγματι αναφορά

Πέρασαν 2,5 χρόνια, από τότε που γράφτηκε το κείμενο αυτό. Γυρίζω και το ξανακοιτώ.

Και δε κοιτώ αυτό.  Το απωλεσθέν κοιτά κι εμένα. Εσένα. Και δε τολμώ να σκεφτώ και πως. Αλλά και δε θυμάμαι τι. Τι. Δεν ξέρω. Πια.

Και επειδή δεν αναφέρομαι προσωπικά πουθενά, είναι πιο προσωπικό απ’ όλα.

2,5 χρόνια μετά, η εικόνα των δύο παιδιών που φιλιούνται στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας,

λειτουργία ιερή,

κι ευχή.

Και προσδοκία. Προσωπική;

Καθολική. Κοινή.

Η αγία εικόνα των δυο παιδιών που ασπάζονται τα αγία των αγίων,

το σώμα το ιερό, το λατρευτό,

το προοίμιο της ηδονής

και το αποδεικτικό του παραδείσου,

- δυο παιδιά, κι ο κόσμος όλος,

λατρεύονται μέσα στην ουτοπία της συντροφικότητας, της πίστης (για όσο αυτή κατακαίει την επιθυμία)

- και το “για πάντα” να αποτελεί μια εν συγκινήσει αλήθεια, – Aλήθεια,

που δε θα είναι.

Ο χρόνος. Είναι;

-

"Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει." - photo by worldcity, 2010

“Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει.” – photo by worldcity, 2010

-

Ιούνιος, στη μελαγχολική Αθήνα. Εγκλωβισμένος σε τετράτροχες διαδρομές, εν μέσω ζέστης.
Το κόκκινο του φωτεινού σηματοδότη πρόκειται να μου προσφέρει την ελεημοσύνη του βλέμματος.
Με μόλις μια ανεπαίσθητη συστροφή του κεφαλιού διακρίνω στο προάυλιο χώρο της εκκλησίας
δυο νεαρά παιδιά που αγκαλιάζονται και φιλιούνται.
Κοιτάζω πάλι μπροστά, βάζω ταχύτητα και ξεκινώ.
Τα μάτια μου αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τις πολλαπλές εμφανίσεις της ίδιας εικόνας,
της εικόνας των παιδιών, της ανθρώπινης  ιεροτελεστίας που φτάνει στο ιερότερο σημείο της,
τον ασπασμό, την Αναφορά:
“Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα”,
“προσφέρω τα δικά σου, απ’ τα δικά σου…”
απ’το μυροδοχείο δυο νεαρών παιδιών η μεγαλοσύνη, η άρρητη προσευχή των σωμάτων,
κοινωνία και Θείον Μύρον.
“Μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα,
έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει.”
Ο τροχιοδεικτικός ασπασμός των δυο παιδιών καθαγιασμένος και ευλογημένος,
μια εν παραδείγματι Αναφορά στη Ζωή και στο Τέλος.
“Λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι,
Μήτερ του Θεού,
φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.”
-
Μια φωτογραφία. Μια εικόνα δεκαετιών.
Τόκος μιας αναίμακτης θυσίας δυο παιδιών
η επί σκοπώ εικόνα,
προς τους πεπτωκότες των αισθήσεων.
Για εμάς και την δια βίου απώλεια της Αναφοράς.

-

worldcity

Η ποίηση είναι ένα όπλο που γεμίζει το μέλλον – Gabriel Gelaya

Όταν πια τίποτα το συναρπαστικό δεν περιμένουμε για εμάς περισσότερο

παλλόμαστε και περισσότερο πλησιάζουμε στη συνείδηση

ζώντας σαν αγρίμια

που επιτίθενται στα τυφλά και σαν σφιγμός που χτυπά μέσα στο σκοτάδι

Όταν κοιτάμε κατά πρόσωπο τα ιλιγγιώδη καθαρά μάτια του θανάτου λέμε αλήθειες:

τις βάρβαρες, τις τρομερές, τις ερωτικές ωμότητες

Λέμε τα ποιήματα που ανοίγουν τα πνευμόνια όλων εκείνων που ασφυκτιούν που ζητούν να υπάρξουν,

που ζητούν τον ρυθμό που ζητούν μέτρο για όσους νιώθουν την υπερβολή.

Με την ταχύτητα του ενστίκτου με τη φωτεινότητα του θαύματος σαν μια μαγική βεβαιότητα,

η πραγματικότητα μας μεταμορφώνει στον ίδιο μας τον εαυτό Ποίηση για τον φτωχό,

ποίηση αναγκαία

σαν το ψωμί της κάθε ημέρας σαν τον αέρα που χρειαζόμαστε 13 φορές τη μέρα

για να είμαστε στο ύψος της ύπαρξής μας

για να δώσουμε την κατάφαση που μας δοξάζει

Καθώς ζούμε με τη γροθιά και ίσα που μας αφήνουν να πούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε

τα τραγούδια μας δεν μπορούν να είναι στολίδια χωρίς αμαρτία

Ακουμπάνε στον πάτο του βάθους.

Καταριέμαι την ουδέτερη ποίηση που περνιέται για πολυτέλεια.

Όλων εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους, αδιαφορούν και ξεφεύγουν.

Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δεν δρουν μέχρι να βρωμίσουν ως το μεδούλι

Κάνω δικά μου τα λάθη μας και τον πόνο μας, των ανθρώπων, και τραγουδώ όπως αναπνέω.

Τραγουδώ και τραγουδώντας πέρα από τους προσωπικούς μου πόνους,

μεγαλώνω.

Θα ήθελα να σας δώσω ζωή και να προκαλέσω καινούριες πράξεις

Νιώθω ένας μηχανικός του σκουληκιού, ένας εργάτης που δουλεύει μαζί με άλλους το ατσάλι της Ισπανίας.

Τέτοια είναι η ποίησή μου:

ποίηση – εργαλείο ομόφωνο χτύπημα της καρδιάς και τυφλή ταυτόχρονα.

Τέτοια είναι,

όπλο που γεμίζει με το διάχυτο μέλλον μέσα από την οποία κοιτώ την καρδιά σου.

Δεν είναι ποίηση που σκέπτεται σταλιά τη σταλιά.

Δεν είναι όμορφο προϊόν. Δεν είναι τέλειο φρούτο.

Μοιάζει με τον άερα που αναπνέουμε.

Είναι το τραγούδι που ανοίγει χώρους σε αυτό που κουβαλάμε μέσα μας.

Είναι λέξεις που τις επαναλαμβάνουμε, βιώνοντάς τις σαν δικές μας

κι έπειτα πετάνε.

Δεν είναι πια αυτό που ονομάζουν αλλά κάτι σημαντικότερο:

αυτό που δεν έχει όνομα.

Είναι κραυγές στον ουρανό και πάνω στη Γη είναι πράξεις.

Gabriel Gelaya

-

“Ελεύθερος Αγρός – Κατειλημμένο Έδαφος” – Εκδηλώσεις για τα 4 χρόνια κατάληψης

Στα πλαίσια τετραημέρου εκδηλώσεων για τα 4 χρόνια ‘Αγρού” – κατάληψη εδάφους στο πάρκο Τρίτση, τη Παρασκευή 24/5 – *7 μ.μ*. καλείται συζήτηση με κεντρικό θέμα “Αντιδομές: επανοικειοποίηση χώρων, χρόνων, τρόπων, ενάντια στις κυρίαρχες δομές διαχείρισης της ζωής μας”.

Στο κάλεσμα αυτό θα επιχειρηθεί μια πιο συγκροτημένη ανίχνευση παρόντων εγχειρημάτων τα οποία λειτουργούν πάνω σ’ ένα πεδίο της καθημερινότητας, αλλά που, ταυτόχρονα, αναζητούν και τα ίδια να μην αποτελέσουν μια εναλλακτική διαχείριση – και άρα αποσπασματική και αφομοιώσιμη, – αναγκαιοτήτων και επιθυμιών.

Τα εγχειρήματα – Αντιδομές με χαρακτηριστικά όπως της αυτοοργάνωσης, της οριζόντιας λειτουργίας, της αλληλεγγύης και του αδιαμεσολάβητου των δράσεων και του αντιθεσμικού χαρακτήρα τους, στοχεύουν όχι μόνο στο να διαχειριστούν τρέχοντα και κεντρικά ζητήματα αλλά και στο να διερευνήσουν τρόπους αυτοδιεύθυνσης, απέναντι στον αστικό εξουσιαστικό πολιτισμό.

Χαρτογραφώντας σημαντικά εγχειρημάτα, που το καθένα, με τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει, κατορθώνει να παρεμβαίνει σε κεντρικά πεδία της καθημερινότητας, καλέσαμε συλλογικότητες να παρουσιάσουν από τη πλευρά τους τη προσπάθειά τους πάνω στις Αντιδομές.

Στη συζήτηση θα γίνει εισήγηση από τον “Αγρό” για το θέμα των ‘Αντιδομών” όσο και με σχετικά επιμέρους ζητήματα, όπως αυτά της θεσμικής διαχείρισης της ζωής (και φτώχειας), τον εθελοντισμό, τον εναλλακτισμό, τη φιλανθρωπία, την ελεημοσύνη, την αλληλεγγύη, τις Μ.Κ.Ο.
Θα δοθεί χρόνος στα εγχειρήματα, τα οποία έχουν καλεστεί, ώστε να παρουσιάσουν τη προσπάθεια τους, με βασικό άξονα, της παρουσίασή τους, το θέμα των Αντιδομών.
-
Υπολογίζεται ως χρόνος παρουσίασης αυτός των 15 λεπτών, ώστε να δοθεί ικανός χρόνος για μια συζήτηση των παρευρισκομένων, την οποία και θεωρούμε σημαντική συμβολή στο χώρο του προβληματισμού για τις Αντιδομές και της αποτελεσματικότερης επικοινωνίας μεταξύ εγχειρημάτων αλλά και ενδιαφερόμενου κόσμου.

-
από τον “Αγρο – Αυτοδιαχειριζόμενο / Κατειλημμένο Έδαφος”

http://eleftherosagros.blogspot.gr/

eleftherosagros@gmail.com

-

eleftheros agros

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 99 other followers